Προλεγόμενα: Η διαπίστωση της «νεκρής Βουλής» με οδήγησε στο να επεξεργαστώ ένα σχέδιο μιας Νέας πανίσχυρης Βουλής των Ελλήνων. Το καταθέτω με σεβασμό στου θεσμούς και αίσθηση του μέτρου.

Ξερώ ότι δεν θα εφαρμοστεί αλλά δεν με ενδιαφέρει και πολύ αυτό .Με ενδιαφέρει πρώτιστος να ξεφύγουμε από την θεώρηση ότι αυτό το σύστημα είναι ότι καλύτερο έχουμε. Είναι ένα σύστημα του 19 αιώνα. Το κείμενο αρχίζει με τη διαπίστωση της υπάρχουσας κατάστασης και σταδιακά επεκτείνεται στις προτάσεις από τις οποίες προκύπτει ένα νέο σύστημα. Πιο βαθύ, πιο αντιπρωσπευτικό, πιο αμεσο.

Είναι ένα μεγάλο κείμενο σε έκταση.

Θεωρώντας ότι μια αντιπροσωπευτική Δημοκρατία πρέπει να μας αντιπροσωπεύει όλους.

Να αρχίζει και να τελειώνει στην βουλή.

Να δίνει βιώσιμες κυβερνήσεις.

Έχω να πω τα παρακάτω:

Η νεκρή Βουλή

Υπάρχουσα κατάσταση:

Δεν μπορεί κανείς να ασκήσει κριτική σε ένα μεγάλο κόμμα χωρίς εκ των πραγμάτων να τείνει να ευνοεί το άλλο μεγάλο κόμμα. Αυτό λειτουργεί αυτολογοκριτικά τόσο στους πολίτες όσο και στην κοινωνία των πολιτών. Περιορίζει την σκέψη και την δράση και τελικά νοθεύει την δημοκρατία μας. Δημιουργεί φασισμό.

Ταυτόχρονα η αρχή της δεδηλωμένης οδηγεί εκ των πραγμάτων στον δικομματισμό καθώς η βουλή διαιρείται σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση και ουσιαστικά τα υπόλοιπα κόμματα -πέραν της αξιωματικής αντιπολίτευσης- ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση που κυβερνά, ουσιαστικά ρίχνουν νερό στο μύλο της αντιπολίτευσης. Αυτό δημιουργεί μια στατικότατα στο πολιτικό μας σύστημα και οδηγεί σε μια μηχανιστική εναλλαγή των κομμάτων εξουσίας. Την ιδία στιγμή καταδικάζει τα μεγάλα κόμματα να είναι μεγάλα και τα μικρά να παραμένουν μικρά.

Ένα άλλο πρόβλημα με την αρχή της δεδηλωμένης είναι ότι ουσιαστικά η βουλή πεθαίνει με την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Καμιά εξέλιξη δεν είναι δυνατή εντός αυτής για την επόμενη τετραετία ένεκα της κομματικής πειθαρχίας και την ανάγκης συντήρησης των κεκτημένων και των θέσεων των βουλευτών. Μέσα από την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης και την κομματική πειθαρχία σε όλες της περιπτώσεις νομιμοποιείται η απόλυτη εξουσία του πρωθυπουργού. Αυτό αν και δεν οδηγεί πάντα στην ασυδοσία είναι εκ του αποτελέσματος εστία παθογένειας.

Με την απόλυτη πλειοψηφία στην βουλή το πλειοψηφικό κόμμα πέρα από τα «καλά και συμφέροντα» για τον τόπο που μπορεί να κάνει, μπορεί επιπλέον να συγκαλύψει σκάνδαλα, να αθωώνει συμπεριφορές, να περιορίσει ατομικές ελευθερίες να κομματικοποιήσει το κράτος, να σπαταλήσει το δημόσιο πλούτο να αλλάξει το πολίτευμα και να ορίσει τελικά τις ζωές όλων των κατοίκων της επικρατείας

Αν σκεφτεί κανείς ότι η Βουλή είναι ο μόνος θεσμός της Δημοκρατίας που ψηφίζεται από τον Λαό, το να πεθαίνει με την συγκρότηση του σε σώμα και την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης, τότε ίσως να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της πλάνης του συστήματος μας και το δημοκρατικό παράδοξο.

Το παράδοξο εντείνεται καθώς ο λαός ψηφίζει μια βουλή που δεν ελέγχει για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ενώ όταν τελικά φτάσει το πλήρωμα του χρόνου το σώμα βουλή που θεωρητικά είναι το κατεξοχήν υπεύθυνο έναντι του λαού για ότι έχει συμβεί αυτοδιαλύεται. Τυχών πολιτικά σκάνδαλα και ευθύνες παραγράφονται. Οι Νόμοι που ψήφισε αυτή η Βουλή ισχύουν και ο λαός δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα. Περαιτέρω οι λίστες των υποψηφίων βουλευτών τίθενται στην διακριτική ευχέρεια του αρχηγού της κοινοβουλευτικής ομάδας και του κόμματος-πρόσωπο που επιλέχτηκε εντός ενός κόμματος- και έρχεται ο λαός υποτίθεται να ψηφίσει.

Θα παρομοίαζα την σημερινή κατάσταση με ένα εστιατόριο που σερβίρει μόνο δυο φαγητά και τρεις σαλάτες. Ο πελάτης είναι αντιμέτωπος με αυτά και με το φάσμα της πείνας. Δεν έχει περιθώρια να ελέγξει την ποιότητα, την ποσότητα, το κόστος, τους συντελέστες. του εστιατορίου ή κάτι άλλο. Αν δεν φάει το κακό φαγητό θα την βγάλει με σαλάτες. Αναγκαστικά θα πάρει το λιγότερο κακομαγειρεμένο φαγητό και θα αναπαραγάγει την κατάσταση. Μοιραία θα υπάρξουν παραπονά, γκρίνια, μουρμουρά, και τελικά ισοπέδωση και μηδενισμός, γιατί τελικά η Αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία υποαντιπροσωπεύεται.

Κοινωνία των πολιτών.

Η κοινωνία των πολιτών σε κάθε επίπεδο φωνάζει και οργανώνεται σε τάσσεις, ρεύματα, σχήματα, κινήσεις, φορείς. Είναι αλήθεια ότι αυτή η κοινωνία σε μεγάλο βαθμό φτιάχτηκε και κινήθηκε ιδρυματικά.. Τα μέλη των οργανώσεων αυτών προσήλθαν στην πολιτική και στον δημόσιο διάλογο έχοντας στόχο την παρεμβατικότητα αλλά και τον προσπορισμό οφέλους σε σημεία όπου το κράτος αποχωρούσε ή δεν μπορούσε να καλύψει.

