ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ IV part

Μια σειρά κειμένων γύρω από το ίδιο θέμα.

Θα πάω στην πόλη και θα βγω πρώτος
Καθώς έχω φύγει από το χωριό μου .

Πρόβλημα:

Μάθαμε γενιές και γενιές στα πλαίσια ενός άκριτου διαφωτισμού (μας) και μιας αχαλίνωτης αμετροέπειας να συγκρινόμαστε με την Ευρώπη. Να συγκρινόμαστε με βάση τα ευρωπαϊκά στάνταρτ και φυσικά να βγαίνουμε μείον, ελλειμματικοί προβληματικοί δυσπροσάρμοστοι.

Από την εκπαίδευση μέχρι το τρόπο που αντιλαμβανόμαστε του γύρω μας αλλά και συμπεριφερόμαστε. Από τον τρόπο που κρίνουμε μέχρι και τον τρόπο που κρινόμαστε.
Εδώ και πολλά χρόνια οι εκπαιδευτικοί μας ή οι πανεπιστημιακοί καθηγητές μας προσδιορίζονται και πετυχαίνουν με γνώμονα τις σπουδές τους στο εξωτερικό. Το ίδιο και οι πολιτικοί μας, οι αναλυτές μας, οι επιστήμονες μας. Όλοι οι θεωρητικοί της σκέψης.

Η απαξίωση της ελληνικής παιδείας μέσα από αυτό το σκεπτικό έρχεται να αποτελέσει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Ήταν κάποια στιγμή αναμενόμενο να συμβεί και συμβαίνει.

Το ίδιο συμβαίνει και σε κάθε τομέα. Αφελληνίζεται σταδιακά από κάθε σκέψη Ελληνική καθώς κυριαρχεί η άποψη ότι το Ελληνικό βρίσκεται σε μειονεκτική θέση έναντι του Ξένου.

Που και αυτό έρχεται και εμφανίζεται πλέων πιστοποιημένα, καθώς είναι προφανές ότι εάν συγκριθώ με κάποιον άλλο στους τομείς που αυτός επιθυμεί θα βρεθώ μειονεκτικός, ελλειμματικός κλπ κλπ.

Αποτελέσματα:

Αδυναμία εξαγωγής ελληνικότητας ελληνισμού παιδείας και προϊόντων της.

Δεν είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο καθώς όσοι θα μπορούσαν να το κάνουν έχουν εθιστεί πλέων στο να απαξιώνουν την Ελλάδα, τοποθετώντας την κάπου λίγο πάνω από τον τρίτο κόσμο.

Φαίνεται οι Έλληνες να αισθάνονται ότι, λόγο των αρχαίων ευρημάτων και της πολιτισμικής μας υπεροχής σε κάποια μακρινή εποχή, έχουν μονό την δυνατότητα να εξάγουν πολιτισμό και τέχνη. Εντούτοις ακόμα και εκεί αυτό υπονομεύονται καθώς εκεί έξω βγαίνει η ανασφάλεια τους.

Δημιουργούνται δυο χώροι που η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ τους είναι προφανής και επικίνδυνη εξ αυτού προκύπτει η…

Αδυναμία της πολιτικής ηγεσίας να εισάγει θεσμούς και επιτυχημένα μοντέλα. Μοντέλα που προφανώς υπάρχουν και προφανέστατα θα ταίριαζαν στην χώρα μας. Αλλά και μοντέλα που μοιάζουν να μην σέβονται τον ρυθμό αφομοίωσης αυτή της χώρας.

Η απόλυτη μη συμμετοχή στο δημόσιο διάλογο.

Στην επιχειρηματικότητα.

Η καθυστέρηση στις νέες τεχνολογίες.

Η προσπάθεια κοινωνικής ανόδου με στόχο την διαφοροποίηση από «τον σωρό» και λιγότερο η διάθεση πρόσφορας στην χώρα.

Η αίσθηση μειονεκτικότητας που τους αποτρέπει και τους καταστρέφει όλους όσους δεν σπούδασαν έξω.

αν δεν τους σπρώχνει στον Δημόσιο τομέα για δουλειά.

Ρυθμός.

Καλώς η κακώς υπάρχει σε κάθε χώρα και δεν είναι απλό να επιταχυνθεί. Καθώς είναι συνάρτηση πολλών πραγμάτων πρέπει να αναληθεί στις παραμέτρους που τον διαμορφώνουν. Στόχος να βρεθούν οι παράγοντες που τον επιταχύνουν και αυτοί που τον επιβραδύνουν.

Οι δυο κόσμοι.

Από την μια πλευρά οι φωτισμένες και σπουδαγμένες έξω elites και από την άλλη οι υπόλοιποι. Τα εγχώρια προϊόντα του συστήματος. Άνθρωποι πρακτικοί και χρήσιμοι που για κάποιο λόγο δεν είχαν την δυνατότητα να βρεθούν έξω και σήμερα βρίσκονται ή αισθάνονται να είναι σε δεύτερη μοίρα.

