ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ IV part

Σε Μια Ευρώπη που φτιάχνεται ακόμα είναι ανεπίτρεπτο να μην είμαστε ως ένα βαθμό ευρωσκεπτικιστές. Με στόχο τον μετριασμό των κάθε λογής εκσυγχρονισμών (προφανώς με την δύση), που το μόνο που κάνουν είναι να επιτείνουν την πολιτισμική μας υποτέλεια. Με το διαρκές ερώτημα ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ να μας επιβάλει να λάβουμε θέση.

Χωρίς θέσεις αυτό που θα φτιαχτεί στην Ευρώπη δεν θα μας αρέσει, ήδη δεν μας αρέσει η μονοσύμαντη Ευρώπη του Ευρώ και της ΕΚΤ.

Πάμε λοιπόν. Χωρίς ρατσισμούς, εθνικισμούς, και προκαταλήψεις με όπλο τον πολιτισμό και στόχο το μέτρο.
(Η σελλίδα αυτή θα ανανεώνεται καθώς θα ξαναμαζεύω τα κείμενα μου απο τα blog θα τα τοποθετώ εδω με την σειρά που τα βρίσκω).

Ενώ προειδοποιώ τους αναγνώστες ότι πρόκειται για πολύ μεγάλα κείμενα που θα συμπληρώνονται καθώς ο διάλογος συνεχίζεται στα προαναφερθέντα blog .

——————————————————————————————

 

Σχόλιο από Ιωάννης Παπαϊωάννου στο www.dialogos.pasok.gr

2007-05-14 10:56:46

Σύγχρονες τάξεις στην Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Δημοκρατική Αριστερά.

Του Ιωάννη Παπαϊωάννου φοιτητή στο ΕΑΠ/ τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών/Στοιχεία Ελληνικού πολιτισμού.

Αφορμή για αυτό το άρθρο ήταν κυρίως το άρθρο του Ι. Πρετεντέρη για της Γαλλικές εκλογές που δημοσιεύτηκε στο «Βήμα της Κυριακής» 13 Μάιου 2007, με τίτλο Νέα Δεξιά, Νέα Αριστερά, αλλά και το άρθρο του e-politi που δημοσιεύτηκε στο blog e-politeia με τίτλο κάποτε έρχεται το τέλος. Όλα αυτά υπό το πρίσμα της παρέμβασης του τ. Πρωθυπουργού Κ Σημίτη που δημοσιεύτηκε στην ιδία εφημερίδα με τίτλο τα αδιέξοδα της Δημοκρατίας, ενώ την σκέψη μας έρχεται να επηρεάσει η Γνώμη του Ρ. Σωμερίτη πάλι από την ίδια εφημερίδα με τίτλο ο αποφασιστικός μεσαίος χώρος.

Ο δημοσιογράφος κος Ι. Πρετεντέρης μας δίνει μερικά πολύ ενδιαφέροντα στοιχειά για το πώς ψηφίσαν οι Γάλλοι ανάλογα με τα εισοδήματα του ή ανάλογα με το επάγγελμα τους . Μα λέει λοιπόν ότι:
[..]Το 67% των αγροτών, το 63% των συνταξιούχων, το 59% τον απόφοιτων δημοτικού, και το 53% όσων έχουν εισόδημα κάτω από 800 ευρώ, ψηφίσαν Ν.Σαρκοζι. […]

Μια πρώτη και κατανοητή επισήμανση είναι ότι όλος αυτός ο κόσμος ψήφισε αντιευρωπαϊκά.
Αυτές οι κατηγορίες επαγγελμάτων εισοδημάτων και μορφωτικού επιπέδου, είναι αυτές που πλήττονται σε πολύ μεγάλο βαθμό και πολύ έντονα από την οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι μικρομεσαίοι αγρότες, οι χαμηλόμισθοι και οι μη έχοντες την δυνατότητα προσωπικής εξέλιξης λόγω του μορφωτικού τους επιπέδου ψηφίσαν τελικά Ν. Σαρκοζί.
Αυτό το τρίτο κομμάτι που περιγράφηκε (απόφοιτοι Δημοτικού) θα πρέπει μάλλον να αφορά τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του Ζ Μαρι Λεπεν. Οι απόψεις του, δηλαδή ανάμικτος Λαϊκισμός με ξενοφοβία που οδηγεί στο εύκολο συμπέρασμα ότι για τα προβλήματα φταίνε οι ξένοι και η Ευρώπη. Αυτές οι απόψεις «περνούν» σε αυτή την κοινωνική ομάδα. Οι κοινωνική αυτή ομάδα δεν έχει την δυνατότητα να επεξεργαστεί «σχετικισμούς» και βαθυστόχαστες ερμηνείες. Αναζητά απλά έναν εχθρό για να φορτώσει σε αυτόν την προσωπική της αποτυχία. Αυτά τα κόμματα δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να δείχνουν τον εχθρό με το δάκτυλο. Εχθρός που διαφέρει κατά περίπτωση.
Το εκλογικό αποτέλεσμα του Εθνικού Μετώπου στις πρόσφατες εκλογές έρχεται να πιστοποιήσει αυτό που αναφέρω.

Οι άλλες δυο κοινωνικές ομάδες είναι (μερικώς) το ζητούμενο για την Ευρωπαϊκή Αριστερά. Οι αγρότες και oι χαμηλόμισθοι.
Δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι ο ψηφοφόρος δεν είναι μέσα σε ένα κοπάδι από το οποίο αδυνατεί να βγει, αλλά ελεύθερος και σκεπτόμενος πολίτης που ψηφίζει σύμφωνα με τα κριτήρια του. Αυτές οι τάξεις όμως φαίνεται να ψηφίζουν σε μεγάλο βαθμό με το συναίσθημα. Αυτές οι τάξεις με όπλο τον συνολικό τρόπο ζωής (κουλτούρα) και με πολύ έντονη επιρροή ή φοβίες για το μέλλον τους επιλέγουν να ψηφίζουν αυτόν που θα φέρει τις λιγότερες αλλαγές σε αυτή του την κουλτούρα.
Το σύνθημα «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά» που ακούστηκε στις προηγούμενες εκλογές από την ΝΔ αλλά και το σύνθημα «φέρτε πίσω τα λεφτά» (των ταμείων) που μοιάζει να είναι ένα από τα συνθήματα που θα κυριαρχήσει στον προεκλογικό διάλογο, φαίνεται να ακουμπούν και να επηρεάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτές τις κοινωνικές ομάδες.

Σε αυτά τα κοινωνικά κομμάτια όμως η Ευρωπαϊκή Αριστερά συνολικά -όπως προκύπτει από τα προγράμματα όλων των Σοσιαλιστικών κομμάτων που μπορείτε να τα βρείτε στο ηλεκτρονικό περιοδικό re-public- προτείνει την κατάρτιση ή επανακατάρτιση τους, και εξ αυτού την δημιουργία ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος στο καθένα από τα μελή αυτών των κοινωνικών ομάδων. Πλεονέκτημα σε σχέση με τους ανταγωνιστές του τόσο τοπικά όσο και Ευρωπαϊκά. Προτείνει για τους χαμηλόμισθους επανακατάρτιση και για του αγρότες έμφαση στην ποιότητα.
Είναι όμως αυτή σύγχρονη πολιτική προσέγγιση την αριστεράς σε πανευρωπαϊκό και σε μεγάλο βαθμό παγκόσμιο επίπεδο; Είναι ρεαλιστική;.
Στο υπό έκκριση πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ από την ιστοσελίδα www.dialogos.pasok.gr και συγκεκριμένα στην ενότητα «Ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα για τη νέα εποχή» αλιεύουμε την χαρακτηριστική φράση «Ένα εκπαιδευτικό σύστημα συνδεδεμένο με την κοινωνία και την παραγωγή, που θα δίνει στους νέους μας όλες τις δυνατότητες να γίνουν ισότιμοι πολίτες της Ευρώπης».
Παρακάτω στην ίδια ενότητα υπάρχει ολόκληρη υπο-ενότητα με τίτλο Ευκαιρίες για μάθηση σε ολόκληρη ζωή, τέλος από το προοίμιο του Προγράμματος βρίσκουμε την φράση: Είναι χρέος όλων μας, να εξοπλίσουμε με γνώσεις και δυνατότητες τους νέους πολίτες. Οι νέοι πολίτες καλούνται στην δική τους ζωή να αντιμετωπίσουν τις πιο ανατρεπτικές εξελίξεις που έχει δει ποτέ η ανθρωπότητα. Έχουν να αντιμετωπίσουν μεγαλύτερες και δυσκολότερες προκλήσεις από εκείνες κάθε προηγούμενης γενιάς.

Για τους αγρότες επιπλέον στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ υπάρχει ολόκληρη παράγραφος με τίτλο «Στήριξη της ποιότητας» από όπου αλιεύουμε την φράση:
Ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων μας με κατοχύρωση και ανάδειξη της ποιότητάς τους. Αξιοποίηση των διατροφικών προϊόντων που συνθέτουν το γνωστό μεσογειακό διατροφικό πρότυπο.
Θα επιδιώξουμε να ταυτίσουμε τα ελληνικά προϊόντα με τα ποιοτικά προϊόντα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η σύγχρονη Ευρωπαϊκή και Ελληνική Αριστερά -στοχεύοντας πολύ βαθιά στο μέλλον- έχει απολέσει την επαφή της με αυτές τις κοινωνικές ομάδες και αδυνατεί να τις καταλάβει. Την ίδια στιγμή που η δεξιά τον κοροϊδεύει και λαϊκίζει, η Ευρωπαϊκή Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ πηγαίνει στο άλλο άκρο και επιχειρεί να τις επανεκπεδεύσει.