Είναι όμως αφελές να θεωρούμε ότι τα μέλη μιας περιβαντολογικής για παράδειγμα οργάνωσης ως ενεργοί πολίτες έχουν μονοσήμαντους περιβαντολογικούς στόχους. Είναι αδιανόητο να θεωρούμε ότι δεν θέλουν ή δεν απαιτούν πολιτική έκφραση. Άλλωστε όλα είναι πολιτική. Η προστασία του περιβάλλοντος, η ή διαβάθμιση του θέματος περιβάλλον σε μια σχετική ιεραρχία προτεραιοτήτων για μια χώρα, είναι πολιτική επιλογή. Θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι όταν ένας πολίτης αρχίσει να ασχολείται με τα ενδιαφέροντα του επικοινωνεί τον προβληματισμό του σε κοινωνία με άλλους πολίτες με σχετικά ενδιαφέροντα, ουσιαστικά κάνει πολιτική.

Περαιτέρω όταν επιλέγει να δράσει για ένα θέμα που τον ενδιαφέρει επιδιώκει την πολιτική παρέμβαση και την στροφή των πραγμάτων σε μια πιο ευνοϊκή κατεύθυνση για αυτόν. Ουσιαστικά επιδιώκει και ζητά από τους κυβερνώντες την χάραξη μιας πολιτικής με στόχο την προστασία του περιβάλλοντος δεδομένο που κάνει κάθε δράση του πολιτική. Αντίστοιχα είναι τα πράγματα και κάθε ενέργεια, δράση, απεργία, κινητοποίηση ή ακτιβιστική πράξη.

Ο πολίτης αυτοργανώνεται για να καλύψει το κενό αντιπροσώπευσης και την Νεκρή βουλή. Γίνεται ο ίδιος και η ομάδα του το ζωντανό εναλλακτικό μέσω έκφρασης για να καλύψει το κενο τςη βουλής όπου και θα έπρεπε να αντιπροσωπεύεται. Εδώ εισχωρεί το πλαίσιο του δικομματισμού και δημιουργείται ένας φασισμός.

Τυχών αντίδραση της ομάδας σε ένα σχέδιο της κυβέρνησης στο οποίο η ομάδα εκτιμά ότι δεν πληρεί κάποια ελάχιστα περιβαντολογικά ζητούμενα, δημιουργεί εμπόδια στην χάραξη της πολιτικής της εκλεγμένης κυβέρνησης από την μια, και από την άλλη δίνει μηχανιστικά οφέλη στην αντιπολίτευση.

Σταδιακά λόγο του πολιτικού αυτού δεδομένου οι οργανώσεις εφάπτονται στα κόμματα και ο δρόμος προς άλλες ατραπούς και ιδιαίτερες σχέσεις ανοίγει. Έρχεται η κρίση αξιοπιστία; να χτυπήσει και αυτές τις ομάδες.

Μπορούμε να πούμε ότι λίγο πολύ την ίδια πορεία θα ακολουθήσει κάθε ομάδα ενώ σε πολλές των περιπτώσεων «ομάδες» θα ξεπηδήσουν μέσα από τα ίδια τα κόμματα με πρώτιστο στόχο να κάνουν αντιπολίτευση και λιγότερο να παρέμβουν ως κοινωνία των πολιτών στα κοινά. Και τα παραδείγματα τέτοιων ομάδων είναι πολλά.

Οι ομάδες αυτές όμως δεν έχουν άλλο πλαίσιο να υπάρξουν Η Νεκρή και ανεξέλεγκτη βουλή ελεγχόμενη από την πλειοψηφία μπορεί να κλείνει τις πόρτες.

Οι ομάδες και οι πολίτες επαφίενται στην ευαισθησία των βουλευτών για να κοινοποιήσουν το μήνυμα τους ή για να καταθέσουν ερώτηση στον αρμόδιο υπουργό.

Όλοι ξέρουν όμως ότι δεν θα γίνει τίποτα. Ο υπουργός θα απαντήσει ο βουλευτής θα κοινοποιήσει την ερώτηση στην ομάδα για να εξοφληθεί το έργο του και να πάρει ψήφους. Το δημοκρατικό παράδοξο γανώνεται.

Ας θυμηθούμε ότι οι ομάδες αυτές της κοινωνίας των πολιτών δημιουργήθηκαν εξαρχής για να καλύψουν ένα κενό που διαπίστωσαν. Ας θυμηθούμε ότι η δράση τους είναι πολιτική και έρχεται να καλύψει ένα πολιτικό κενό και ας τις δούμε τελικά να συνδιαλέγονται με το πολιτικό σύστημα που υποτίθεται δεν τους καλύπτει. Και ότι αυτό τελικά είναι υπαρξιακή ανάγκη σε ένα σύστημα. Αν δεν το κάνουν με αυτό τον τρόπο δεν υπάρχουν.

ΤΑ ΜΜΕ

Η νεκρή βουλή δίνει άλλοθι και ευκαιρία στα πολυποίκιλα ΜΜΕ διαφορών συμφερόντων να αυτοχαρακτηριστούν τέταρτη εξουσία. Να μιλούν εξ ονόματος του Λαού και να ελέγχουν το σύστημα. Με το ρηθέν «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δημοκρατίας» προσπαθούν να ρίξουν φως στην διαδικασία και στα σκοτεινά σημεία της άσκησης της εξουσίας.

Η Βουλή των Ελλήνων λοιπόν το κατεξοχήν σώμα που ψηφίζεται απευθείας από τον Λαό δεν ελέγχεται από αυτόν αλλά από τα ΜΜΕ. Ακόμη και εάν δεχτούμε ότι το κάνουν καλοπροαίρετα σήμερα, τίποτα δεν μας οδηγεί να συμπεραίνουμε ότι θα το κάνουν καλοπροαίρετα και στο όνομα του Λαού και αύριο.

