Αν ήμουν καλλιτέχνης και προσπαθούσα να ζωγραφίσω τον μεσαίο χώρο θα τον ζωγράφιζα σαν πολλές πορείες από τα χωριά, που ενώνονται τελικά σε μια μελαγχολική πορεία προς την πόλη.

Σε αυτή την πορεία θα έβαζα μια πολυχρωμία στην αρχή της και πολλά χαμόγελα αισιοδοξίας. που σταδιακά θα χάνονταν και στην είσοδο μιας πόλης όπου όλα θα γίνονταν μονοσήμαντο γκρι.

Θα έβαζα έξω απ την πόλη και ένα κοριτσάκι ντυμένο στα γκρίζα να μαζεύει λουλούδια, και να τα τοποθετεί με προσοχή και προστατευτικά σε μια σε μια σκοτεινή γυάλα. Για να προστατεύσει -αυτή την ανάσα ζωής- μέσα στην γκρίζα πόλη.

Θα ήθελα έτσι να οδηγήσω το θεατή τι πιστεύω για τους πολιτιστικούς συλλόγους που προσπαθούν να διατηρήσουν την συμπεριφορά αλλά και την παράδοση του χωριού ζωντανή.

Θα ήθελα ακόμα να οδηγήσω τον θεατή να αναληφθεί το πώς αισθάνεται το κοριτσάκι για τα λουλούδια για την γκρίζα πόλη, και για τους άλλους ανθρώπους.

Μέσα στην πόλη θα ζωγράφιζα γκρίζα σπίτια μέσα από τα παράθυρα θα μπορούσε ο θεατής να διακρίνει χρώματα. Τα χρώματα και την διαφορετικότητα που κρύβει ο καθένας στην ψυχή του.

Θα έβαζα και τηλεοράσεις μέσα στα σπίτια, με σκυμμένες φάτσες ένα γύρω και λίγα μωρά σε γκρίζες κούνιες. Θα επιχειρούσα έτσι να δώσω την θλίψη που δημιουργεί καθημερινότητα στην ζωή των ανθρώπων αλλά και το μέλλον.

Θα έβαζα και σκυλιά να φυλούν αυτή την καθημερινότητα του,ς και φράχτες ψηλούς για να την κρύβουν.

Οι άνθρωποι που θα ζωγράφιζα να κυκλοφορούν, θα φορούσαν ωραία και επίσημα ρούχα για να ξεχωρίζουν από την μάζα, αλλά όλα τους θα ήταν κουστούμια. Όλοι θα περπατούσαν μονοί, ο καθένας τον δρόμο του.

Θα έβαζα και έναν καλλιτέχνη στημένο να ζωγραφίζει ένα έργο με θέμα ένα παγκάκι, για να δείξω το παρόν

Θα έβαζα και έναν νέο κουκουλοφόρο να σπάει ένα αμάξι για να δείξω το μέλλον.

Έξω από την πόλη θα έβαζα σκηνές, μηχανές, μουσικές, και τραγούδια, πολλές σημαίες και χρώματα, σε ένα περιφραγμένο και ασφαλές περιβάλλον, «υπό την διακριτική παρουσία αστυνομικών».

Αλλά και μια πορεία «οπλισμένη» με μπογιά στα χρώματα του Σιατλ και της Γένοβας έξω από αυτό το «ασφαλές» περιβάλλον να απειλεί να βάψει εκ νέου την πόλη.

Μεσαίος χώρος ή «νοικοκυραίοι»

Συμβατικά αποκαλείτε έτσι μια ομάδα ατόμων χωρίς σαφή ιδεολογικά κοινωνικά, εισοδηματικά, ή ηλικιακά κριτήρια. Τα μελή αυτή της συμβατικής ομάδας μοιάζουν να προέρχονται από πολίτες που εμφανίζονται ως απογοητευμένοι με την πολιτική, ή από την πολιτική και τους πολιτικούς.

Επιπλέων αυτή η ομάδα μοιάζει να τροφοδοτείτε με νεολαίους που ακόμα διαμορφώνουν άποψη για την πολιτική ή μόλις αποκτούν εκλογικό δικαίωμα . Χωρίς σαφή ιδεολογικά κριτήρια και συνάμα αγαπημένη ομάδα των εταιριών δημοσκοπήσεων, η ομάδα αυτή απασχολεί τις σκέψεις μας καθώς προσπαθούμε να κατανοήσουμε την συμπεριφορά της τους λόγους ύπαρξης της αλλά και το μέλλον της.

Θεωρείτε δε ότι είναι η ομάδα αυτή και οι «μετακινήσεις» της διαμορφώνουν τόσο τα αποτελέσματα των ερευνών όπου εμφανίζονται ως «αναποφάσιστοι», αλλά και τα αποτελέσματα των εκλογών καθώς σύμφωνα με αναλυτές αποφασίζουν για την ψήφο του την τελευταία στιγμή..