Η σύγχρονη Ευρωπαϊκή Αριστερά αντί να αντιλήφθη αυτό που αυτός ο κόσμος θεώρει δεδομένο, ότι δηλαδή η ιλιγγιώδη πορεία της παγκοσμιοποίησης τα τελευταία χρόνια έχει φέρει τα πάνω κάτω σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και ότι κάπου χρειάζεται διάλογος με αυτό το φαινόμενο. Αντί λοιπόν στα πλαίσια «κοινωνιών ατομίκης κουλτούρας» να επιχειρήσει αυτόν τον διάλογο με την παγκοσμιοποίηση και όσα αυτή πρεσβεύει, επιχειρεί να εκπαιδεύσει αυτόν κόσμο στην παγκοσμιοποίηση.
Αυτή η προσέγγιση αντιμετωπίζει τα άτομα αυτών των κοινωνικών ομάδων ως πρόβλημα, μαζόποιει τα προβλήματα τους κάτω από τον ορισμό έλλειψη ανταγωνιστικότητας, τελικά προσβάλει και αυτή ακόμα την «κουλτούρα» τους ή καλύτερα «τον συνολικό τρόπο ζωής τους» όταν δεν επιχειρεί μέσα από την εκπαίδευση και για λόγους ανταγωνιστικότητας να τον αλλάξει.
Για τους αγρότες επιπλέον, μοιάζει να αγνοεί το ιστορικό δεδομένο ότι όλες οι «επαναστάσεις» στον αγροτικό τομέα οδήγησαν στην αύξηση της παράγωγης. Ακόμα και αυτή η τελευταία με τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα εκεί στοχεύει. Αντί λοιπόν να συνδιαλαγεί με το φαινόμενο στην βάση της κουλτούρας των αγροτών, επιδιώκει αύξηση της ποιότητας και εξ αυτού μείωση της παράγωγης. Μείωση της παραγωγής και αύξηση της ποιότητας σημαίνει αυτόματα αύξηση του κόστους παραγωγής αλλά και του κόστους διάθεσης των προϊόντων σε ένα ήδη βεβαρημένο και πιεσμένο από την ακρίβεια κοινό. Χρειάζεται διάλογος λοιπόν και σεβασμός στην κουλτούρα του καθενός.
Πάνω σε αυτό το τελευταίο θα πρέπει να προστεθεί οι η κουλτούρα του καθενός από εμάς είναι το μέσω με το οποίο «συναλλάσσεται» και συνδιαλέγεται με την παγκοσμιοποίηση.
Στην Ελλάδα ακόμα πρέπει να προστεθεί ότι αυτές οι κοινωνικές ομάδες που αναφέρει ο δημοσιογράφος είναι οι ομάδες εκείνες που μέσα από την φράση «το ευρώ έφερε την ακρίβεια» φλερτάρουν με έναν ευρωσκεπτικισμό που κάτω από κάποιες συνθήκες μπορεί και να εκφραστεί στις κάλπες. Αυτό έγινε ήδη μια φορά όταν ο Καραμανλής έκανε εξαγγελίες και έλεγε περίπου ότι «θα είμαι εκεί (στην Ευρώπη) όταν θα συζητούν για τα γεωργικά προϊόντα. Θα είμαι εκεί στα συμβούλια γεωργίας της ΕΕ (Άσχετα εάν δεν πήγε ποτέ). Έπαιξε με τον «Ευρωσκεπτικισμό» σε αυτό το σημείο. Το παιχνίδι του βγήκε τελικά αλλά η ευελιξία στις αγορές και γενικά η «ευελιξία παντού» βάζει στον Καραμανλή άλλες προτεραιότητες.
Επιπλέων πρέπει να αναφερθεί ότι το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης εξελίσσεται συνεχώς καθιστώντας σχεδόν άμεσα την όποια προσπάθεια επανακατάρτισης άκυρη.

Πριν καταθέσω κάποια συμπεράσματα και προτάσεις θα επεκτείνω λίγο την ανάπτυξη του θέματος μου αγγίζοντας την λεγομένη μεσαία τάξη.
Η τάξη αυτή προϊών του διαφωτισμού, μοιάζει σήμερα περισσότερο από ποτέ ,να αποτελεί περισσότερο καταναλωτική συμπεριφορά και λιγότερο τάξη με την παραδοσιακή έννοια του όρου.
Το ρήμα καταναλώνω ή ξοδεύω και μέσα από αυτήν την πράξη αυτό προσδιορίζομαι και επικοινωνώ με τους άλλους, είναι μάλλον το μόνο μέσο που έχουμε στην διάθεση μας για να προσδιορίσουμε αυτή την σύγχρονη τάξη. Η δυνατότητες της όσον αφορά την κατανάλωση προσδιορίζονται από τα εισοδήματα της που σε κάθε περίπτωση αρχίζουν πάνω από τα 1000 ανά άτομο ευρώ για την Ελλάδα.
Η συμπεριφορά της τάξης αυτής εκλογικά επηρεάζεται από την προσδοκία αύξησης της δυνατότητας κατανάλωσης.
Στην Ελλάδα στις τελευταίες εκλογές όπως και στις Γαλλία καλύφθηκε από γενικευμένες υποσχέσεις παροχολογίας ανά περίπτωση και ανά επαγγελματική ομάδα. Η ομάδα αυτή στην Γαλλία παρακολούθησε με μεγάλη προσοχή την Σεγκολέν Ρουαγιάλ φλέρταρε με τον Μπαϊρού και τελικά κινήθηκε προς τον Σαρκοζι.

Η ομάδα αυτή έχω την εντύπωση ότι κρίνει συνήθως τα εκλογικά αποτελέσματα μοιραζόμενη ανάμεσα στα κόμματα. Έχω την εντύπωση ότι αναζητεί στις υποσχέσεις για παροχές την πειστικότητα επιχειρημάτων και «μέσων» για την υλοποίηση των υποσχέσεων. Πειστικότητα για την εφαρμογή της υποσχόμενης οικονομικής πολίτικης. Είναι η ομάδα που πληγώνεται περισσότερο από όλες τις άλλες από την πολιτική γιατί αντιλαμβάνεται άμεσα ότι ζούμε μέσα σε μια ένωση κρατών που η οικονομική πολιτική δεν είναι αυτόνομη και ανεξάρτητη.
Είναι η ομάδα που θέλει υποσχέσεις ρεαλιστικές λιγότερα λόγια περισσότερα έργα λιγότερη ταλαιπωρία στις συναλλαγές της και αύξηση της δυνατότητας κατανάλωσης.
Το πρόβλημα επικοινωνίας της αριστεράς σε αυτή την τάξη είναι σύνθετο. Από την μια η πολιτική σοβαρότητα και το ήθος των αριστερών πολίτικων και από την άλλη η ευελιξία προς τις αγορές που πρέπει να έχει μια κυβερνητική παράταξη, δεν επιτρέπουν στην αριστερή ρητορεία να επεκταθεί σε παροχολογία. Όταν το κάνει θα το κάνει θολά μέσα από συνθήματα όπως «δίκαιη κοινωνία»
Επιπλέων λόγο της έντονης ευελιξίας προς τις αγορές φαντάζει αναξιόπιστη. Όταν τελικά δεν είναι τίποτα από τα, δυο φαντάζει επικίνδυνη γιατί ο κόσμος έχει μάθει ότι όταν η αριστερά υπόσχεται παροχές αυτό σημαίνει νέους φόρους.

Έχουμε τελικά το φαινόμενο αυτή η πολυπληθής τάξη που ορίζεται όπως είπα από την δυνατότητα κατανάλωσης, να αντιλαμβάνεται ότι η δυνατότητα της αυτή μειώνεται, και να μην εμπνέεται από την αριστερά. Η αριστερά δεν μπορεί να την εμπνεύσει και να την κάνει πλειοψηφικό ρεύμα.
Αυτό συμβαίνει γιατί η δεξιά ρητορεία φαντάζει ποιο ρεαλιστική. Ποιο κρυστάλλινη στα πλαίσια της ΕΕ και της ΕΚΤ. Λιγότερο θολή. Ο δεξιός Σαρκοζί και ο δεξιός Καραμανλής χωρίς να χρειάζεται την έκφραση ευελιξίας προς τις αγορές (αυτή την έχει εξ ορισμού) χωρίς να εννοεί νέους φόρους (άσχετα αν αυτό εννοεί και αυτό έκανε την επόμενη ακριβώς των εκλογών στην Ελλάδα μέσω της αύξησης των συντελεστών του ΦΠΑ αλλά και των διοδίων ) μπορεί να υπόσχεται.
Στο κόσμο η προεκλογική υπόσχεση του για παροχές φαντάζει λιγότερο επικίνδυνη και περισσότερο «ζυγιασμένη» στα πλαίσια των αγορών. Φαντάζει ποιο αξιόπιστος και ποιο ρεαλιστής. Η μεσαία καταναλωτική τάξη πιστεύει τελικά ότι όταν ένας δεξιός υπόσχεται έχει περισσότερες πιθανότητες να κάνει την υπόσχεση του πράξη.