Είναι πολλοί οι συνομιλητές μου που διαπιστώνουν ότι έχεις στηθεί ένα πλέγμα σχέσεων μεταξύ της πολιτικής και των ΜΜΕ. Ένα πλέγμα συμφερόντων που στήνεται γύρω από τα κόμματα διαχρονικά και οδηγεί τελικά στην αναγκαστική ομογενοποιήση και χειραγώγηση των πάντων

Ταυτόχρονα δημιουργείται η αίσθηση ότι η νεκρή βουλή θάβεται την στιγμή που ο εκλεγμένος απολογείται σε ένα δημοσιογράφο για μια απόφαση του κόμματος του η δική του. Η αυτοβουλία και η αυτονομία του εκλεγμένου αντιπροσώπου του Λαού το μέλλον του, η παρουσία στου στα ΜΜΕ κρέμεται από το καλό ή τον κακό λόγο ενός τηλεσχολιαστή. Έτσι «το κράτος της άποψης» και τα δελτία των απόψεων ελέγχουν την βουλή. Ενώ αυτό το παράδοξο γεννά ένα σωρό αλλά τα οποία νομίζω τα καταλαβαίνουμε όλοι και δεν χρειάζεται να επεκταθεί κανείς.

Ανοικτά κόμματα.

Κατατέθηκε στο δημόσιο διάλογο η άποψη ότι ο εκδημοκρατισμός των κομμάτων και η συμμετοχή σε αυτά μέσω της διαδικασίας λήψης των αποφάσεων θα ήταν μια λύση.

Ας το φανταστούμε λοιπόν:

Στα ανοιχτά μεγάλα κόμματα που πολλοί οραματίζονται, η κριτική θεώρηση των πραγμάτων από τα μέλη τους επιβάλλεται και απαιτείται η συμμετοχή και η έκφραση της γνώμη τους. Όμως ένας παρατηρητής μπορεί να αντλήσει από αυτή την κριτική επιχειρήματα για να τα χρησιμοποιήσει τελικά ενάντιων του μεγάλου ανοιχτού κόμματος η οποιαδήποτε δημόσια κριτική μπορεί να αποδειχθεί ολέθρια για τον αντικειμενικό σκοπό ενός μεγάλου κόμματος. Αυτό λειτουργεί αυτολογοκριτικά και τελικά νοθεύει την Δημοκρατία, τα ανοιχτά μεγάλα κόμματα και την διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Αναφέρομαι στα μεγάλα κόμματα γιατί αυτά εναλλάσσονται στην εξουσία και εξορισμού έχουν στόχο να κυβερνήσουν την χώρα. Εξ ορισμού και εκ της φύσεως τους, έχουν στόχους των οποίων η επίτευξη απαιτεί πειθαρχία, καθαρότητα στην φωνή, σχέδιο, σταθερότητα, υπομονή και επιμονή. Το σύστημα του δικομματισμού -και δεν αναφέρομαι μόνο στην μηχανική εναλλαγή των κομμάτων εξουσίας αλλά στο ιδιότυπο φασισμό όπου οποιαδήποτε διαφορετική γνώμη από την κομματική «γραμμή» ουσιαστικά ωφελεί τον αντίπαλο- δεν βοηθά στο να υπάρξει εάν μεγάλο ανοικτό κόμμα.

Σε αντιδιαστολή με τα μικρά λεγόμενα κόμματα τα μεγάλα κόμματα δεν αποτελούν συνοθυλεύματα απόψεων, πολιτικών προσώπων και τάσεων που έχουν μια γενική και ανέξοδη τάση παρεμβατισμού στην κοινωνία. Στα μικρά κόμματα ο όρος ανοιχτό κόμμα» λειτουργεί συνεκτικά και έχει στόχο την απορρόφηση της διαφορετικότητας κάτω από την ομπρελά της εσωκομματικής Δημοκρατίας. Στα μικρά κόμματα λειτουργεί η αρχή της «συγκατάβασης» γιατί τελικά αυτό που έχουν να προτείνουν είναι ανέξοδο και όλοι ξέρουν ότι δεν θα εφαρμοστεί.

Την ίδια στιγμή ειπώθηκε ότι το μεγάλο ανοιχτό κόμμα καλύπτει μια κοινωνική ανάγκη που έχει περιγράφει πολλές φορές στο παρελθόν και θα την αναφέρω εν συντομία.

Η κατάρρευση των ιδεολογιών και των στόχων που αυτοί επέβαλαν και αποτελούσαν τον συνεκτικό ιστό ενός κόμματος, οδήγησε στην μοριοποίηση της κοινωνίας. Αυτή την μοριοποίηση έρχεται να καλύψει το ανοικτό κόμμα. Προσπαθώντας να εντάξει μέσα του και να απορροφήσει τα «μόρια της κοινωνίας δηλαδή την κοινωνία των πολιτών. Το μεγάλο κόμμα όμως σε μια Δημοκρατία επιβάλλεται να αποτελέσει την εναλλακτική οδός της κυβέρνησης και να καλύψει τον ρόλο της εφεδρείας στην κατάληψη της εξουσίας. Το μεγάλο κόμμα έρχεται για να καλύψει την πιθανότητα ακυβερνησίας.

Όλα αυτά και όσα αναφερθήκαν ουσιαστικά λειτουργούν εναντίων του ανοικτού κόμματος, καθώς δεν μπορεί ένα μεγάλο κόμμα να είναι ανοιχτό χωρίς να είναι πολυμετοχικό και χωρίς πολλές φωνές να νοθεύουν τελικά την εικόνα του.

Τίθεται το ερώτημα: Μήπως είναι καλυτέρα για την κοινωνία των πολιτών να βρεθεί σε ένα μικρό κόμμα και πόση περμαβατικότητα θα έχει αυτή η ομάδα μέσα σε ένα μικρό κόμμα μέσα σε μια νεκρή βουλή; Ποιο είναι το συνεκτικό στοιχείο των σύγχρονων μεγάλων κομμάτων εφόσον η ιδεολογία και ο εξ αυτής υπέρτατος «σκοπός αλλαγής του κόσμου» ξεπεράστηκε μπροστά στο αυτονόητο και στον μονόδρομο του καπιτασλιμού; Μήπως ο κυβερνητισμός; Μπορεί τελικά το ανοικτό κόμμα θεωρούμε ότι μπορεί να καλύψει την νεκρή βουλή;

Μήπως το ανοικτό κόμμα είναι τελικά μια δικαιολογία μέσω της οποίας επιδιώκει να ταυτιστεί με νέα ρεύματα της κοινωνίας να τα νοθεύσει να τα απορροφήσει και να δημιουργήσει κοινωνικές πλειοψηφίες και τελικά να τα σκοτώσει μέσα σε μια νεκρή βουλή εάν βρεθεί στην κυβέρνηση; Κρίσιμα ερωτήματα που οδηγούν όπως συμβαίνει συνήθως σε νέα. Μήπως χρειάζεται να αναζητήσουμε εκ νέου τα βασικά και πια είναι αυτά..

Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να τα αλλάξουμε όλα αυτά όχι για να τα πάμε κάπου καλύτερα, άλλωστε δεν ξέρουμε αν θα είναι καλύτερα αλλά απλά για να κινηθούν.

Σε κάθε άλλη περίπτωση θα μείνουμε κολλημένοι στο τέλμα. Η απάντηση στην Νεκρή βουλή είναι η Αστική συμμετοχική Δημοκρατία με συμμέτοχο μια κοινωνία πολιτών; Ας το φανταστούμε και ας το αναπτύξουμε.

Για αρχή η αύξηση του ρόλου της βουλής είναι εκ των ουκ άνευ, και σε κάθε περίπτωση η υπονόμευση του ρόλου της έχει οδηγήσει στην σημερινή κατάσταση Χρειάζεται η Βουλή των Ελλήνων να καταστεί πανίσχυρη. Αυτή η υποαντιπροσώπευση της κοινωνίας σε αυτή πρέπει να σταματήσει. Σήμερα η υποαντιπροσώπευση επεκτείνεται και σε όλους τους τομείς και δημιουργεί ασφυξία στους πολίτες.

Θα πρέπει λοιπόν, να θεωρήσουμε ότι η αστική κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία τελείωσε ή ότι απλά πολλά μέλη της κοινωνίας των πολιτών ομάδες όπως ειπώθηκε πολιτικής δράσης, δεν αντιπροσωπεύεται στην βουλή;

Νομίζω ότι θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι η δεύτερη προσέγγιση για την ώρα είναι αρκετή και εφικτή, δεδομένου ότι σπάζοντας το όριο του 3% για την είσοδο στην βουλή των Ελλήνων το θέμα λήγει σε μεγάλο βαθμό. Ταυτόχρονα πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους αντιπροσώπευσης όλων των Ελλήνων και να ζωντανέψουμε την βουλή. Αν ταυτόχρονα με το πρώτο μέτρο (όριο του 3%)σπάσουμε τις εκλογικές περιφέρειες σε πολύ μικρότερα πληθυσμιακά και γεωγραφικά μεγέθη. θα προκύψει μια πιο αντιπροσωπευτική βουλή.

Αυτά τα δυο βήματα πρέπει να γίνουν έτσι και αλλιώς και το ΠΑΣΟΚ τα έχει στο πρόγραμμα του. Το ”ζωντάνεμα ” της Βουλής αρχίζει και τελειώνει με 2 σημαντικά δεδομένα..

α. Τον τρόπο που επιλέγονται από τα κόμματα οι υποψήφιοι.

β. Το σύστημα με το οποίο εκλέγονται οι υποψήφιοι.

Από όλα προηγούμενα προκύπτει και προτείνεται η ανάγκη για ενιαίο ψηφοδέλτιο ανά περιφέρεια στο οποίο θα συμμετέχουν όλοι όσοι δηλώσουν υποψηφιότητα. Οι έδρες μοιράζονται όπως και σήμερα ανά εκλογική περιφέρεια βάση του πληθυσμού. Εκλογές με απλή αναλογική από οπού οι πρώτοι σε σταυρούς ανακηρύσσονται βουλευτές. Αντιλαμβάνομαι τα «προβλήματα» που φέρνει η απλή αναλογική Τα έχω σκεφτεί προτείνω λύσεις παρακάτω.

Η βουλή συγκροτείται σε σώμα και οι βουλευτές εντάσσονται σε κοινοβουλευτικές ομάδες. Οι αρχηγοί των κοινοβουλευτικών ομάδων λαμβάνουν μέρος στην διαδικασία των διερευνητικών εντολών από όπου θα προκύψει ή όχι κυβέρνηση.

Αν από αυτή την διαδικασία δεν προκύψει κυβέρνηση θα ενεργοποιείται ένας δεύτερος γύρος όπου το εκλογικό σώμα θα αποφασίζει την κυβέρνηση του ανάμεσα στις 2 μεγαλύτερες κοινοβουλευτικές ομάδες εντός 15θημερου. Προκύπτει κυβέρνηση χωρίς πλειοψηφία στην βουλή και το όλο σύστημα προσκρούει στην αρχή της δεδηλωμένης. Μην απογοητεύστε.

Ας την εξηγήσουμε. Προφανώς η αρχή αυτή αφορά κυρίως την βουλή.

Η κατάρρευση των συνεκτικών ιδεολογιών έχουν συρρικνώσει την δύναμη των μεγάλων κομμάτων στην κοινωνία και έχουν τόνωσει της ύπαρξη της κοινωνίας των πολιτών. Όμως κυβέρνηση απόλυτης πλειοψηφίας στην κοινωνία έχουμε να δούμε πάρα πολλά χρόνια.. Αντίθετα βλέπουμε συνεχώς ευφάνταστα εκλογικά συστήματα που στόχο έχουν να δώσουν την πλειοψηφία στην βουλή στο πρώτο κόμμα. Να έχει την δεδηλωμένη.

Τα συστήματα έχουν στόχο να καλύψουν την πιθανότητα ακυβερνησίας και αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων που πλανάται συνεχώς σαν απειλή στην ατμόσφαιρα. Οπότε προκύπτει ότι η αρχή της δεδηλωμένης οδηγεί στην νέκρωση της βουλής. Οδηγεί στην νέκρωση της λαϊκής βούλησης και παράγει όλα τα αποτελέσματα που αναφερθήκαν.

Για να γίνει ένα ακόμη βήμα προς επίλυση του παραδόξου της νεκρής βουλής θα πρέπει να αναζητηθεί τρόπος απεξάρτησης της κυβέρνησης από την αρχή της δεδηλωμένης και την βουλή. Εδώ σχεδόν ως μονόδρομος μας έρχεται το σύστημα των δυο γύρων.