Ο όρος «μεσαίος χώρος» μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια σύντομης και συνοπτικής περιγραφής της εκλογικής συμπεριφοράς αυτής της ομάδας.

Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσουμε και να ερμηνεύουμε την συμπεριφορά αυτής της ομάδας είναι να την μελετήσουμε μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο.

Ένα πλαίσιο που περιγράφηκα και απλοϊκά θα λέγαμε ότι βρίσκεται σε μια πορεία εξέλιξης από το άτομο συνεργάτη και βοηθό του άλλου άτομου και του κοινωνικού συνόλου προς ένα πλαίσιο όπου το άτομο αναπροσδιορίζεται και χειραφετείται έντονα. Συμβατικά θα λέγαμε ότι βρισκόμαστε σε μια πορεία από την συλλογικότητα προς τον ατομικισμό.

Έτσι σταδιακά χάνονται συμπεριφορές πρότυπα, συμπεριφορές προσφοράς και διάθεση προσφοράς, ενώ την ιδία στιγμή η προσωπικότητα του άτομου αλλοτριώνεται και μπορεί να ερμηνευτεί πλέων μέσα από ορούς μάζας.

Υπεισέρχεται όμως και εδώ η ανάγκη του άτομου να ξεχωρίσει από αυτή την μάζα.

Για να το πετύχει αυτό χρησιμοποιεί δυο «όπλα». Το ένα είναι ο ατομικισμός.

Το άλλο «όπλο» σε αυτή την προσπάθεια του είναι η κουλτούρα του. Έτσι οδηγείτε στο να υιοθέτει ή συμπεριφορές που τους οδηγούν στην διαφοροποίηση στην βάση της κουλτούρας του παρελθόντος και της εν γένει «παιδείας» του.

Το άτομο καταλήγει αναζητά την προστασία της ταυτότητας του, της ιδιαιτερότητας του ως άτομο και της ατομικότητας του, μέσα σε πολιτιστικούς συλλόγους.

Είναι αλήθεια ότι αυτοί που έζησαν για λίγο στο χωριό καταφέρνουν ως ένα σημείο να κρατήσουν επαφή με συνομήλικους και με συμπεριφορές από το παλιό εξιδανικευμένο παρελθόν τους.

Οι νέοι όμως χωρίς αυτό το κοινό παρελθών και έχοντας μόνο μια κοινή κουλτούρα οδηγούνται στην χρήση του άλλου όπλου που τους απομένει, του ατομικισμού.

Όταν συμβεί αυτό τότε το άτομο φτάνει σε ένα και μόνο συμπέρασμα.

Το συμπέρασμα συνοψίζεται στο : Ο ατομικισμός ως συμπεριφορά σε ένα σύστημα που λειτουργούσε πριν από εμάς και θα συνεχίσει να λειτουργεί και χωρίς εμάς οδηγεί στον καναπέ και μετά στη κατάθλιψη.

Κατάθλιψη που κάνει πλέων θραύση και στην νεαρές ηλικίες.

Κατάθλιψη θα ονόμαζα το έργο που περιέγραψα στην αρχή.

Η κατάθλιψη είναι η ειρηνική ως ένα βαθμό, απομόνωση του άτομου που αισθάνεται απογοητευμένο από την ζωή του, αλλά και ανήμπορο ή απρόθυμο να την αλλάξει. Κατάθλιψη στους νέους είναι η ειρηνική αποστράτευση ενός, κατά τα άλλα νέου πρόθυμου αλλά ανήμπορου ή μη απαραίτητου νέου στρατιώτη, πάνω στο άνθος της ηλικίας του.

Κατάθλιψη είναι μια μορφή εγκλωβισμού του άτομου.

Γενάτε το ερώτημα -κάτω από κάποιες ίσως οριακές συνθήκες συνθήκες-:

Γιατί δεν ενώνουμε τις καταθλίψεις μας να αλλάξουμε τον κόσμο?

Έτσι υπό ορισμένες συνθήκες η κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει στην βία . Βία μαζική και τυφλή σαν αυτή που είδαμε στην Γαλλία πριν ένα χρόνο.

Βία χωρίς συγκεκριμένο λόγο, από νέους που ο Σαρκοζί χαρακτήρισε αλήτες.

Βία που έπιασε στον ύπνο τους διανοουμένους καθώς δεν μπορούσαν να την κατανοήσουν όσον αφόρα τα αίτια της.

Είναι λογικό αυτό που συνέβη με τους διανοουμένους καθώς η παιδεία τους, τους έχει κάνει να ξεχωρίζουν από την μάζα.

Δεν μπόρεσαν να συνδέσουν την απώλεια της διαφορετικότητας και της κουλτούρας με τον ατομικισμό και την κατάθλιψη ως εγκλωβισμό, για να φτάσουν στην βία.

