Η παγκόσμια κρίση μεταξύ άλλων ανοίγει νέους δρόμους καθώς σηματοδοτεί το τέλος του παλιού οικονομικού μοντέλου της «δανεικής καταναλωτικής ανάπτυξης». Η κρίση είναι πάντα μια ευκαιρία ξεσκαρταρίσματος και εκκαθαρίσεων της οικονομικής και πολιτικής ίσως σαβούρας που μαζεύτηκε με τα χρόνια.

Θα έπρεπε λοιπόν να φαίνεται το καινούργιο. Όμως όλες οι προσπάθειες των κυβερνήσεων γίνονται για να στηριχτεί το παλιό. Οποιοσδήποτε σχεδιασμός γίνεται με απώτερο στόχο την ολοκληρωτική επιστροφή στο παρελθόν προς της κρίσης. Έτσι η κρίση σπρώχνεται ξανά στο μέλλον. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η ανάπτυξη να είναι αναιμική για πολλά χρόνια καθώς τα βαρίδια του παλιού θα την κρατάνε πίσω. Στην υπερχρεωμένη και υπερδανεισμένη Ελλάδα η έξοδος από την κρίση εξαρτάται από την πιθανότητα κάποιο διεθνές κύμα ανάπτυξης να μας συμπαρασύρει. Κάτι τέτοιο όμως δεν προβλέπεται.

Το νέο αυτό πλαίσιο μας δίνει την ευκαιρία Ακύρωσης του παρωχημένου αρτηριοσκληρωτικού διαχωρισμού Αριστεράς-Δεξιάς όπου και οι δυο αυτές δυνάμεις είναι οι δημιουργοί και διαχειριστές της κρίσης.

Άλλωστε ακούγοντας Παπαρήγα, Τσιπρα, Καρατζαφέρη και ζώντας Καραμανλή και Παπανδρέου γίνεται αντιληπτό ότι όλοι τους μιλούν για κάποια επιστροφή στο παρελθόν από το 1917 έως και προ της κρίσης. Άρα είναι όλοι τους συντηρητικοί. Η διαφορά είναι ότι οι δύο πρώτοι θεωρούν την κρίση Δομική ενώ οι επόμενοι τρείς την θεωρούν παροδική που με σωστή διαχείριση θα τελειώσει.

Πηγαίνοντας “ψαχτά” σχεδόν ερευνητικά θα δούμε:

Μια συντηρητική διαχειριστική κυβέρνηση λοιπόν θα διαχειριστεί την κρίση με επίπεδες πολιτικές του στυλ 30 ευρώ σε όλους τους μισθούς ή τίποτα σε όλους. Πολιτικές διαχείρησεις της φτώχιας.

Με επίπεδες φορολογικές πολιτικές θα αναζητήσει κάθε μέσο για να τραβήξει χρήμα από την αγορά με νέα και παλιά και ανακαινισμένα φορολογικά μέτρα.

Θα τρέχει πυροσβεστικά σε κάθε σημείο της κρίσης δίνοντας δανεικό χρήμα σε μια προσπάθεια να κρατήσει του πάντες ήρεμους και πράους. Σε μια προσπάθεια να συντηρήσει την φτώχια τους και την ελπίδα τους ότι όλα θα γίνουν όπως πριν.

Θα προσπαθήσει -καθώς θα φοβάται το πολιτικό κόστος- να μας βγάλει όλους από την κρίση χρεώνοντας την στο μέλλον των παιδιών μας, στο έλλειμμα και στο χρέος. Αυτό στην χώρα μας έγινε με τον Καραμανλή. Θα ξαναγίνει.

Θα προσπαθήσει να κρατήσει την κοινωνική συνοχή και την ειρήνη φτωχαίνοντας και πιέζοντας τους πάντες προς τα κάτω.

Θα αναζητήσει τρόπους να μειώσει τα έξοδα στο κράτος.

Θα περιμένει το Καλοκαιράκι και θα εύχεται μήπως λίγο χρήμα από την Ευρώπη (που μπαίνει σε μικρή αναιμική ανάπτυξη) φτάσει και εδώ μέσα από τον τουρισμό.

Θα περιμένει τα Χριστούγεννα και το Πάσχα μήπως κινηθεί η αγορά και εισπράξει λίγο ΦΠΑ.

Θα περιμένει μήπως κάποιο κύμα ανάπτυξης από έξω στείλει λίγα απόνερα και εδώ.