Από το πρώτο γύρο θα προκύπτει η βουλή με αναλογικό τρόπο και από το δεύτερο κυβέρνηση με απόλυτη πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα. Οι βουλευτές των δυο μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών ομάδων όπως συνταχθήκαν στην Βουλή εφόσον δεν προκύψει κυβέρνηση παύονται, και οι έδρες τους μοιράζονται εκ νέου με απλή αναλογική στο δεύτερο γύρο. Έτσι ο νικητής των εκλογών του δευτέρου γύρου να έχει την μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα. Θα πρέπει να πορευτούμε αναζητώντας την αρχή της δεδηλωμένης πλειοψηφίας στην βουλή, και την ταύτιση αυτής με την θέληση της πλειοψηφίας στο εκλογικό σώμα. Αυτό ήταν ευχής έργο. Έναντι όλων όμως θα κυριαρχεί η αρχή της πιο πρόσφατης λαϊκής ετυμηγορίας η οποία θα δίνει στην κυβέρνηση την δυνατότητα να κινηθεί βάση της μεγαλύτερης κοινοβουλευτικής ομάδας.

Η κυβέρνηση που προέρχεται από την βουλή μπορεί να στάθει εάν υποστηρίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία της βουλής.

Η κυβέρνηση που προέχεται από τον Λαό αρκεί να υποστηρίζεται από την μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα.

Οι βουλευτές των δυο μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών ομάδων εφόσον δεν προκύψει κυβέρνηση παύονται και οι έδρες τους μοιράζονται εκ νέου με απλή αναλογική στο δεύτερο γύρο. Ήδη η αρχή της πιο πρόσφατη λαϊκής ετυμηγορίας αρχίζει να φαίνεται.

Από εδώ και πέρα θα αναλύσω το θέμα μου ανά θεσμό και το πως αυτοί θα πρέπει να λειτουργούν και ελπίζω να τα καταφέρω. Ας προσδιορίσουμε τον ρόλο της βουλής.

Θα πρέπει να ειπωθεί ότι ο ρόλος της βουλής καταρχήν θα πρέπει να είναι ελεγκτικός. Η βουλή των Ελλήνων πρέπει να ελέγχει το κυβερνητικό έργο. Μια βουλή απαλλαγμένη από κομματικές σκοπιμότητες και αποτελούμενη από ενεργούς πολίτες μέλη ή μη της κοινωνίας των πολιτών και των κοινοβουλευτικών ομάδων, είναι η καλύτερη εγγύηση για τον έλεγχο αυτό.

Οπλισμένη με κάθε αρμοδιότητα που έχει η σημερινή βουλή -και εξουσίες εισαγγελέα σε ειδικές περίπτωσεις πιθανής ευθύνης υπουργών- μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν θα ξανά υπάρξει ούτε σκάνδαλο χρηματισμού ούτε αίσθηση παραγραφής ή συγκαλύψεις σκανδάλων πολιτικών προσώπων. Μια ισχυρή βουλή θα είναι και εγγύηση της διαφάνειας. Σε τέτοια θέματα ηθικής της σοϊλίτικης θα απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία.(151 ψήφοι). Ας φανταστούμε το σύστημα αυτό στην πράξη και ας δούμε και τον νομοθετικό ρόλο της βουλής. Τίθεται το ερώτημα:

Αν η κυβέρνηση θέλει να περάσει ένα νόμο και να τον κάνει νόμο του κράτους ποια διαδικασία θα πρέπει να ακολουθήσει δεδομένου ότι είναι πιθανών να μην έχει την δεδηλωμένη πλειοψηφία στην βουλή;.

Εδώ τον λόγο θα το έχει ο δημόσιος διάλογος όπως συνηθίζεται στις Δημοκρατίες

Η νομοθετική ρύθμιση θα τίθενται σε διάλογο στην βουλή και η βουλή λογικά καθώς θα είναι απαλλαγμένη από στενές κομματικές σκοπιμότητες θα πρέπει να ψηφίσει ή να απορρίψει τον νόμο κατά συνείδηση. Θεωρώ ότι εφόσον ο νόμος αυτός εξηγηθεί επαρκώς όσον αφορά την σκοπιμότητα του, και εφόσον ζυγιστεί από τον δημόσιο διάλογο όσον αφορά τα οφέλη και τις ζημίες, και προκύπτει «καλό και αγαθό» συμφέρον για την χώρα και τον λαό, θα ψηφισθεί τελικά.

Θα πρέπει επιπλέον να θεωρηθεί ότι εφόσον είναι μέρος του προγράμματος του πλειοψηφούντος κόμματος έχει εξ ορισμού την συγκατάθεση του εκλογικού σώματος βάση της αρχής της πιο πρόσφατης λαϊκής ετυμηγορίας. Αυτό ίσως θα δημιουργεί πρόσθετη πίεση στο βουλή στο να τον κάνει αποδεκτό. Ίσως όμως και όχι.

Εάν παρά την ελπίδα δεν περάσει από την βουλή ο νόμος θα αποσύρεται και θα συμπληρώνεται ή θα αλλάζει σύμφωνα με τις επιταγές τις βουλής και του δημόσιου διάλογου και θα επανέρχεται έως να καλύψει την πλειοψηφία της βουλής και να γίνει νόμος του κράτους. Αυτό θα περιορίσει καταρχήν και θα σοβαρέψει το νομοθετικό έργο θέτοντας και ένα μέτρο. Ενώ είναι κοινή παραδοχή ότι δεν μας λείπουν οι νόμοι αλλά η σωστή και πλήρη εφαρμογή των υπαρχόντων

Παρόλα αυτά εάν η βουλή αρνείται να περάσει τον νόμο μέχρι τρεις φορές και εφόσον έχει υποστεί τις μετατροπές που ζήτησε η βουλή κατά πλειοψηφία

Θα μπορεί να περάσει βάση της Αρχής της πιο πρόσφατη λαϊκής ετυμηγορίας κατά πλειοψηφία με την βοήθεια την μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα η οποία θεωρητικά θα είναι της κυβέρνησης. Θα μπορούσε δηλαδή να περάσει όχι με απόλυτη αλλά με σχετική

Θα εφαρμοστεί σε δοκιμαστικό επίπεδο για δυο χρόνια μετά το πέρας των οποίων θα έχει παράξει μετρήσιμα στοιχεία τα οποία και θα τίθεται εκ εκ νέου σε διάλογο και ψηφοφορία για να γίνει μόνιμος νόμος η όχι.

Εκτιμώ ότι δυο χρόνια είναι αρκετά για να φανεί εάν ένας νόμος έχει χρησιμότητα και παράγει έργο για την χώρα. Θεωρώ ότι εφόσον ο νόμος αυτός εξηγηθεί επαρκώς όσον αφορά την σκοπιμότητα του και εφόσον ζυγιστεί από τον δημόσιο διάλογο όσον αφορά τα οφέλη και τις ζημίες, και επιπλέον προκύπτει «καλό και αγαθό» συμφέρον για την χώρα και τον λαό, θα ψηφισθεί τελικά.