Ερχόμαστε τέλος στην ανώτερη εισοδηματικά και μορφωτικά τάξη που σε κάθε περίπτωση και στην μεγάλη της πλειοψηφία προσανατολίζεται αριστερά. Αριστερά στο επίπεδο του ανθρωπισμού και του ουμανισμού. Αριστερά στο επίπεδο της οικολογίας και της ποιότητας. Αριστερά στο επίπεδο της παιδείας άσχετα εάν επιλέγει για τα παιδιά της τα ιδιωτικά πανάκριβα πανεπιστήμια. Η Δεξιά σε αυτό τον χώρο αντλεί ψήφους ανάμεσα σε αυτούς που πιστεύουν ότι η καταγωγή είναι το χαρακτηριστικό της τάξης αυτής. Η αριστερά αντλεί ψήφους σε αυτούς που πιστεύουν ότι η μόρφωση θα σε κάνει μέλλος της τάξης αυτής.
Επισημαίνοντας ότι και αυτές οι τάξεις διαιρούνται εσωτερικά και από άλλους παράγοντες και συγκυρίες ενώ μοιάζουν να ενώνονται καθοριστικά στην ρήση καταναλώνω άρα υπάρχω.
Οι τάξεις στην Ελλάδα είναι πλέων διακριτές μόνο μέσα από την δυνατότητα κατανάλωσης.

Τι γίνεται τώρα λοιπόν. Που βαδίζει η Ευρωπαϊκή αριστερά.
Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι εξοφλήσαμε; Κάποτε έρχεται ένα τέλος που λέει και o e-politis. Χρειάζεται αλλαγή προσώπων που μας λέει ο κος Σωμερίτης;

Έχω την αίσθηση ότι δεν γίνεται σωστός διάλογος με την παγκοσμιοποίηση. Ένα φαινόμενο που όπως ήδη είπα μπορείς να συνδιαλαγείς μαζί του στην βάση της κουλτούρας. Η αριστερά από μόνη της αποτελεί μια διακριτή κουλτούρα. Ο όρος κουλτούρα εδώ σημαίνει συνολικός τρόπος ζωής και δεν αφορά μόνο την τέχνη όπως ίσως νομίζουν μερικοί.
Έχω την αίσθηση ότι στην Ευρώπη έχουν κυριαρχήσει φιλελεύθερες Δεξιές πολιτικές που στοχεύουν στην ανάπτυξη και αφήνουν την αγορά να καθορίσει όλα τα υπόλοιπα. Έχω την εντύπωση ότι κάνεις δεν σέβεται την κουλτούρα μου την παιδεία μου τον πολιτισμό μου. Έχω την εντύπωση ότι είμαι μόνο μετρήσιμο μέγεθος σε κάποιους δείκτες και παράλληλα εργαλείο παράγωγης πλούτου .Ενα εργαλειο που για κάποιους δεν δουλεύει καλά και χρειάζεται εκπαίδευση. Εργαλείο παράγωγης πλούτου από τον οποίο δεν παίρνω μέρισμα αλλά μισθό 700 ευρώ.
Έχω την αίσθηση ότι η ΕΕ πρέπει να καταγγελθεί ως υπερβολικά νεοφιλελεύθερη. Έχω την αίσθηση ότι απουσιάζει δραματικά η κοινωνική διάσταση της Ευρώπης. Η ΕΕ φαίνεται να βάζει συνεχώς τον πήχη ψηλότερα. Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα δεν έχουν επιλογές. Οποιαδήποτε χαλάρωση οποιαδήποτε ενεργεία στήριξης των χαμηλών εισοδημάτων η του κοινωνικού κράτους αντανακλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο θα σημαίνει αυτόματα και κυρώσεις.
Έχω την αίσθηση ότι η ΕΕ και η ΕΚΤ και οι πολιτικές της είναι η αιτία των προβλημάτων και της αναξιοπιστίας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Μοιάζει να υπάρχει ένας συμβιβασμός των αριστερών με την αγορές για να προχωρήσει η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης.
Σήμερα όμως από την Ενωμένη Ευρώπη αυτοί που κερδίζουν είναι ο καπιταλίστες ή νεοφιλελεύθεροι τα οικονομικά λόμπι του πετρελαίου και των χρηματιστών. Την ίδια στιγμή η βιομηχανία της Ευρώπης μετακομίζει στην Ασία οι εργαζόμενοι πλήττονται από την ακρίβεια ο αγροτικός τομέας συρρικνώνεται και η αριστερά ελπίζει να της δοθεί η ευκαιρία να μας εκπαιδεύσει. Όχι μόνο δεν υφίσταται κανενός είδος διαλόγου με το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης αλλά φαίνεται απλά να το παρακολουθούμε να συμβαίνει. Η Ελλάδα τέλος περνά από την φάση επιτήρησης στην φάση αυστηρής παρακολούθησης όπως μας λέει και ο δημοσιογράφος Μ. ΣΠΙΝΘΟΥΡΑΚΗΣ του Βήματος.

Αυτή η Ευρώπη λοιπόν δεν είναι αυτή που θέλαμε. Στο παρελθόν η αριστερά οραματίστηκε μια Ευρώπη των λαών και των κοινωνιών. Αυτό που πρόεκυψε ήταν μια Ευρώπη των οικονομιών του Ευρώ και την ΕΚΤ και όλα αυτά μας πρόεκυψαν και μάλιστα χαρακτηρίζονται ως μονόδρομος.
Ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής διεθνούς κάτι προσπαθεί να πει όταν λέει την φράση «δεν είναι μονόδρομος» και μάλιστα τα λέει αυτά στο πρόσφατο συνέδριο του economist στην Αθήνα. Από το προοίμιο του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ στο www.dialogos.pasok.gr αλιεύουμε την φράση.
«Εμείς, οι σοσιαλιστές και δημοκράτες, ξέρουμε ότι, υπάρχει άλλος δρόμος. Η ανθρωπότητα σήμερα έχει τις δυνατότητες να αλλάξει αυτήν την ροή των πραγμάτων. Δεν υπάρχει μονόδρομος».
Ας ελπίσουμε να το εκφράσει ποιο καθαρά.

Το παρών κείμενο θα σταλεί σε όσους (πρόσωπα και φορείς στην Ελλάδα) αναφέρονται, σε φίλους και στον τύπο.
Επιπλέων θα δημοσιευτεί στο www.papaioannou.wordpress.com για σχολιασμό.

—————————————————————————————

 

Γράμμα στο Μιμή Ανδρουλάκη στο blog του. Στις 13 Ιουνιου 2007. Για το κείμενο του

Οι κρυμμένες εφεδρείες

Ο/Η papaioannou είπε…

Μίμη.
Φαίνεται να υπάρχει ένας διαχρονικός «διάλογος» μεταξύ της πνευματικής και όχι μόνο Ελίτ της χώρας, τον οποίο σχηματικά μπορούμε να τον φανταστούμε ως ένα forum καταθέσεις σκέψεων.
Αυτός ο διάλογος αρχίζει λίγο πριν την Επανάσταση και περνώντας από την Μεγάλη Ιδέα, την Μικρασιατική καταστροφή, τον εμφύλιο, την χούντα του 1967, συνεχίζεταιΤο θέμα του διάλογου αφορά την θέση της Ελλάδας στον κόσμο.
Τα τελευταία σχόλια σε αυτό τον διάλογο ήταν:
το «ανήκουμε εις την Δύση» του παππού Καραμανλή,
το «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» του Αν. Παπανδρέου,
το «ήμαστε έθνος ανάδελφο» του Χρ. Σαρτζετάκη,
το εγχείρημα του «Εκσυγχρονισμού»-προφανώς με την δύση- του Κώστα Σημίτη.
Το θα είμαι εκεί στην Ευρώπη για να υπερασπιστώ τα συμφέροντα των αγροτών του Καραμανλή (του μικρού)
Η υπογραφή της συμφωνίας για τον αρωγό Μπούργκος-Αλεξανδρούπολη μετά από πίεση του Βλ.Πούτιν,
το ανιστόρητο και εκτός τόπου και χρόνου ρηθέν από την (Άσχετη από διπλωματία ) Ντ. Μπακογιάννη «έχουμε κοινούς εχθρούς με τους αμερικανούς» για την πυραυλική ασπίδα,
Το θέμα των ταυτοτήτων ,
Το βιβλίο της Στ δημοτικού,
Οι σχέσεις εκκλησίας κράτους.Όλα αυτά εντάσσονται σε αυτό τον διάλογο και ο μονός που απουσιάζει είναι ο ΓΑΠ.Ο Καραμανλής την απουσία από αυτό το διάλογο την έκανε θέση τόσο στην κουβέντα για το σχέδιο Αναν όσο και στα τεκταινόμενα στις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας.Η μη θέση του ερμηνεύτηκε από τα ΜΜΕ ως αυτόματος πιλότος.

Ίσως η μη θέση του ΓΑΠ να επηρεάζεται από «τα πλαίσια του διεθνισμού» που πρέπει να έχει ο ηγέτης της σοσιαλιστικής διεθνούς. Η θέση του ΓΑΠ στο σχέδιο Αναν ίσως επηρεάζεται από αυτό τον διεθνισμό.
Η ουσία είναι ότι δεν έχει πει τίποτα σημαντικό σε αυτό το φόρουμ.

Στις όμως εκλογές δεν ψηφίζουμε για κάτι συγκεχυμένο και ασαφές αλλά Έλληνα πρωθυπουργό και άρα υπάρχουν ερωτήματα .

