Παρατηρώ τον τελευταίο καρό μια αποστασιοποίηση του Μίμη Ανδρουλάκη από τον Παπανδρέου η οποία αν και με δυσκολία γίνονταν ορατή στην αρχή

Τείνει να γίνει χάσμα

Ο Μίμης γράφει λοιπόν: “Οι χαμένες στιγμές δεν επιστρέφουν ποτέ οι ίδιες. Και το ΠΑΣΟΚ μετρά πολλές εδώ και χρόνια. Η τελευταία ήταν η 11η Νοεμβρίου.”

παρακάτω βρίσκουμε:”Πρέπει να αντιληφθούμε ότι το πρόβλημα μας βρίσκεται και στον «οδηγό», δηλαδή στο ηγετικό προσωπικό και στο «αμάξι» και στο «δρόμο».“

καταλήγοντας δηλώνει: “Αν δεν υπάρχει ατομικός «Σουμάχερ», η πολιτική γενετική μας πρέπει να συνθέσει ένα συλλογικό”.

Έχουμε λοιπόν 120 μέρες μετά την εκλογή Παπανδρέου, για τον Μίμη που τον υποστήριξε…

Η 11/11 ήταν μια χαμένη στιγμή

Ο Μίμης μοιάζει να βρίσκεται ένα κλικ πριν το “χαμένη ευκαιρία”

και δύο κλικ πρίν το:  Ο Βασιλιάς πέθανε! Ζήτω ο Βασιλιάς!

Γιατί: “το πρόβλημα μας βρίσκεται και στον «οδηγό»” …

Ενώ στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία διαβάζουμε:” Σε δίλημμα βρίσκονται και οι λεγόμενοι «βαρόνοι» του κόμματος, οι περισσότεροι των οποίων στήριξαν την υποψηφιότητα του Γ. Παπανδρέου.

Διαπιστώνουν ότι η συνοχή της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ απειλείται από τις πλαγιοκοπήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στο ερώτημα «γιατί δεν παίρνετε πρωτοβουλία;» η απάντηση είναι αφοπλιστική και ελαφρώς αυτοκριτική: «Θα εισπράξουμε τη χλεύη του κόσμου μας αν μιλήσουμε για πρόβλημα ηγεσίας 120 μέρες από τις εσωκομματικές εκλογές, στις οποίες είχαμε πάρει κι εμείς θέση».

«Τον Ιούνιο βλέπουμε»

ω!

Την κάνουμε λοιπόν ωραία ωραία… και με  ελαφριά πηδηματάκια!

Υ/Γ.: Πρόσεχε Μίμη!

Μην κανεις πάλι καμία χαζομάρα και φωνάξεις “Ζήτω…” σε λάθος.. Βασιλιά!

Γιατί κινδυνεύεις να σε πάρουν στο ψιλό! 

Καλύτερα κράτα χαμηλό προφίλ !

και κάτι τελευταίο: Εάν ήμουν ο ΓΑΠ και διάβαζα αυτά που γράφεις…θα έβαζα τα κλάματα!  

Υ/Γ2: Για όλους του Φίλους Λειτουργεί πλέον και το blog: very best friends