Θα μετρά χαμένες θέσεις εργασίας, αύξηση του ελλείμματος, του χρέους και θα περιμένει να πέσει ως αποτυχημένη.

Αν είναι ακροδεξιά θα κυνηγήσει μετανάστες που μας τρώνε το ψωμί.

Αν είναι ακροαριστερή θα κυνηγήσει το κεφάλαιο και τους ξένους επενδυτές που μας τρώνε το ψωμί.

Αν είναι αριστεροδεξιο υβρίδιο θα κυνηγήσει τους μετανάστες και το κεφάλαιο όταν είναι στην αντιπολίτευση και όταν γίνει κυβέρνηση θα κυνηγήσει μόνο μετανάστες.

Στον αντίποδα μια προοδευτική κυβέρνηση με ριζοσπαστικές ιδέες θα πρέπει:

Να μετρήσει τι έχει στα χέρια της τόσο σε χρήμα όσο και σε τομείς της οικονομίας.

Να μελετήσει σε τι από αυτά που έχει υπάρχει μέλλον, και τι κόστος έχει να εξασφαλιστεί το μέλλον του.

Να σχεδιάσει με βάση και το ευρωπαικό γίγνεσθαι.

Να επιλέξει ποιοι θα στηριχτούν πως και με τι στόχους. Να χαράξει μια εθνική στρατηγική ανά τομέα.

Να σχεδιάσει γύρω από το τι νέο μπορεί να φτιάξει με γνώμωνα το να αποδώσει άμεσα νέες θέσεις εργασίας και εισοδήματα.

Να σχεδιάσει φορολογικές πολιτικές για να στείλει την οικονομία προς το νέο που σχεδίασε.

Να επιλέξει ποιοι τομείς της οικονομίας θα χαθούν.

Να σχεδιάσει ένα σύχρονο κοινωνικό κράτος και κρατικές πολιτικές με δανεικό ή ευρωπαϊκό χρήμα. Πολιτικές μεριμνάς, στήριξης, και επανακαταρτισης για αυτούς που θα χάσουν.

Να σχεδιάσει και να παρουσιάσει στο κοινό -ως εθνικό στόχο- το πως και το ποτέ θα επέλθει εκ νέου η ανάπτυξη και η κοινωνική συνοχή.

Να παρουσιάσει τα οφέλη που θα προκύψουν.

Τις νέες ευκαρίες

Οι προοπτικές των δύο αυτών κοινωνικών δυνάμεων.

Οι συντηρητικοί διαχειριστές θα πετύχουν κάποια στιγμή αναιμική πρόσκαιρη ανάπτυξη καθώς ο στόχος τους είναι η πλήρη επιστροφή στο παρελθόν της ανάπτυξης με δανεικά. Της δανεικής καταναλωτικής ανάπτυξης. Με τις πολίτικες τους θα σπρώχνουν την κρίση συνεχώς μπροστά μας και θα συντηρούν όλη την οικονομική σαβούρα μέχρι που θα χαθεί απο μόνη της. O καιρός όμως θα δημιουργείι νέα.

Οι προοδευτικοί ριζοσπάστες θα πρέπει -αν κάνουν σωστές επιλογές και μετά απο μια σύντομη περίοδο έντονης ύφεσης- , να φτιάξουν νέες αγορές, να εκσυγχρονίσουν την οικονομία, το κράτος και την παραγωγή, να την απαλλάξουν από τα βάρη της και την σαβούρα και να φέρουν μεγάλη και δυναμική ανάπτυξη με βάθος και διάρκεια.

Υ.Γ: Δυστυχώς η προοδευτική ριζοσπαστική και γενικά η σύγχρονη υγιή σκέψη έχει ατονήσει έως χαθεί από την εκπαίδευση και την κατάρτιση. Αποτέλεσμα αυτού είναι να κυριαρχούν οι συντηριτικοί και -οι δεξιές λεγόμενες- οικονομικές ιδέες με μια διαβάθμιση από τον νεοφιλελευθερισμό έως την απλή οικονομική διαχειριση με ποικιλία ονομάτων κατά τόπους

Και εδώ θα έπρεπε να μιλάμε για προοδευτικους (οικονομικούς) ριζοσπάστες.

Που θα τοποθετήσουμε απέναντι τους συντηριτικούς διαχειριστές εγγράφοντας εκ νέου μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ προόδου και συντήρησης.