Που θέλει να πάει την Ελλάδα;

Ποια Ευρώπη ονειρεύεται και ποια η θέση της Ελλάδας σε αυτή.
Τα Ελληνικά εθνικά συμφέροντα που είναι στην ατζέντα του; Ποιο κατά την γνώμη του είναι εθνικό συμφέρον;
Περισσότερη Ελλάδα στην Ευρώπη ή περισσότερη Ευρώπη στην Ελλάδα;

Στα Βαλκάνια στη μεσόγειο στην Μέση ανατολή σχέσεις με Ρωσία με ΗΠΑ;
Τι σημαίνει για αυτόν η πατρίδα, η ιστορία, το παρελθόν. Είναι μέσα; Είναι εργαλεία; είναι ντροπή; Είναι η κουλτούρα μας ;

Πως αντιμετωπίζει ή πως προτείνει να αντιμετωπιστεί η παγκοσμιοποίηση; Αντιμετωπίζεται τελικά;

Το σύνθημα η «Ελλάδα το ανοικτών οριζόντων» που διαβάσαμε στο προγραμματικό πλαίσιο ΠΑΣΟΚ -έτσι χωρίς συνεχεία- είναι ουσιαστικά «μη θέση».
Είναι ασαφές.
Ακόμα ποιο ασαφές είναι «η ευχή» για δυνατή Ελλάδα.
Δίκαιη κοινωνία για μια δυνατή Ελλάδα ή Δυνατή Ελλάδα με μια δίκαιη κοινωνία.

Αυτό ο φανταστικός διάλογος παρήγαγε όλα αυτά τα χρόνια πολιτικές και συνθήματα
Παράχθηκαν θέσεις και το αποτέλεσμα φαίνεται να είναι καλό.
Αυτό ο διάλογος μπορεί να γίνεται από την πνευματική ελίτ, αλλά να είσαι σίγουρος ότι όλοι οι Έλληνες διαβάζουν το φόρουμ.
Το μονότονο, ομόλογα, ομόλογα, δίκαιη κοινωνία, και μετά πάλι ομόλογα, ομόλογα, δίκαιη κοινωνία, δεν λέει τίποτα .
Αφορά μεν κάποιους ψηφοφόρους, αλλά καταστρέφεται από το 20ετες παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, όταν ο ψηφοφόρος μας ρωτά, Γιατί δεν τα κάνατε όλα αυτά τόσα χρόνια;

Πολιτικές Προτάσεις:
Ίσως να φαίνονται απλά συνθήματα αλλά δεν είναι η επεξεργασία τους θα δημιουργήσει πολιτικές και θα στέψει εκ ναού τα αυτιά και τα μάτια της Ελληνικής κοινωνίας στο ΠΑΣΟΚ. Τολμώ να προτείνω λοιπόν.

α Η Ελλάδα στο κέντρο του κόσμου ή στα κέντρα του κόσμου. (κέντρο αποφάσεων κέντρο της Ευρώπης κλπ κλπ)
β Η Ελλάδα το κέντρο του κόσμου (κέντρο του πολιτισμού, έρευνας πειραματισμού, διάλογου).

γ. Ο πολίτης το κέντρο του κόσμου (του ΠΑΣΟΚ, της κοινωνίας της Δημοκρατίας της συμμετοχής, της προσοχής μας, με κέντρο τον πολίτη, Το σώμα το πολιτών κυρίαρχος θεσμός)

δ. Η Ελλάδα στο κέντρο των Βαλκανίων της μεσογείου της Ευρώπης , Η Ελλάδα υπόδειγμα δημοκρατίας πρότυπο για την περιοχή κλπ κλπ)

ε. Η Ελλάδα στο κέντρο, ή Ελλάδα παντού.

Μπορεί να σας φαίνομαι λίγο ακραίος αλλά, δεν είμαι περισσότερο ακραίος από τον Αντρέα Παπανδρέου που είπε «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».

Με αυτή την ρητορεία αποκτάς επαφή με τον λεγόμενο μεσαίο χώρο, μιλάς στην δεξιά στα ίσια, αναγκάζεις την ακροδεξιά να σε ακούσει, εμφανίζεις το καρατζαφέρη ως εθνικά επικίνδυνο, εμφανίζεις τα κενά Καραμανλή και την μη θέση του, μιλάς στην ομογένεια και στην πνευματική Ελιτ. Αφήνεις πείσω σου το συγκεχυμένο διεθνισμό που δεν χωρά ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη σήμερα.

Αυτή την ρητορεία χρησιμοποίησε και ο Σαρκοζι αλλα δεν μας επιτρέπεται να την αφήνουμε στην δεξιά. Αλώστε εμείς οι αριστεροί είμαστε οι πρώτοι που μιλήσαμε για πολυπολιτισμική Ευρώπη και σεβασμό στην διαφορετικότητα, είμαστε διαφορετικοί ας γίνει σεβαστό.

Τους στόχους αυτούς, τους κανείς οικονομική προσέγγιση ως εξωστρέφεια. Τότε μιλάς ποια ποιο σίγουρα και ποιο εύκολα, με όρους για εθνικού πρωταθλητή και εννοείς ότι:
Οι επιχειρήσεις και οι Έλληνες ως φορείς του πολιτισμού και της κουλτούρας μας σε όλο τον κόσμο. Φέρνουν κέρδη και επιρροή. Νομιμοποίησε ως αριστερός να «σπρώξεις» αυτές τις επιχειρήσεις.

Με λίγα λόγια επεξηγείς τι εννοείς με το «Ελλάδα των ανοικτών οριζόντων «Γιατί το έχεις το πράγμα γραμμένο στα χέρια σου…
Επιτέλους πες το.

Εκτός εάν δεν το διάβασες οπότε μας δουλεύεις.

Τέλος πάντων αυτοί εμπνεύστηκαν το σύνθημα Δυνατή Ελλάδα Δίκαιη κοινωνία έβαλαν προτεραιότητες οι οποίες δεν εμφανίστηκαν ακόμα από το ΠΑΣΟΚ με την ένταση που πρέπει.

Άλλο θέμα
Έχω την αίσθηση ότι τα κέντρα εξυπηρέτησης πολιτών πέτυχαν στην αποστολή τους και ως ιδέα καθώς αποτέλεσαν ένα παράλληλο κράτος.
Ένα νέο κράτος που δούλεψε έξω κα παράλληλα με το παλιό και πέτυχε.

Αυτή η λέξη ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΚΡΑΤΟΣ που σταδιακά θα ενσωματώσει και τελικά θα καταργήσει το σημερινό δημόσιο «δράμα» είναι η λύση και ταυτόχρονα η απάντηση στην παπαρολογιά του Καραμανλή περί επανίδρυσης του κράτους .
Θα μπορούσε να είναι και σύνθημα.

Ιωάννης Παπαϊωάννου

13/6/07 2:40 μμ

————————————————————————–

Ένα άρθρο μου που ενώ στάλθηκε στην εφημερίδα Ελευθέρια δεν δημοσιεύθηκε καθώς πιάστηκε στο φίλτρο της δημοκρατίας που επιβάλει σε κάποιον να έχει δημόσια θέση πριν να έκθεσει τις θέσεις του δημόσια. Το αρθρο γραφτηκε στην 25 Μαιου 2007

Το βάζω εδώ γιατί πραγματεύεται σχεδόν το ίδιο θέμα

Παγκοσμιοποίηση πρόκληση ή απειλή;

Με αφορμή ένα δημοσίευμα στην εφημερίδα Ελευθερία της Λάρισας για μια επικείμενη ημερίδα φορέων και πολιτικών στην πόλη μας με αυτό το θέμα, θεώρησα σκόπιμο να παρέμβω με αυτό το κείμενο για να συμβάλω στον προβληματισμό.

Η σχετική κουβέντα για το κατά πόσο η παγκοσμιοποίηση αποτελεί απειλή ή πρόκληση διεξάγεται εδώ και πολλά χρόνια σε διάφορα σημεία του κόσμου και πολύ συνομιλητές σε αυτό τον διάλογο προβάλουν την μια ή την άλλη άποψη.

Τα αποτελέσματα αυτού του διάλογου είναι στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι παρατηρητές -αυτού του διάλογου- συνειδησιακά να εκλαμβάνουν το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης ως απειλή. Αυτό συμβαίνει με κάθε νέο «φαινόμενο» καθώς αυτό που διαπραγματεύεται τελικά είναι να αλλάξει τη ζωή μας. Όπως πχ με το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Δημιουργείται λοιπόν η ανάγκη κατ’ αρχήν για τη πραγματοποίηση τέτοιων επεξηγηματικών ημερίδων, αλλά μόνο και μόνο επειδή διαπραγματεύονται αυτό το «νέο φαινόμενο» αυξάνουν τελικά την αίσθηση της απειλής μπροστά σε αυτό το «νέο». Τελικά από αυτές της ημερίδες το κυρίαρχο συμπέρασμα είναι ότι η παγκοσμιοποίηση είναι καταρχήν απειλή αλλά μετά από την κατάλληλη «προετοιμασία» και «προσαρμογή» μπορεί να αποτελέσει πρόκληση ή ακόμα και το μέσο για την αύξηση των μεγεθών μιας επιχείρησης.

Ας δούμε λοιπόν πως έχουν τα πράγματα κατά την γνώμη μου καθώς για να αρχίσουμε μια κουβέντα πρέπει να έχουμε κοινό κώδικα επικοινωνίας.

Όταν αναφερόμαστε λοιπόν στο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης διαπραγματευόμαστε με α). τις έννοιες πολιτισμός, κουλτούρα, β). τις διαδικασίες όπως την πρόοδος- παγκοσμιοποίηση και τέλος το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας.

Ας δούμε συνοπτικά τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι έννοιες. Η έννοια Κουλτούρα έχει επικρατήσει να σημαίνει τον συνολικό τρόπο ζωής μια κοινωνίας. Η άποψη αυτή έρχεται εάν συνδυάσουμε τους δυο αρκετά προσφάτους ορισμούς των T.S Eliot που το 1945 έδωσε τον ορισμό ότι η κουλτούρα «είναι όλα τα χαρακτηριστικά ενδιαφέροντα και όλες οι χαρακτηριστικές δραστηριότητες ενός λαού» και του ορισμό του Raymond Williams ως «συνολικού τρόπου ζωής».