Αυτοί οι κόσμοι δεν επικοινωνούν προφανώς γιατί οι δεύτεροι έχουν αυτό ακυρωθεί μέσα από ιδεολογήματα που οδηγούν στην ατομικότητα και στην μη συμμετοχή.

Η μόνη γενιά που φαίνεται να συνδιαλέγεται μαζί με τις elites, είναι οι φοιτητές που έρχονται σε επαφή με την ευρωπαϊκή κουλτούρα αλλά είναι ακόμα προϊόντα του συστήματος, που βρίσκονται ένα βήμα πριν την πλήρη αλλοτριώση τους Τελικά προκύπτει αντίδραση.

Η πιστοποίηση σε όσα λέω έρχεται μέσα από την ασαφή διατύπωση των αιτημάτων των φοιτητών. Αιτήματα που κινούνται ανάμεσα στον προστατευτισμό από την μια και στο εκσυγχρονισμό από την άλλη.

Χωρίς βεβαίως να είναι απόλυτα σαφές το τι εννοεί ο καθένας.

Τέλος είναι προφανές ότι σε αυτή την βάση Εθνικισμοί ακρότητες βανδαλισμοί συντηριτικοποιήση, φοβικότητα, ανασφάλεια για το μέλλον, μιζέρια, γκρίνια αβεβαιότητα θα είναι μέσα στις δράσεις και στις συμπεριφορές.

Πολιτική.

Οι δυο κόσμοι καταφέρνουν να συναντηθούν στην πολιτική μέσα από συνθήματα.
Συνθήματα που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές αλλήλων. Τέτοια συνθήματα ήταν ο εκσυγχρονισμός, σήμερα είναι οι μεταρρυθμίσεις. Ζητούμενα για όλους τελικά καθώς:

Από την μια όμως οι elites αντιλαμβάνονται ευκαιρίες για δουλείες μπίζνες εξευρωπαϊσμό, και από την άλλη οι υπόλοιποι που αντιλαμβάνονται γενικά και αόριστα ότι κάτι δεν πάει καλά στην χώρα. Είναι προφανές ότι άλλα εννοεί ο Πρόεδρος του ΣΕΒ και ο καθηγητής πανεπιστήμιου αλλά ο Εργαζόμενος ή ο δημοσιογράφος ή ο συνταξιούχος με την έννοια μεταρρυθμίσεις ή εκσυγχρονισμός.

Σήμερα αυτή η ρωγμή κινδυνεύει αν δεν έχει ήδη γίνει σχίσμα μέσα στην κοινωνία.

Η αιτία είναι το γεγονός ότι αυτοί που «ανεβαίνουν» εμφανίζουν μια συμπεριφορά «άπραχτης» αποτέλεσμα ίσως της ανασφάλειας που νιώθουν.

Έτσι εξηγείτε μερικώς και το πρόβλημα του δικομματισμού στην χώρα μας η γιγάντωση του δημοσίου τομέα η αδυναμία έμπνευσης νέων ζητούμενων και αιτημάτων και η κάλυψη τους από την πολιτική. Ανάμεσα στους πολιτικούς και στους πολίτες υπάρχει απόλυτη έλλειψη επικοινωνίας και η προφανείς απουσία μέσω της απαξίωσης των ιδεολογιών ευνοεί μιντιακά, επικοινωνιακά ή «χαρισματικα» πρόσωπα.

Λύσεις:

Το ζητούμενο για την επόμενη γενιά εκτιμώ, ότι θα είναι η πρωτιά για την Ελλάδα σε 1-2 ή και περισσότερους τομείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Καθώς για τις elites αυτό συνεχίζει να σημαίνει μπίζνες, ευκαιρίες για δουλειές, εξευρωπαϊσμό. Για τον Υπουργό οικονομίας σημαίνει ιδεολογικό υπόβαθρο για θυσίες. Για τους Έλληνες σημαίνει στόχος. Για όλους σημαίνει ίσως εκσυγχρονισμό, ενώ για τους κάποιους η πρωτιά είναι πρωτιά και σαγηνεύει.

Μοιάζει να ισχύει το:

Θα πάω στην πόλη (Ευρώπη) και θέλω να βγω πρώτος
Καθώς ήδη έφυγα από το χωριό μου.

Αυτό θα γίνει μόνο με την ένωση.

Σημειολογικά ένωση κάτω από ένα σύνθημα.

Συνθήματα όπως ρήξη και ανατροπή, δίκαιη κοινωνία, δυνατή Ελλάδα, μοιάζουν είτε εκτός τόπου και χρόνου ή απλά ημίμετρα.