Η βουλή θα έχει τετραετή μόνιμη θητεία. Η διάλυση της νωρίτερα θα είναι μόνο στην ευχέρεια του προέδρου της Δημοκρατίας που θα εκλέγεται από αυτήν με την σημερινή διαδικασία αυξημένης πλειοψηφίας. Με αυτό τον τρόπο νομίζω ότι είναι κατανοητό ότι καθίσταται η βουλή πανίσχυρη.

Η κυβέρνηση:

Οι αρχηγοί των (ν) μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών ομάδων θα λαμβάνουν μέρος στην διαδικασία των διερευνητικών εντολών. Θα αναζητούνται συναινέσεις και η δεδηλωμένη. Οι μικρότερες κοινοβουλευτικές ομάδες λογικά θα αναζητούν την συμμετοχή στην κυβέρνηση. Εφόσον δεν προκύψει κυβέρνηση, οι δυο μεγαλύτερες κοινοβουλευτικές ομάδες θα πηγαίνουν στο δεύτερο γύρο εντός 15θημερου.

Οι βουλευτές των δυο μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών ομάδων εφόσον δεν προκύψει κυβέρνηση  παύονται,  και οι έδρες τους μοιράζονται εκ νέου με απλή αναλογική στο δεύτερο γύρο έτσι ο νικητής  των εκλογών του δευτέρου γύρου να έχει την μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα.

Οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί σε αυτό το διάστημα θα παρουσιάζουν την κυβέρνηση τους και το πλαίσιο του νομοθετικού τους έργου για μια διετία. Από την διαδικασία του δεύτερου γύρου θα εκλέγεται ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση με απόλυτη πλειοψηφία των έγκυρων ψήφων. Η βουλή θα ελέγχει την εκλογική διαδικασία και θα εγκρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών.

Η χώρα θα έχει μονοκομματική κυβέρνηση βάση της Αρχής της πιο πρόσφατης λαϊκής ετυμηγορίας κυβέρνηση που θα στηρίζεται στην μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα. Μια κυβέρνηση όμως που θα αναζητά συνεχώς την συναίνεση της βουλής των Ελλήνων και την ταύτιση της εκλογική πλειοψηφίας με την πλειοψηφία στην βουλή.

Η πρακτική αυτή είναι συνήθης σε όλες τις ομάδες της κοινωνίας των πολιτών. Πολλές φορές υπάρχουν προς ψήφιση τρεις τέσσερις και πέντε θέσεις. Γίνεται ψηφοφορία και η απόφαση παίρνεται κατά πλειοψηφία. Για τις ομάδες αυτές δεν τίθεται θέμα μη σεβασμού των αποφάσεων καθώς ο σκοπός της ομάδας είναι υπεράνω όλων. Έτσι και στην Βουλή θεωρώ ότι το καλώς εννοούμενο Εθνικό συμφέρον και η κοινή λογική και ο «σκοπός» της θα οδηγούν τα βήματα της.

Κυβερνητικό έργο.

Η κυβέρνηση θα συγκροτείται σε σώμα και θα συντάσσει διετές δεσμευτικό σχέδιο δράσης. Η κυβέρνηση θα θέτει στόχους, θα κάνει προϋπολογισμό και θα τα αναλύει στην βουλή ανά υπουργείο σε ετήσια βάση. Θα δεσμεύεται για αυτά έναντι της βουλής.

Η κυβέρνηση έτσι τίθεται υπό την εποπτεία της βουλής των Ελλήνων και ελέγχεται από αυτήν. Η βουλή κατά πλειοψηφία θα μπορεί να ζητά από την κυβέρνηση και τους υπουργούς ή τον πρωθυπουργό μεμονωμένα απολογισμό έργου σε διετή βάση. Η Βουλή κατά πλειοψηφία θα έχει το δικαίωμα να παύει υπουργό αν από τον δημόσιο διάλογο και από την έκθεση πεπρωμένων αποδειχτεί ακατάλληλος.

Ο πρωθυπουργός προφανώς θα έχει αυτό το δικαίωμα ανά πάσα στιγμή. Ο νέος υπουργός θα έχει υποχρέωση να εκτελέσει τον προγραμματισμό του προηγούμενου όπως παρουσιάστηκε στην Βουλή.

Γίνετε αντιληπτό ότι θα έχουμε μια κυβέρνηση χωρίς την δεδηλωμένη η όποια όμως θα λειτουργεί βάση της Αρχής της πιο πρόσφατη λαϊκής ετυμηγορίας. Η κυβέρνηση αυτή αποσυνδέεσαι από την θητεία της βουλής.

Μπορεί όμως να πέσει αν με την λήξη της θητείας της βουλής και εφόσον στην νέα βουλή δεν έχει την Δεδηλωμένη. Η Αρχής της πιο πρόσφατη λαϊκής ετυμηγορίας καθιστά την βουλή τώρα θεσμικά ανώτερη από την Παλαιά κυβέρνηση. Χρειάζεται λοιπόν η δεδηλωμένη για να λειτουργήσει Εξαίρεση εάν στην νέα βουλή η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα στηρίζει την κυβέρνηση. Σε αντίθετη περίπτωση εφαρμόζονται τα όσα αναφέρονται παραπάνω δηλαδή: Οι αρχηγοί των (ν) μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών ομάδων θα λαμβάνουν μέρος στην διαδικασία των διερευνητικών εντολών. Θα αναζητούνται συναινέσεις και η δεδηλωμένη. Οι μικρότερες κοινοβουλευτικές ομάδες λογικά θα αναζητούν την συμμετοχή στην κυβέρνηση. Εφόσον δεν προκύψει κυβέρνηση οι δυο μεγαλύτερες κοινοβουλευτικές ομάδες θα πηγαίνουν στο δεύτερο γύρο εντός 15θημερου.

Οι βουλευτές των δυο μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών ομάδων εφόσον δεν προκύψει κυβέρνηση  παύονται,  και οι έδρες τους μοιράζονται εκ νέου με απλή αναλογική στο δεύτερο γύρο έτσι ο νικητής  των εκλογών του δευτέρου γύρου να έχει την μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα. Η βουλή θα ελέγχει την εκλογική διαδικασία και θα εγκρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών.