Αν προσπαθούσαμε να εξελληνίσουμε τον όρο και ταυτόχρονα να συμπυκνώσουμε όλα όσα σημάνει η λέξη κουλτούρα θα λέγαμε ότι είναι η φιλοσοφία που διέπει μια κοινωνία. Η συνολική στάση ζωής και η νοοτροπία.

Γίνεται όμως κατανοητό ότι η έννοια αυτή δεν μπορεί να αφόρα μόνο λαούς και «συνολικές κουλτούρες» αλλά μοιάζει να αφορά και ατομικές κουλτούρες και συνειδήσεις. Μια παρατήρηση γύρω μας είναι αρκετή για να μας πείσει ότι, πέραν της συνολικής νοοτροπίας ή κουλτούρας υπάρχει και η ατομική. Αυτό γίνεται ακόμα προφανέστερο αν αναλογιστούμε ότι διαφορετικά θα αντιδράσει ένας Έλληνας όταν το θέμα διαπραγμάτευσης είναι τα όνομα της FYROM και αλλιώς εάν το θέμα διαπραγμάτευσης αφορά το διπλανό οικόπεδο.

Η κουλτούρα του καθενός λοιπόν, μοιάζει να είναι το μέσο με το οποίο διαπραγματεύεται με τον ισχύοντα πολιτισμό. Με βάση την κουλτούρα του θα υιοθετήσει ή θα απορρίψει τις διάφορες τεχνολογικές καινοτομίες ή νέα φιλοσοφικά ρεύματα, με βάση αυτή την κουλτούρα θα διαπραγματευτεί με μικρά ή μεγάλα θέματα και τελικά με βάση την κουλτούρα του θα σταθεί στο θέμα παγκοσμιοποίηση.

Πολιτισμός. Η λέξη πολιτισμός αλλά και η παρατήρηση όλων των μεγάλων πολιτισμών της ιστορίας μοιάζει να είναι η πιστοποίηση της επικοινωνίας διαφόρων κουλτούρων και νοοτροπιών και άλλων προϋπαρχόντων πολιτισμών.

Στους αρχαίους πολιτισμούς όπως για παράδειγμα ο αρχαιοελληνικός κλασικός πολιτισμός είναι αποτέλεσμα επικοινωνίας Ιώνων φιλόσοφων, συρακούσιων δάσκαλων και αρχιτεκτόνων και μαθηματικών , νησιωτών μαστόρων, μυκηναϊκού δωδεκαθέου, ανατολικών και πελοποννησιακών επιρροών, με νησιώτικο μάρμαρο αθηναϊκής εμπνεύσεως και σκλάβους από τα πέρατα της γης ως εργάτες.

Η -σε μεγάλο βαθμό- κοινή γλώσσα όλων αυτών, έδωσε το μέσο της επικοινωνίας για την ένωση όλων των ιδεών και επιτευγμάτων της επιστήμης κάτω από τα μάρμαρα της αρχαίας Αθήνας. Αντίστοιχα ήταν τα πράγματα και στον Ελληνιστικό κόσμο αλλά και στο μετέπειτα Ρωμαϊκό

Ακόμα ποιο καθαρά φαίνονται τα πράγματα εάν κοιτάξουμε τον σύγχρονο -διακριτό πλέων- Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ως φαινόμενο αυτός ο πολιτισμός έχει μέσα του αρχαιοελληνικά και ιουδαιοχριστιανικά στοιχεία αλλά και Γοτθικές Κελτικές Ρωμαϊκές, Λατινικές επιρροές, φιλτραρισμένες από το βυζάντιο, τον μεσαίωνα την αναγέννηση, τον διαφωτισμό, την Γαλλική επανάσταση, την αποικιοκρατία.

Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός και η ύπαρξη του λοιπόν, πιστοποιεί την επικοινωνία και τον ειρηνικό ή όχι «αλληλοεπηρεασμό» των λαών. Ο πολιτισμός λοιπόν πιστοποιεί την επικοινωνία και την αλληλοεπηροή ή απλά την επιρροή και την επιβολή ενός πολιτισμού σε ένα άλλον.

Είναι νομίζω πλέων σαφές ότι αυτή η διαδικασία, την συγκριμένη χρονική στιγμή, λέγεται παγκοσμιοποίηση .

Άρα η παγκοσμιοποίηση είναι ο διαρκής αλληλοεπηρεασμός των πολιτισμών. Άρα είναι κάτι που μας συμβαίνει ως ανθρωπότητα από πάντα. Ειναι μια διαδικασία .

Συμβαίνει όμως την παρούσα στιγμή να αντιλαμβανόμαστε την παγκοσμιοποίηση μόνο ως εμπορική διαδικασία απελευθέρωσης των αγορών που δημιουργεί νέα απειλητικά δεδομένα και νέα ζητούμενα στις επιχειρήσεις. Μοιάζει αυτή η διαδικασία να αφόρα μόνο τις επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή, φωνές που μιλούν για αλλοτρίωση ή άλωση ή μαζοποιήση του ανθρώπου και της ιδιαίτερης κουλτούρας του κάθε λαού, μοιαζουν να μην ακούγονται και τόσο σοβαρές ή τόσο δυνατά. Μοιάζει ακόμα να μην ακούγονται τόσο απειλητικά τα πράγματα. Ειδικότερα στις νεαρές ηλικίες.

Η αλήθεια -κατά την γνώμη μου- είναι ότι εφόσον φτάσαμε ως έθνος και ως χωρά ή ως ιδέα, εδώ που είμαστε και έχουμε δώσει τόσα πολλά στην ανθρωπότητα, δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα από το μέλλον.

Κάναμε πάρα πολύ δρόμο και προικίσαμε την ανθρωπότητα με ιδέες και φιλοσοφία και επιστήμες ακόμα και σήμερα επίκαιρες και χρήσιμες. Ας δούμε όμως λίγο στο μέλλον

Φαντάζομαι ότι το αποτέλεσμα της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης θα είναι, μια μάλλον μια ιδεατή ή ιδανική κοινωνία, και ένας πανανθρώπινος πολιτισμός, στημένος πάνω στις βάσεις όλων των προηγούμενων μεγάλων πολιτισμών .και όσων στοιχείων εξ αυτών θα παραμένουν τότε επίκαιρα και αναγκαία για την λειτουργία αυτού του πολιτισμού.

Η σύγχρονη Ελλάδα ως χώρα δεν έχει τίποτα να φοβάται από την παγκοσμιοποίηση . Ως κουλτούρα όμως έχει όμως πολλά επιμέρους θέματα που μπορεί να «παραδώσει» σε αυτή την πορεία, καθώς ή θα παύουν να είναι επίκαιρα και αναγκαία ή θα αποκτούν τέτοια επικαιρότητα που θα πρέπει να τα μοιραστούμε με τους συνεργάτες και τους συνεταίρους μας σε αυτή την πορεία, προς μια διαρκώς παγκοσμιούμενη κοινωνία.

Με βάση την κουλτούρα μας ως έθνος αλλά και με βάση την ατομική κουλτούρα του κάθε Έλληνα νέα επιτεύγματα της σκέψης και του λόγου ή (ευχής έργο) της τέχνης και της τεχνολογίας θα προκύψουν. Θα είναι τιμής μας να τα μοιραστουμε ή να τα μεταδώσουμε στους συνοδοιπόρους σε αυτή την προοδευτική πορεία.

Από αυτούς, θα πάρουμε τα χρήσιμα αντίστοιχα πράγματα που «κολλούν» με την κουλτούρα μας. Μέσα χρόνο καθώς οι γενιές των Ελλήνων θα διαδέχονται η μια την άλλη, η κουλτούρα μας θα μετεξελιχτεί σε μια νέα, ποιο σύγχρονη και πιο «κοινή» με της άλλες «επιζήσαντες» κουλτούρες, και όλο αυτό θα αποτελέσει τον ακόμα ποιο σύγχρονο μελλοντικό Μεγάλο πολιτισμό.

Η ιστορία αυτή θα συνεχιστεί μέχρι να μείνει μονό ένας πανανθρώπινος και παγκόσμιος πολιτισμός, μια μονό κουλτούρα, απόσταγμα και συνένωση όλης της -μέχρι τότε- ανθρώπινης σοφίας.

Μέχρι τώρα περιγράφηκαν οι έννοιες πολιτισμός και κουλτούρα με νέους όρους, αναλύθηκαν οι διαδικασίες πρόοδος-παγκοσμιοποίηση και οραματιστήκαμε ή φανταστήκαμε -στο πλαίσιο του εφικτού- το αποτέλεσμα, ως μια ιδανική κοινωνία αποτελούμενη από όσα στοιχεία επιβιώσουν γιατί θα καλύπτουν ανάγκες.

Αν αυτές οι σκέψεις είναι σωστές τότε γνωρίζοντας πλέων τι μέλει να γίνει, έχουμε ήδη ένα πλεονέκτημα.

Αυτά που πρέπει να κάνουμε τόσο η κοινωνία μας, και οι επιχειρήσεις μας, όσο και ατομικά, είναι με βάση την κουλτούρα μας να συνδιαλαγούμε επιτυχώς με την παγκοσμιοποίηση.

Όχι να στήνουμε αναχώματα σε αυτή την διαδικασία αλλά να συνδιαλαγούμε.