Έτσι ήρθε ο Σαρκοζι που σίγουρα έχει και συμβούλους διανοουμένους και τους κατάταξε στους αλήτες.

Στην άλλη όχθη Τα παιδία της Γένοβας και του Σιατλ. Τα παιδία αυτά κάνουν ένα διαφορετικό βήμα.

Τα παιδία των πόλεων και των χωριών σε επαφή με την φύση ως ένα βαθμό αναζητούν ταυτότητα μέσα από την αντίδραση σε ένα σύστημα και παράλληλα την ένταξη τους σε αυτό το σύστημα.

Τα παιδιά αυτά έχουν υιοθετήσει αντισυστημική δράση, με σκοπό όχι την πτώση του συστήματος αλλά την αλλαγή του προς ένα καλύτερο, και με τελικό στόχο την ένταξη του σε αυτό με καλύτερους ορούς.

Είναι το ίδιο φαινόμενο με τον Μάη του 1968. Θα οδηγήσει στα ίδια παράγωγα. Τα παιδιά αυτά δεν πρέπει να τα φοβάται το σύστημα αλλά να ελπίζει να συνεχίσουν έτσι.

Αν προσπαθήσουμε να τα διαφοροποιήσουμε από τα άλλα παιδία του Παρισιού θα πρέπει να ερευνήσουμε το πόσες γενιές πριν έχασαν την κουλτούρα τους, το εάν οι γονείς του ήταν παιδιά εσωτερικών μεταναστών, το εάν έχουν επαφές με τα ρεύματα και άτομα που κινήθηκαν στα αριστερά μετά τα γεγονότα του 1968.

Στην αντίπερα όχθη θα πρέπει να δούμε και τα παΐδια του μεσαίου χώρου. Ενός χώρος άκρως επικίνδυνου. Μη προβλέψιμος σε τίποτα χωρίς σαφή τοποθέτηση σε τίποτα με μόνο κοινό χαρακτηριστικό τον ατομικισμό όπως ακριβώς τα παιδία που έκαψαν το Παρίσι.

Τα παιδιά της δεύτερης γενιάς Μεταναστών που έχασαν την ταυτότητα τους και είδαν το σύστημα τελικά να λειτουργεί μια χαρά και χωρίς αυτούς. Έπαθαν κατάθλιψη έφτασαν στην βία.

Τα παιδιά του Μεσαίου χώρου δεν θα είναι απλώς απογοητευμένα με την πολιτική όπως οι μπαμπάδες τους αλλά εξοργισμένα και επικίνδυνα.

Δεν θα πρέπει λοιπόν αυτός ο χώρος να κολακεύεται γιατί εκεί ακριβώς σε αυτή την χύμα κατάσταση θα υπάρξει χώρος για την έκφραση τυφλής βίας στο μέλλον.

Έχουμε και μετανάστες.

Χρειάζεται λοιπόν πολιτική και έμπνευση αλλά και ειλικρινή πολιτική με σαφείς διαχωριστικές γραμμές για να γίνει η πολιτική χώρος και μέσω εκτόνωσης όλων αυτών των πραγμάτων που περιέγραψα και που δρουν ύπουλα μας γύρω μας . Για να κερδίσει τελικά η δημοκρατία μας.

Αν οι διαχωριστικές γραμμές μοιάζουν να φέρνουν και βία καμία φορά, αυτή η βία είναι η μαμή της ιστορίας γιατί όλοι όσοι συμμετέχουν ή παράγουν βία έχουν τις καλύτερες προθέσεις και ένα όνειρο για το μέλλον.

Η βία όμως παράγεται από άτομα χωρίς όνειρα για το μέλλον είναι τυφλή, άγρια, μαζική, διψά για εκδίκηση, και αίμα είναι η βια του Ο Μ Λάντεν.

Καλά τα λέμε αλλά να προτείνουμε και τίποτα.

Στην εποχή της ατομικότητας το μόνο που απομένει για να αυτοπροσδιοριστεί ένα άτομο και να ξεχωρίσει από την μάζα είναι η παιδεία του.

Με βάση αυτή θα μπορέσει να ξεχωρίσει και λόγω της δουλείας του. Με βάση αυτή θα μπορέσει να προσδιοριστεί και μέσα από το έργο του.

Εκεί το κράτος έχει τον πρώτο λόγο. Δεν θα πούμε ευχολόγια για ποιοτική παιδεία καθώς θα πρέπει να προτείνουμε λύσεις ουσίας.

Παντών χρημάτων μέτρων άνθρωπος…. Αρχαίο (δεν θυμάμαι ονόματα γαμ…το) σημάνει ότι σε όλα όσα μετριούνται ο άνθρωπος είναι το μέτρο.

Σκεφτείτε το …

Ιωάννης Παπαϊωάννου