Το σύνθημα είναι η πρωτιά και οι Έλληνες οι πρωταγωνιστές. Μέσα από τον πρωταγωνιστικό ρόλο ίσως κινητοποιηθούν δυνάμεις για να συμμετέχουν σε ένα κοινό σκοπό. Το πάρτε το μέλλον τα χέρια σας πρέπει να εξηγηθεί επαρκώς.

Η πρωτιά και η διεκδίκηση της είναι σύνθημα ικανό να συσπειρώσει πολύ κόσμο.

Τυχών διάλυση των κομμάτων που προέκυψαν μετά την μεταπολίτευση που δεν συμπεριλάβει αυτό το δεδομένο, θα φανεί ότι γίνεται μόνο για να υπάρξει κοινωνική ή κομματική κινητικότητα, και δεν θα λύσει τα προβλήματα.

Στο ενδιάμεσο ας κοιτάξουμε να δουλέψουμε ώστε για να βρουν την επαφή οι δυο κοσμοι.

ΙΙ

Τι είναι αριστερά σήμερα.

Ισχυρό Κοινωνικό κράτος;

Κράτος πατερούλης που μέριμνα για τους υπηκόους του σκέφτεται για αυτούς, ή κράτος επιτελικό που κάνει αναδιανομή του πλούτου μέσα από την φορολογία και στοχευόμενες παροχές σε αδύναμες κοινωνικές ομάδες;

Στο ενδιάμεσο γίνεται ο σαφές ότι: Η κρατική φορολογία χρειάζεται την επιχειρηματικότητα για να παράγει πλούτο. Η επιχειρηματικότητα αισθάνεται να στραγγαλίζεται από το κράτος.

Ακόμα παραπέρα εάν το ζητούμενο είναι η κοινωνική συνοχή που σαν όρος είναι βαθιά συντηρητικός (καθώς αποσκοπεί τελικά στην μη κοινωνική κινητικότητα) τότε οι όροι Αριστερά-Δεξιά φαντάζουν παρωχημένοι.

Πρέπει λοιπόν να φτιαχτεί ένα δίπολο στην βάση των ορισμών πρόοδος και συντήρηση. Η πρόοδος θα πρέπει να είναι μονόδρομος.

Καθώς οι κοινωνίες βγαίνουν από την στασιμότητα που επέβαλε ο υπαρκτός θα πρέπει να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε. Από την βιομηχανική επανάσταση. Απλά θα πρέπει να της δώσουμε μια πιο οικολογική χροιά.

Καθώς οι όροι κράτος και έθνος καταρρέουν μέσα στην παγκοσμιοποίηση και καθώς κάθε έννοια κομματικής πειθαρχίας απαξιώνεται παντού η θέση της (πρώην) αριστεράς είναι πολύ δύσκολη.

Δεν μπορεί να ταυτιστεί πλέων με την πρόοδο καθώς κάθε τι που αλλάζει, τρομάζει το ακροατήριο της. Ένα ακροατήριο που έμαθε στο κράτος πατερούλη. Στο ισχυρό κοινωνικό κράτος. Γίνεται ολοένα και πιο συντηρητική. Μονολιθική ή στην καλύτερη περίπτωση κινηματική, αλλά χωρίς προοπτικές. Μοναδικό πεδίο δράσης της η οικολογία και κανείς δεν επιθυμεί να προχωρήσει παραπέρα.

Μετά την 11 Νοεμβρίου απελευθερώθηκαν δυνάμεις οι οποίες δρουν πλέων ανεξέλεγκτα και έξω από μηχανισμούς. Την συγκεκριμένη ημερομηνία εξέλιπαν οι ελπίδες ανανέωσης του πολιτικού σκηνικού χωρίς αυτό να οδηγηθεί στην διάλυση του. Η εσωκομματική διαδικασία του ΠΑΣΟΚ και η πτώση στο κενό του Ζαχοπουλου έβαλαν την ταφόπλακα.

Το μήνυμα της 11 Νοέμβριου ήταν η ανάγκη για κοινωνική κινητικότητα. Αυτό ακόμα δεν λήφθηκε υπόψη αλλά νομίζω ότι σαν αίτημα θα σφραγίσει τα γεγονότα που έρχονται.

Η πρόοδος δεν σταματά και η πρόοδος είναι η νέα αριστερά. Ακόμα και εάν χρειαστεί να κάνουμε αλλαγή στο ακροατήριο μας, ακόμα και εάν χρειαστεί να αναλύσουμε κάποια πράγματα η νέα Αριστερά πρέπει να σημαίνει πρόοδο.

Το μέτρο θα μας το βάλει ο ρυθμός αφομοίωσης και ο στόχος θα είναι η μεταφορά του ανθρώπου στο κέντρο όλων των πραγμάτων.