Ποιο συγκεκριμένα στην νέα εποχή χρειάζεται διορατικότητα, ματιές στο μέλλον όσο ποιο μακριά τόσο ποιο καλά, ευελιξία, αποφάσεις για το τι θα αφήσουμε πίσω και τι πάρουμε μαζί μας και μέχρι που.

Χρειάζεται επαφή και επικοινωνία με τους γύρω.

Χρειάζεται καινοτομία και όχι μίμηση.

Χρειάζεται να βρίσκεσαι πάντα ένα βήμα μπροστά και όχι να ακολουθείς.

Δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να εγκλωβιστείς σε θέσεις «αντί». Τέτοιες θέσεις μόνο αναχώματα μπορούν να στήσουν που τελικά θα σαρωθούν από την «διαδικασία» μαζί με αυτούς που τα έστησαν Η ιστορία το έχει αποδείξει αυτό πολλές φόρες στο παρελθόν.

Με όπλο την κουλτούρα μας -ως άτομα, ως κοινωνίες και ομάδες κάθε μορφής και ως χωρά – και τις φυσικές έμφυτες αρετές του ανθρώπου, η επιτυχής συνδιαλλαγή με την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης είναι εφικτή αρκεί να έχουμε και εκεί την απαραίτητη ευελιξία και θέσεις.

Η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης είναι πλέων πρόκληση και όχι απειλή .

Αν όμως μείνουμε «στάσιμοι»και αναζητούμε μέτρα και προστασίας ή φτιάχνουμε αναχώματα, τότε η «διαδικασία» θα γίνει απειλή. Απειλη που θα μεγαλώνει όσο εμείς -στην στατικότητα μας- θα φροντίζουμε τα αναχώματα και την προστασία μας.

Αν συμβεί αυτό τότε σύντομα η «διαδικασία» θα μας καταπιεί ως ένα ξεπερασμένο από την ιστορία «σύνολο».

————————————————————————————————————-

 

Θα παραθέσω μια σειρά κειμένων που γράφτηκαν στο Greek University Reform Forum ως απάντηση στο άρθρο του bloger Θέμη Λαζαρίδη με τίτλο:
Προβλήματα νοοτροπίας και αξιών στην ελληνική κοινωνία.

 

Οι απαντήσεις που έλαβα επηρέασαν τις απαντήσεις που έδωσα. Τόσο τα σχόλια-απαντήσεις όσο και ολόκληρο των διάλογο μπορείτε να τον δείτε εδώ.

Ενώ προειδοποιώ τους αναγνώστες ότι πρόκειται για πολύ μεγάλα κείμενα που θα συμπληρώνονται καθώς ο διάλογος συνεχίζεται στα προαναφερθέντα blog .

papaioannou Says:
June 17th, 2007 at 10:02 am Υπάρχει μια διακριτή κουλτούρα που καθορίζει και κάνει σχεδόν αναγνωρίσιμο τον Έλληνα σε όλο τον κόσμο. Αυτή η κουλτούρα είναι αποτέλεσμα της εθνικής ιδεολογίας που κατασκευάστηκε μετά την επανάσταση αλλά και των -προ αυτού του γεγονότος- δεδομένων.
Όλα αυτά τοποθετημένα μέσα στο μίξερ του χρόνου της παιδείας και αυτόν πληροφοριών που συλλαμβάνει ο καθένας από το περιβάλλον του.

Επιπλέον η Ελληνική διακριτή κουλτούρα που μοιάζει να είναι σύνολο από ιδιωτικές διακριτές μικροκουλτούρες. Ενώ φαίνεται να πορεύεται βασιζόμενη στην Γλώσσα επηρεαζόμενη από την στην γεωγραφία και συναλλασσόμενη με το ιστορικό περιβάλλον που αναπτύχθηκε.
Η αίσθηση ότι αυτή η κουλτούρα είναι αιτία κακοδαιμονίας είναι απόλυτη ως τοποθετηση, και οδηγεί τον σχολιαστή εκ προοιμίου σε γνωστά συμπεράσματα.

Η αντιβουλευτική αυτή προσέγγιση δεν βοηθά στην ανακάλυψη ενδεχόμενων αιτιών κακοδαιμονίας αλλά στην συλλογή άναρθρων κραυγών γνωστών και τετριμμένων.

Ορίζοντας αυτή την κουλτούρα ως πρόβλημα, αναζητάμε λύσεις γα να την αλλοιώσουμε, αυτή την διακριτή και κατά αρχήν σεβαστή μοναδική κουλτούρα.

Αναρωτιώμενος λοιπόν γιατί η Ελληνική κουλτούρα αντιμετωπίζεται από του έλληνες ως πρόβλημα σε μια Ευρώπη που έχει ήδη αποδεχτεί την πολυπολιτισμικότητα…
Αναρωτιώμενος γιατί η Ελλάδα και ο Έλληνας αγρότης εργάτης Δ. υπάλληλος, πολίτης οφείλει να προσαρμόζεται συνεχώς…
Αναρωτιώμενος ποιος μας έχει πείσει ότι κάτι κάνουμε λάθος… και όχι μόνο εμάς αλλά και την ηγεσία μας…

σας προσκαλώ σε διάλογο στην βάση του προβληματισμού..

Περισσότερη Ελλάδα στην Ευρώπη ή περισσότερη Ευρώπη στην Ελλάδα.

papaioannou Says:
June 17th, 2007 at 12:41 pm

Η διακριτή κουλτούρα είναι το μόνο μέσο συνδιαλλαγής τόσο για εμάς όσο -πολύ περισσότερο- για τους ομογενείς, με την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης.
Η διαφορετικότητα των εντός των τοίχων από τους Έλληνες μετανάστες, είναι ότι οι μεν αισθάνονται καταδικασμένοι να είναι μετέχοντες της Ελληνικής κουλτούρας και οι δε αισθάνονται περήφανοι για αυτή.
Δομένου ότι οι ομογενείς μας βρίσκονται κοντύτερα από εμάς σε αυτό που σχηματικά θα αποκαλέσουμε αναπτυγμένο κόσμο, μήπως θα πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα τους.

Μήπως ακόμα θα ήταν καλό να σπρώξουμε την Ευρώπη στην δημιουργία κοινής ευρωπαϊκής κουλτούρας και παιδείας, θεωρώντας δεδομένο ότι θα βρουν μπροστά τους ως καθοριστικό στοιχείο σε αυτή την Ευρωπαϊκή κουλτούρα παρά μόνο Κλασικό Ελληνικό και Ελληνορωμαϊκό Πολιτισμό.

Προφανώς η διαφθορά, η ελλιπή εφαρμογή των νόμων, οι μίζες, και όλα τα άλλα που έθιξε ο Θέμης στην αρχική λίστα του δεν είναι Ελληνική κουλτούρα δεδομένου ότι δεν διδάχτηκε ποτέ επίσημα ως συμπεριφορά

Η προβολή τέτοιων επόψεων έρχεται ύποπτα ως αιτία και δημιουργεί την ανάγκη εκσυγχρονισμού με την Δύση.
Μια ανάγκη που στήνεται και υπάρχει διαχρονικά στην ελληνική κοινωνία και που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας οδήγησε από την βαυαροκρατία μεχρι την σημερινή μας σχεδόν υποτέλεια.

Γιατί όταν λες ότι ως χώρα και ως λαός έχεις πρόβλημα και αναζητάς την βαρβαρότητα ενός άλλου «πολιτισμένο κόσμου» προφανώς συντηρείς μια πολιτισμική υποτέλεια.

——————————————————————————————

papaioannou Says:
June 18th, 2007 at 9:17 pm Καθώς δεν επιθυμώ η κουβέντα να εξελιχτεί μέσα από προσωπικές διαμάχες δεν θα αναφερθώ προσωπικά σε άτομα και απόψεις αλλά ως συμμετέχων θα συνεχίσω επεξηγώντας συνεχώς τι θέλω να πω.
Προς όλους λοιπόν .

Ανάφερα σε κάποιο προηγούμενο post τον όρο «διαδικασία της παγκοσμιοποίησης» θεωρώντας ότι πρόκειται για μια καταρχήν διαδικασια που έχει ξεκινήσει στο απώτατο παρελθόν και συνεχίζεται.
Αυτή η διαδικασία έχει ήδη θέσει σε κλυδωνισμό την ιδεολογία των εθνικών κρατών όπως αυτή διαμορφώθηκε τους τελευταίους αιώνες.

Οι συγκεκριμένες -φτιαχτές ιδεολογίες- αναλαμβάνοντας το ρόλο του οχήματος στα πλαίσια του ρομαντισμού, πέτυχαν να μεταφέρουν στο σήμερα συγκεκριμένα «χρώματα και αρώματα» άλλων εποχών.
Επιπλέον αποτέλεσαν το μέσο με το οποίο τα διάφορα κράτη νομιμοποίησαν την ύπαρξη του στο ιστορικό παρελθόν.

Το κυριότερο όμως είναι ότι πέτυχαν να μεταφέρουν ένα πολιτισμό και μια κουλτούρα ή της πολιτισμικές μας «μοναδικότητες», από το ένα σημείο της «διαδικασίας» (παγκοσμιοποίηση) σε ένα άλλο ανάλογο σημείο (της διαδικασίας ), στο σήμερα.
Αποτέλεσαν δηλαδή τα οχήματα.

