Ο Γιάννης Λούλης Σχολιάζει τα του ΠΑΣΟΚ
Δημοσιεύθηκε από Γιάννης Παπαϊωάννου στο Φεβρουαρίου 7, 2008
Ο Γιάννης Λούλης Σχολιάζει
Η κρίση στο ΠΑΣΟΚ: Τρία ανησυχητικά σημάδια
Το ότι το κυβερνών κόμμα αντιμετωπίζει δυσκολίες είναι δεδομένο. Και όμως στη φάση αυτή των μεγάλων δυσκολιών του, όπου δεν έχει ξεκινήσει τις μεταρρυθμίσεις, αλλά πιέζεται από τις επιπτώσεις συμπεριφορών στελεχών του, ο κύριος πολιτικός του αντίπαλος περνάει βαθύτατη κρίση. Οι δημοσκοπήσεις βεβαίως δείχνουν πτώση και των δύο μεγάλων κομμάτων. Όμως το πιο εντυπωσιακό φαινόμενο είναι η δραματική πλέον κάμψη του ΠΑΣΟΚ, που φθείρεται όχι απλώς ταχύτερα από τη ΝΔ, αλλά κυρίως βαθύτερα. Το ανησυχητικό για το ΠΑΣΟΚ είναι πως ενώ η κυβέρνηση έχει τις προοπτικές – αν ξεκινήσει κάποιες αλλαγές – να ανακάμψει, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρίσκεται σε τροχιά φθοράς που τείνει να γίνει μη αναστρέψιμη.
Αν και οι δημοσκοπήσεις του διαστήματος που διανύουμε καταγράφουν ένα πολύ συγκεκριμένο κλίμα που συνδέεται με συγκυρίες ιδιάζουσες, τα άκρως ανησυχητικά σημάδια για το ΠΑΣΟΚ είναι τρία:
* Πρώτον, το όποιο momentum από την επανεκλογή Παπανδρέου έχει χαθεί και παρόμοιες ευκαιρίες δύσκολα ξαναβρίσκονται.
* Δεύτερον, μόλις εντείνεται η δυσφορία για την κυβέρνηση αυτή αυτομάτως επεκτείνεται και στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς το εκλογικό σώμα κάνει τη σχετική σύγκριση και το ΠΑΣΟΚ προσλαμβάνεται ως χειρότερη επιλογή.
* Τρίτον, η «αριστερή στροφή» Παπανδρέου (όπως έδειξε πρόσφατα η MRB) αποδεικνύεται τελείως αδιέξοδη καθώς το ΠΑΣΟΚ υφίσταται ταυτόχρονα δύο αρνητικότατες συνέπειες: Αδυνατεί να διεισδύσει στο μεσαίο χώρο, την ώρα που εμφανίζει υψηλότατες απώλειες προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Αθροιστικά τα τρία αυτά δεδομένα προδίδουν το πλήρες στρατηγικό αδιέξοδο του ΠΑΣΟΚ.
Κατ’ αρχάς για τον Γιώργο Παπανδρέου ήταν ζωτικό να εκμεταλλευθεί άμεσα το momentum από την επανεκλογή του. Αυτή άλλωστε ήταν η πρώτη νίκη Παπανδρέου από την ανάληψη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ και από μόνη της του έδινε μια ανάσα για να πείσει για την ηγετικότητά του. Όμως μια παρόμοια προοπτική είχε μια προϋπόθεση: Να είναι πανέτοιμος την επόμενη της εσωκομματικής του νίκης να εκπλήξει ευχάριστα την κοινή γνώμη με μια σειρά τολμηρών πρωτοβουλιών που να πείθουν ότι αλλάζει το κομματικό του προϊόν. Απεδείχθη όμως γρήγορα πως τέτοια στρατηγική δεν υπήρχε. Η μόνη στρατηγική του Γιώργου Παπανδρέου επικεντρώνονταν στο να ελέγξει το κόμμα του. Τίποτα πέραν αυτού. Γι’ αυτό και λίγο αργότερα η εικόνα του (και εκείνη του κόμματός του) επανήλθε στα χειρότερα επίπεδα της περιόδου προ των εκλογών του 2007.
Η απώλεια του momentum κατέστησε αναπόφευκτη την επανάληψη της πραγματικότητας που ίσχυε μεταξύ 2005 -2007 και κυρίως το τελευταίο διάστημα προ των εκλογών: Όταν δηλαδή η κοινή γνώμη δυσφορούσε με την κυβέρνηση (ομόλογα, πυρκαγιές) έστρεφε πιο επίμονα το βλέμμα της προς την εναλλακτική προοπτική του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η διαδικασία οδηγούσε σε ένα αποτέλεσμα: Επειδή το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζονταν από την κοινή γνώμη ως λιγότερο αξιόπιστο από τη ΝΔ σε ηγετικό και κομματικό επίπεδο, τα ποσοστά του ακολουθούσαν την τροχιά φθοράς του κυβερνώντος κόμματος. Έτσι μόνο έκπληξη δεν μπορεί να προκαλέσει το γεγονός ότι στις εκλογές του 2007 η διαφορά του 2004 υπέρ της ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ λίγο – πολύ διατηρήθηκε (φυσικά σε χαμηλότερα επίπεδα και για τους δύο). Ήδη όλες οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν και πάλι μια παράλληλη τροχιά φθοράς του ΠΑΣΟΚ με μια ΝΔ που τουλάχιστον αυτή είναι το θύμα συγκεκριμένων προβλημάτων.
Τέλος το τρίτο ανησυχητικό σημάδι για το ΠΑΣΟΚ είναι η ήδη ορατή αποτυχία της «αριστερής» του στροφής. Η στροφή αυτή, πιθανώς χρήσιμη για την εσωκομματική εκστρατεία του Γιώργου Παπανδρέου, αποδεικνύεται στρατηγικά καταστροφική έναντι της κοινωνίας και του συνόλου των ψηφοφόρων. Όπως έδειξαν πρόσφατες δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να κερδίσει ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου που επέλεξαν τη ΝΔ το 2007. Οι δυσαρεστημένοι από τους ψηφοφόρους αυτούς καθίστανται αναποφάσιστοι, αλλά δεν μετακινούνται στο ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα χωρίς νέα εικόνα, με ηγεσία που δεν πείθει και «αριστερά» μηνύματα που δεν παίρνουν στα σοβαρά. Και εάν δεν έφθανε η εξέλιξη αυτή, το ΠΑΣΟΚ φλερτάροντας προς «τα αριστερά» χάνει ψηφοφόρους προς τα κόμματα της Αριστεράς και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να κερδίζει έδαφος στο χώρο αυτό.
Η σημερινή κρίση στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ είναι λοιπόν ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Και τα τρία αρνητικά σημάδια που την οριοθετούν, δείχνουν το βάθος και τη μονιμότητα της κρίσης αυτής.
Για να αποδείξω οτι δεν ειμαι προβοκάτορας
(χρειάζεται χρειάζεται! Μα τι λετε τώρα σαφώς χρειάζεται)
απαντώ στον κύριο Λούλη:
Τι λες ρε καραμήτρο!
Το άρθο αυτό το βρήκα ακολουθώντας link από το blog: ΚΙΝΗΜΑ ΛΑΟΥ