Η χώρα θα έχει μονοκομματική κυβέρνηση βάση της Αρχής της πιο πρόσφατης λαϊκής ετυμηγορίας.

Η κυβέρνηση θα έχει τετραετή θητεία που μπορεί να λήξει εάν πάψει να στηρίζεται στην ισχυρότερη κοινοβουλευτική ομάδα.

Η βουλή έχει τετραετή θητεία και μπορεί να διαλυθεί μόνο με την εντολή του προέδρου της Δημοκρατία. Σε κάθε περίπτωση αναζητούνται συναίνεση και η δεδηλωμένη αλλά εάν δεν είναι εφικτή ισχύει η Αρχής της πιο πρόσφατης λαϊκής ετυμηγορίας η οποία δίνει ισχυρή κυβέρνηση που στηρίζεται στην μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα και με τον περιορισμό ότι το νομοθετικό της έργο είναι προσωρινό και τίθεται υπό κρίση εντός διετίας. Εννοείται ότι εάν από την κάλπη προκύψει απόλυτη πλειπψηφια στην κοινωνία όλα αυτά λύνονται με την σημερινές διαδικασίες. .

Εφόσον λοιπόν προκύψει Νέα βουλή λόγω παρέλευσης της θητεία της προηγούμενης, ή νέα βουλή ως πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία θα υπερισχύει έναντι όλων πλην προέδρου της δημοκρατίας. Θα χρειάζεται λοιπόν η έγκριση της νέας βουλής για να τα εφαρμοστεί το κυβερνητικό έργο. Η έγκριση θα γίνεται με μυστική ψηφοφορία και θα παρέχεται κατά ελιτε με την δεδηλωμένη είτε κατά πλειοψηφία μετά από εκτενή δημόσιο διάλογο. Η νέα βουλή αποκτά δικαιοδοσία επί του σχεδίου δράσης ως πιο πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία και άρα πιο κοντά στο κοινό αίσθημα.

Το ισχύον κυβερνητικό σχέδιο τίθεται σε απολογισμό και προς έγκριση στην νέα βουλή αν περάσει έχει καλώς.

Αν η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα της νέα βουλής στηρίζει το πρόγραμμα δράσης της υπάρχουσας κυβέρνησης θεωρείται ότι έχει και την αποδοχή του λαού και εφαρμόζεται. Αν όχι αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση έχασε την πλειοψηφία στον λαό.

Έτσι ανοίγει η διαδικασία εντολών και εάν αποτύχει τότε προκηρύσσονται εκλογές για κυβέρνηση και πρωθυπουργό ανάμεσα στης δυο ισχυρότερες κοινοβουλευτικές ομάδες την νέας βουλής (δεύτερος γύρος).

Αν δεν υπάρξει νέα βουλή και παρέλθει διετία.

Με την παρέλευση διετίας η κυβέρνηση κάνει απολογισμό και ζητά να συνεχίσει το έργο της η να μονιμοποιήσει τον νομοθετικό της έργο αντίστοιχα. Αν υπάρχει ακόμη η βουλή που προέκυψε από τον πρώτο γύρο ζητά την απόλυτη πλειψηφία Αν έχει προκύψει νεότερη βουλή ζητά να είναι η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα.

Αν δεν περάσει το σχέδιο ή νομός θα πρέπει να αλλαχθεί συμφώνα με τις επιταγές της βουλής. Αν δεν περάσει ενώ είναι κοινή η αίσθηση ότι έχει εφαρμοστεί καλώς. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να διαλύει την βουλή γιατί έχασε τον στόχο της.Ο πρωθυπουργός μπορεί να ζητήσει να διαλυθεί η βουλή εάν αντιληφθεί ότι δεν επιτελεί τον σκοπό της «καλοκαγαθίας». Ο Πρόεδρος της δημοκρατίας κρίνει και αποφασίζει

Ο πρόεδρο της Δημοκρατίας θα εκλέγεται ανά 5ετια με πιθανότητα να παρασταθεί ο χρόνος της θητείας έως του και ένα έτος για να προκύψει από νέα βουλή. Και ου το καθεξής

Παραδοχές:

Η αύξηση του ρόλου της βουλής είναι εκ των ουκ ανευ και σε κάθε περίπτωση η υπονόμευση του ρόλου της έχει οδηγήσει στην σημερινή κατάσταση Χρειάζεται να καταστεί πανίσχυρη.

Οι κυβερνώντες έχουν πλέον υποχρέωση να επεξηγούν επακριβώς το πρόγραμμα τους και το νομοθετικό πλαίσιο που θα χρειαστούν και ο λαός θα αποφασίζει.

Οι κυβερνώντες υποχρεούνται να κάνουν απολογισμό ανά διετία

Η πιο πρόσφατη Λαϊκή ετημογορία δίνει την εξουσία για συγκρότηση κυβέρνησης σε περίπτωση αδυναμίας της βουλής αλλά η βουλή πάντα επιβλέπει το έργο της εκάστοτε κυβέρνησης ελέγχει και νομοθετεί με την μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση.

Αν η βουλή προέκυψε μαζί με τον πρωθυπουργό τότε αναζητείται η απόλυτη πλειοψηφία για να περάσει ένας νομός ή ένα σχέδιο δράσης ή ένας απολογισμός.

Αν στην θητεία μιας κυβέρνησης πρόκυψε νέα βουλή η το αντίστροφο αναζητείται μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα.

Αναζητείται ταύτιση της δεδηλωμένης με την λαϊκή θέληση.

Λαϊκή θέληση που υπηρετείται από την αρχή της πρόσφατης λαϊκής ετυμηγορίας και υπερισχύει έναντι της δεδηλωμένης.

Η Βουλή έτσι πιστεύω ότι θα αποτελεί εγγύηση της ομαλής λειτουργίας της κυβέρνησης και ελεγκτική αρχή θεσπισμένη από τον λαό .