Σήμερα (τολμώ να πω) ότι μέσω αυτού του διαλόγου βρίσκομαι στην αναζήτηση «του νέου οχήματος» που θα μας πάει σε ένα άλλο σημείο στο μέλλον αυτής της διαδικασίας .
Επ αυτού πρότεινα την προσπάθεια δημιουργίας κοινής Ευρωπαϊκής παιδείας και εξ αυτής, την αίσθηση σε όλους του κοινού Ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Όπως και να έχει, μια τέτοια προσπάθεια εξ ορισμού θα περιλαμβάνει και θα στηρίζεται στον Ελληνικό και Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό.

Σημειώνω σήμερα ότι στα πλαίσια του Ευρωσυντάγματος γίνεται αναφορά στην Ιουδαιοχριστιανική παράδοση.
Αυτό που λέω, δεν θέλω να εμφανιστεί ως υποβόσκων αντισημιτισμός, αλλά ως παράδειγμα μιας κουλτούρας που επενδύει στο μέλλον και το εξασφαλίζει -σε οποιεσδήποτε συνθήκες και εάν υπάρξουν- στην Ευρώπη.
Τα παιδιά μας στο μέλλον, οι μελλοντικοί ευρωπαίοι, θα μαθαίνουν ότι ο πολιτισμός τους έχει το ένα πόδι του, στην Ιουδαιοχριστιανική παράδοση.

Προφανέστατα το έχει και έχει επιρροές και από εκεί, αλλά όχι μόνο από εκεί.

Σήμερα εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες στα πλαίσια του «εκσυγχρονισμού» μας (με την δύση προφανώς) τρέχουμε να παγκοσμιοποιοθούμε.
Θέλουμε να τρέξουμε σε αυτή την διαδικασία εμφανίζοντας συνεχώς εάν άγχος για να προλάβουμε.

Στο άρθρο μου Παγκοσμιοποίηση πρόκληση ή απειλή που θα βρείτε στο blog μου αναφέρομαι σε αυτή την «διαδικασία» ως road mup που θα πρέπει σε συγκεκριμένα σημεία να αποφασίζουμε τι θα πάρουμε μαζί μας μέχρι που, και τι θα αφήσουμε πίσω και πότε.

Τέτοιος προβληματισμός στην Ελληνική κοινωνία δεν υπάρχει.
Προσπαθώ να τον θέσω με το ερώτημα
Περισσότερη Ελλάδα στην Ευρώπη ή περισσότερη Ευρώπη στην Ελλάδα.

Είναι πιστεύω κατανοητό ότι αναφέρομαι σε πολιτισμικό πόλεμο (ή πεδίο) στα πλαίσια του οποίου εμείς δείχνουμε «πολιτισμική υποτέλεια».

Προτάσεις:
Πολλές εκ των οποίων προέρχονται από το παρελθόν μας προφανώς που έρχονται γνωρίζοντας ότι:
α). Στην «διαδικασία» θα κριθούμε εκ του αποτελέσματος και μπορούμε να επηρεάσουμε αυτό το αποτέλεσμα.
β). Είμαστε υπεύθυνοι και συνυπεύθυνοι για την χώρα, το πολιτισμό που παραλάβαμε, και το μέλλον της ενώ σε καμία περίπτωση δεν είμαστε απλά αμέτοχοι και ανεύθυνοι σχολιαστές θέσεων και προτάσεων.
γ). Στην διαδικασία δεν έχει τόσο σημασία τι κάνουν οι άλλοι για να την επηρεάσουν αλλά το τι κάνουμε εμείς για να την επηρεάσουμε.

Τόσο λοιπόν στην «διαδικασία» όσο και στις αγορές, όσο και στο περιβάλλον ή ακόμα και στην φτώχια, ή στην θρησκευτική βία, στην τρομοκρατία, στο εμπόριο, στο κέρδος, στην ανάπτυξη, στο εκσυγχρονισμό μας στην οικολογία στην κουλτούρα…..,

Σε όλα όσα μετριούνται το μέτρο είναι ο άνθρωπος.

Το τι σημαίνει αυτό που είπε κάποιος αρχαίος έλληνας φιλόσοφος.

Ο άνθρωπος στο κέντρο του κόσμου τον ιδεών. Το μέτρο και το κριτήριο για όλα. Άνθρωπος υπεύθυνος και συνυπεύθυνος για το παρών και το μέλλον
Ο άνθρωπος πολίτης στο κέντρου του κόσμου της πόλης, της χώρας, της Ευρώπης.
Σώμα πολιτών σε κάθε επίπεδο διοίκησης (θεσμοθετημένο). Ετήσιες συνελεύσεις , δημοψηφισματα, (αντί για δημοσκοπήσεις)

Ισορροπία ανάμεσα στην ανάπτυξη και στον άνθρωπο. Ευρώπη των Λαών και των πολιτισμών και όχι στην μονοσήμαντη Ευρώπη του Ευρώ.

Ισορροπία ανάμεσα στην «διαδικασία» και στον άνθρωπο. Όχι απλά σύγκλιση των τάξεων και κοινωνική συνοχή, αλλά ισορροπία, μέσα από ένα θεσμοθετημένο σώμα των πολιτών σε κάθε βήμα.

Για την Ελλάδα,
Αναζήτηση και ταύτιση με στόχο την κοινή δράση των στοιχείων που την ενώνουν και μας ενώνουν με την ομογένεια.
Καθορισμός των όρων Ελληνισμός και Ελληνοορθοδοξία. Ο ρόλος της θρησκείας ως ενοποιητικό μέσο και διαφοροποιητικός παράγοντας . Η γλώσσα και η τεράστια συμμετοχή της σε όλα τα λεξικά του κόσμου

Αναζήτηση τρόπων επηρεασμού της «διαδικασίας από την ακαδημαϊκή κοινότητα. (Παιδεία, Ιστορία, λεξικά ) .

Άνοιγμα όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης στους ξένους πολίτες. Έλληνας είναι ο μετέχων της Ελληνικής παιδείας σε οποία γλώσσα και εάν αυτό συμβεί.

Η Ελλάδα κέντρο του κόσμου της φιλοσοφίας. Παγκόσμια βιβλιοθήκη φιλοσοφίας. Συνέδρια.

Η παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας είναι σύμπτωμα προερχόμενο -κατά ένα μέρος- από την υποβάθμιση της παιδείας, και του «εκσυγχρονισμού μας», που μας οδήγησε στην απώλεια της ταυτότητας μας και στον ατομικισμό.

Είναι τραγικό αναζητώντας στοιχεία Ελληνικότητας και να βρίσκουμε μόνο τον θεσμό της οικογένειας. Αυτό είναι πολιτισμική ένδεια.
Σίγουρα πρέπει να κάνουμε λίστα και επιτέλους να αναζητήσουμε αυτή την Ελληνικότητα καθώς αυτό θα είναι το μονό μας εφόδιο «στην διαδικασία».

Τέλος για κανέναν λόγο δεν πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους να καθυστερήσουμε την διαδικασία γιατί θα μας καταστρέψει.
Πρέπει να αναζητούμε συνεχώς τρόπους και σημεία συνδιαλλαγής μαζί της.

Θα ήθελα την άδεια από τον admin για να συμπεριλάβω αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στο blog μου.

—————————————————————————————

papaioannou Says:
June 23rd, 2007 at 11:57 am

Προφανώς χρειάζονται αλλαγές και η κυριότερη από αυτή αφορά τον πολιτισμό μας που εδώ και δυο αιώνες αντιγράφει την δύση στα πλαίσια (κατά περίπτωσης) «εκσυγχρονισμών».

Όλο αυτό εντάσσεται στην ψυχωσική ανάγκη μας να ξεχωρίσουμε από την ανατολή χώρο όπου μας κατέταξε πολύ πρόσφατα (μιλώντας στον ιστορικό χρόνο) και ο Σ. Χαντιγκτον.

Αυτή η τάση τελικά και αυτό το άγχος μας οδηγεί στην πολιτισμική υποτέλεια, και μας κάνει να αισθανόμαστε μειονεκτικά σε σχέση με του Δυτικούς.

Μετά από αυτό, τέτοια σχόλια και post τόσο εδώ όσο και στο http://greekuniversityreform.wordpress.com/ είναι φυσιολογικά καθώς αγγίζουν το προβληματισμό μας και πιστοποιούν το άγχος μας. Γράφω και εκεί κάποια πράγματα.

Εκείνο που πρέπει να αλλάξει κατά αρχήν είναι ο τρόπος που βλέπουμε την Ελλάδα.
Ας την Ερωτευτούμε. Ας μην αισθανόμαστε καταδικασμένοι να είμαστε Έλληνες αλλά υπεύθυνοι και συνυπεύθυνοι για αυτή την χώρα.

Άλλο που πρέπει να αλλάξει είναι ο τρόπος που βλέπουμε την Ευρώπη.
Σήμερα χώρες όπως Πολωνία Γαλλία και άλλες στα πλαίσια της ΕΕ δουλεύουν για λογαριασμό τους και υπερασπίζονται τα συμφέροντα τους .

Καθώς πηγαίνουμε προς μια ΕΕ που δεν καλύπτει κανένα ιστορικό κενό πέρα από την οικονομική ένωση, είναι καιρός να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε περισσότερο με βάση το συμφέρον της Ελλάδας και λιγότερο με βάση την κοινή ευρωπαϊκή πορεία.

Στα πλαίσια και με βάση το μέτρο το άριστο, ας βάλουμε λίγο ευρωσκεπτικισμό στην Ελλάδα, αναλογιζόμενοι ότι πολλά προβλήματα μας γίνονται προβλήματα από την ανάγκη διαφόρων εκσυγχρονισμών.
Για χάρη αυτόν των διάφορων εκσυγχρονισμών (στην τέχνη, στην οικονομία, στην κουλτούρα, στην παιδεία, στην δημόσια διοίκηση), έχουμε υποστεί εθνικό διχασμό μικρασιατική καταστροφή, βαβαυροκρατία, Χούντες, επιτηρήσεις, φτώχια, ακρίβεια, θέλουν να μας βάλουν ιδιωτικά ΑΕΙ, Ιδιωτική Υγειά, και έχουμε και τον Aλογοσκουφη να χαμογελά χαζοχαρούμενα όταν ο Aλμούνια του λέει μπράβο (που μας σακάτεψε αυτός και οι προηγούμενοι),
και έχουμε και την Ντ. Μπακογιανη να λέει ότι αχούμε κοινούς εχθρούς με τους Αμερικανούς.

Προφανώς της εν λόγω ΥΠΕΞ της διαφεύγει ότι οι Ελληνες δεν έχουν ούτε τους Ιρακινούς, ούτε τους τρομοκράτες, ούτε του ρώσους, ούτε τους Αφγανούς ως εχθρούς, αλλά μόνο του τούρκους και αυτούς σε κάποιες ιστορικές περιόδους.

Αν αυτό δεν είναι πολιτισμική υποτέλεια εκφραζόμενη και από εμάς, αλλά και από του Έλληνες πολιτικούς τότε τι ακριβώς σημαίνει ο όρος πολιτισμική υποτέλεια.

http://papaioannou.wordpress.com/

papaioannou Says:
June 23rd, 2007 at 12:02 pm

Το σχόλιο δημοσιεύτηκε πρώτα στο http://imagine.pblogs.gr/2007/06/an-allazate-ena-pragma-stoys-ellhnes.html#c78522c98997?1182589187

Το έβαλα και εδώ.

http://papaioannou.wordpress.com/

papaioannou Says:
June 24th, 2007 at 12:28 am

—————————————————————————————–

Επανερχόμαστε στο αιώνιο ερώτημα.
Τι εστί Ελλάδα.

Είχα κάποτε αυτή την κουβέντα σε κάποιο κύκλο συνομιλητών προερχόμενων από την Κωνσταντινούπολη. Αντιλαμβάνεσαι βέβαια την συναισθηματική φόρτιση που είχαν.
Ως κατάληξη στην κουβέντα ειπώθηκε ότι η Ελλάδα είναι ιδέα.
Αυτό όμως αποτέλεσε αφορμή για νέες σκέψεις την επόμενη μέρα.
Έχω μια συστολή να παραδεχτώ ότι είμαι λιγότερο διεθνιστής από τον μέσο Έλληνα ευρωπαϊστή αριστερό.
Ξέρω όμως συνειδητά ότι επιθυμώ να είμαι περήφανος για αυτή την χώρα. Δεν θέλω ή δεν μπορώ να αναζητήσω τα υπέρ αυτής της χώρας και να τα συγκρίνω με τα όσα συμβαίνουν σε άλλες χώρες.
Θέλω όμως να δώσω ένα παράδειγμα πολιτισμικής υποτέλειας

Σήμερα είχαμε τα αποτέλεσμα του συμβουλίου των ηγετών στις Βρυξέλες για την νέα συνθήκη.
Ο συμβιβασμός που θα ονομαστεί νέα συνθήκη πετάει στο καλάθι των άχρηστων το ευρωσύνταγμα.
Ένα ευρωσύνταγμα το οποίο το είχαμε υπερψηφίσει στην βουλή.
Ούτε τότε πήραμε τίποτα ως χώρα ενώ πρόθυμα υιοθετήσαμε τον ευρωπαϊκό εθνικό ύμνο, και την ευρωπαϊκή σημαία, και την ευρωπαϊκή ταυτότητα, την στιγμή που άλλες χώρες το σκέφτονταν.
Έχοντας υπόψη ότι η ΕΕ δεν έρχεται ως απάντηση σε κάποια κρίση αξιών των εθνικών κρατών (τέτοιες κρίσης αξιών είναι πολλές στην ιστορία και αναφέρω σχετικά την κρίση της πόλης κράτους που οδήγησε στις ηγεμονίες και τα Ελληνιστικά βασίλεια ή την κρίση της αποικιοκρατίας), και άρα αποτελεί και θα αποτελεί για πολλά χρόνια ένας συγκερασμός εθνικών και οικονομικών συμφερόντων, αναρωτιέμαι ένα τα εθνικά μας συμφέροντος εξυπηρετούνται επαρκώς σε αυτό το πλαίσιο.

Άκουσα τον Μπλερ να λέει ότι πρώτη προτεραιότητα της Αγγλίας είναι τα Βρετανικά συμφέροντα και δεύτερη ο ηγετικός ρόλος της Αγγλίας στην Ευρώπη.
Άκουσα παλιότερα τον Σαρκοζί να το παίζει ευρωσκεπτικιστής.
Ο πολωνός πρωθυπουργός το έπαιζε δύσκολος μέχρι το τέλος για τον τρόπο λήψεως των αποφάσεων επιδιώκοντας τα μέγιστα για την χωρά του σε αυτό τον συμβιβασμό. Τελικά πήρε την δήλωση:
Αντιγράφω από το www.in.gr «Στο πλαίσιο του συμβιβασμού, στην Πολωνία προσφέρθηκαν επίσης εγγυήσεις ότι οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα την στηρίξουν σε περίπτωση μελλοντικών ενεργειακών κρίσεων..»

«Βρετανία και Ολλανδία πήραν επίσης όσα ζητούσαν. «Τα τέσσερα βασικά σημεία που απαιτούσαμε προς κατοχύρωση των θέσεών μας κατακτήθηκαν» δήλωσε ο Τόνι Μπλερ»

«Ικανοποιημένη αποχώρησε από τις Βρυξέλλες και η Ολλανδία λόγω της ενίσχυσης του ρόλου των εθνικών Κοινοβουλίων και τη συμπερίληψη στη Συνθήκη κριτηρίων για την εισδοχή νέων μελών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.»
Ενώ μοίρασαν και τις θέσεις: «Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί κατά πληροφορίες προωθεί ήδη στην ΕΕ να αναλάβει το αξίωμα ο Τόνι Μπλερ, θέση που δεν φαίνεται όμως να επιθυμεί ο απερχόμενος πρωθυπουργός της Βρετανίας».

Τέλος σε αυτό το site http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=811835 «εμείς» εμφανιζόμαστε ικανοποιημένοι που «τα βρήκανε».

Αν το κοιτάξεις απλά ίσως να μην βρεις ούτε μια Ελληνική θέση που να πέρασε στην νέα συνθήκη, και αν το ψάξεις το θέμα σχολαστικά θα δεις ότι η Ελλάδα δεν είχε ποτέ ούτε μια θέση που να πέρασε τόσο στο ευρωσύνταγμα όσο και στην νέα συνθήκη.
Γιατί η Ελλάδα δεν είχε ποτέ θέσεις και πολιτική στόχους και όραμα για την Ευρώπη. Είχε μόνο αντιδραστική πολιτική σε διάφορα θέματα που η Ευρώπη είχε αποφασίσει και εμείς τα λαμβάναμε ως αρνητικά.
Το γιατί γίνεται αυτό έχει να κάνει με την πολιτισμική μας υποτέλεια.

Μέσα από την τάση εκσυγχρονισμού η Ελλάδα διαχρονικά αναζητά και αναζήτησε τον αποχαρακτηρισμό της και την αποστασιοποίηση της από το λεγόμενο ανατολικό ζήτημα.
Αυτός ο εκσυγχρονισμός μας οδήγησε και μας οδηγεί σε πολιτισμική υποτέλεια. Υποτέλεια στην χρήση της γλώσσας, υποτέλεια στην παιδεία, στην κουλτούρα, σε ενοχές (για το ανατολίτικο) παρελθόν μας.

Μέσα από αυτή την υποτέλεια πετύχαμε ίσως κάποια πράγμα αλλά μπορούμε ως Έλληνες να πετύχουμε περισσότερα σε μια Ευρώπη που φτάνεται ακόμα.

Όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός πάει χωρίς θέσεις σε μια τέτοια κουβέντα αυτό το κάνει γιατί θεωρεί ότι δεν ανήκει σε αυτό το κλαμπ ισότιμα.
Τον έχουν καλέσει σε μια πολύ σοβαρή κουβέντα που όμως αισθάνεται μάλλον παρακατιανός. Η πρόσκληση μάλλον ήταν λάθος.

Αυτό σε μια κουβεντα που παίζονται κυρίως θέματα Πολιτιμσου και η διαμόρφωση της ιστορίας του μέλλοντος του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι πολιτισμική υποτέλεια που οδήγησε όλα αυτά τα χρόνια σε πολιτισμική πενία. Ψάχνουμε να βρούμε Ελλάδα και βρίσκουμε μόνο αρνητικά …
Το ότι δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό άμεσα, είναι πρόβλημα νοοτροπίας τόσο των πολιτικών μας όσο και δικό μας. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει πριν η οποια «διαδικασία» μας καταπιεί Οι προτάσεις μου επ αυτού έχουν γίνει.

Το ότι ο Καραμανλής είναι σήμερα πρωθυπουργός το θεωρώ συγκυριακό και είμαι σίγουρος ότι αντίστοιχα θα έπρατταν πολύ σύγχρονοι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες.

Πρώην πρωθυπουργοί, Βασιλείς σημερινοί Έλληνες πολιτικοί, ηγέτες και υποψήφιοι πρωθυπουργοί που έχουν τελειώσει τις σπουδές τους σε ξένα ΑΕΙ… (αυτό είναι η απόλυτη απόδειξη της πολιτισμικής μας υποτελείας).