Περαιτέρω η βουλή θα εγκρίνει και θα παύει υπουργούς και διοικητές οργανισμών με απόλυτη πλειοψηφία

Θα εγκρίνει του διορισμούς των δικαστικών και των ανωτάτων αξιωματικών των σωμάτων ασφαλείας κατά πλειοψηφία

Θα εγγυάται την διαδικασία προαγωγών και τοποθετήσεων σε νευραλγικές θέσεις του δημοσίου τομέ

Θα συμμετέχει αναλογικά μέσω επιτροπής θεσπισμένης στο ΑΣΕΠ

Θα έχει δικαιοδοσία δικαστηρίου σε ευθύνες υπουργών και νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου

Τα κόμματα

Προφανώς λειτουργούν ελεύθερα βάση των δικαιωμάτων των πολιτών που απορρέουν από το σύνταγμα. Μπορούν να ακολουθήσουν οιαδήποτε εσωτερική νόμιμη διαδικασία επιθυμούν στην επιλογή των υποψηφίων τους. Θέτουν τους υποψηφίους τους στην κοινή λίστα ανά εκλογική περιφέρεια. Λίστα ανοιχτή σε όλους. Στην βουλή συγκροτούνται σε κοινοβουλευτική ομάδα εάν το επιθυμούν. Μπορούν να δέχονται στους κόλπους τους ή να διώχνουν μέλη από την ομάδα μέλη του κοινοβουλίου. Εκλεγούν αρχηγό εάν το επιθυμούν. Εάν έχουν την απόλυτη πλειοψηφία (151) σχηματίζουν κυβέρνηση. Αν όχι αναζητούν την συνεργασία με άλλες κοινοβουλευτικές ομάδες. Εάν δεν βρεθεί ακολουθείται ο δεύτερος γύρος μεταξύ των δυο μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών ομάδων και ότι έπεται μετά και αναφέρθηκε. Δεν λαμβάνουν κρατική επιχορήγηση.

Κρατική επιχορήγηση και τυχών βουλευτική αποζημίωση λαμβάνουν οι βουλευτές. Η συμμετοχή στα κόμματα ή στις κοινοβουλευτικές ομάδες είναι κατά συνείδηση και εθελοντική και δύναται ως τέτοια να αλλάξει στην διάρκεια της θητείας του βουλευτή. Ο βουλευτής είναι εκπρόσωπος του Λαού ο οποίο είναι και ο κριτής του.

Ο βουλευτής

Θα εκλέγεται για τέσσερα χρόνια από κοινή ενιαία λίστα ανά εκλογική περιφέρεια συμφώνα με την σειρά κατάταξης και με απλή αναλογική.

Θα είναι ο αντιπρόσωπος του λαού και θα εργάζεται ως τέτοιος.

Θα εντάσσεται εάν το επιθυμεί σε κοινοβουλευτικές ομάδες ή σε κυβερνήσεις.

Εντασσόμενος σε κυβερνήσεις ο ρόλος του είναι η προστασία των συμφερόντων του συνόλου της χώρας και απαλλάσσεται από υποχρέωση εκπροσώπησης των ψηφοφόρων του.

Ως υπουργός ή πρωθυπουργός είναι υπόλογος έναντι της βουλής για το έργο του και υπάγεται σε όσα έχουν ειπωθεί.

Υποχρεούται να σέβεται την πιο πρόσφατη λαϊκή ετημογορία.

Υποχρεούται να παραιτηθεί εάν η εκλογική του ομάδα προκριθεί σε τυχών δεύτερο γύρο. Έχει δικαίωμα να είναι βουλευτής για τρεις συνεχόμενες θητείες.

Θα λαμβάνει βουλευτική αποζημίωση και τυχών κρατική επιχορήγηση.

Θεωρώ ότι έτσι τα κόμματα θα υποβαθμιστούν και θα πάψουν να αποτελούν στρατιές στελεχών που έχουν στόχο να μπουκάρουν στο κράτος με την εκλογή του κόμματο τους. Θεωρώ ότι έτσι θα πάψει σε μεγάλο βαθμό η δυνατότητα παροχής ρουσφετιού και θα απελευθερωθεί ο πολίτης. Θεωρώ ότι ο ρόλος του βουλευτή θα αναβαθμιστεί ριζικά και θα αποκτήσει την αξία που πρέπει να έχει ως πολιτικός άντρας και εκπρόσωπος του λαού

Η αξιωματική αντιπολίτευση

Προκύπτει από τις εκλογές ως δεύτερη σε δύναμη κοινοβουλευτική ομάδα. Είτε με την συγκρότηση της βουλής είτε μέσω του δεύτερου γύρου. Η Αξιωματική αντιπολίτευση δεν είναι κάτι στατικό αλλά μεταβάλλεται Μπορεί και να αυτοδιαλυθεί εφόσον χάσει της εκλογές ο ρόλος της τελειώνει εκεί. Δύναται να έχει αρχηγό και συντεταγμένη παρουσία η όχι. Ως όρος υπάρχει και στοχεύει στο να αναζητεί την απόλυτη πλειοψηφία (151) την οποία χρειάζεται για να περάσει μόνιμο νόμο του κράτους, Νόμος που καταγράφεται ως τέτοιος. Οι βουλευτές που την απαρτίζουν είναι αυτόνομοι και βρίσκονται εκεί εθελοντικά για όσο κρίνουν.

Η δικαστική εξουσία

Η βουλή εγκρίνει την σύσταση των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας κατόπιν εισήγησης του αρμοδίου φορέα του δικαστικού σώματος. Φορέας που συνάσσεται και εγκρίνεται από την βουλή.

Όλες οι θητείες προσωπικού που ελέγχονται από την βουλή πλην της γητειάς της βουλής και της κυβερνήσεως δύναται να παρασταθούν μέχρι ένα έτος για αν προκύψει ανανέωση ή όχι από την νέα βουλή. Τα δικαστήρια είναι επιφορτισμένα με την ερμηνεία του συντάγματος.

ΝΠΔΔ

Όλοι οι πρόεδροι διοικήσεων και οργανισμών και οι αρχηγοί γενικών επιτελείων -πλην των δικαστών- ορίζονται από την κυβέρνηση με διατή θητεία και ελέγχονται από την βουλή. Υποχρεούνται σε απολογισμό έργου ανά διετία

Όλα τα έργα τους και τα κοστολόγια αυτών περιέρχονται στην δικαιοδοσία της βουλής η οποία δύναται να παραπέμψει σε εισαγγελείς ή ορκωτούς λογιστές εάν έτσι κρίνει.

Για να παυθούν χρειάζεται απόλυτη πλειοψηφία (151) σε κάθε περίπτωση. Σε τυχών πτώση της κυβέρνησης λειτουργούν απολύτως υπηρεσιακά υπό την αυστηρή εποπτεία της βουλής και με την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης παραιτούνται.

===============

Όλες οι εξουσίες πηγάζουν απο τον Λαό και παραχωρούνται   στους αντιπροσώπους του  και μόνο σε αυτούς.