Πρώτα απ’ όλα συγχαρητήρια για την προσπάθειά σας.

Πιστεύοντας στη δυναμική και τις προοπτικές αυτών των νέων μορφών
επικοινωνίας και διαλόγου (blogs,sites κλπ) και εκτιμώντας τον
ριζοσπαστικό χαρακτήρα των απόψεων σας, αποστέλλω δύο (2) κείμενα μου για τον
εμπλουτισμό
και την ανάπτυξη αυτού του διαλόγου.
1ο. Συγχύσεις και αποσαφηνίσεις:πατριωτισμός, εθνικισμός, διεθνισμός,
δημοκρατία, εθνικά θέματα.
2ο. Ποιος ενδιαφέρεται να κλείσει, τώρα, το ζήτημα των Σκοπίων;

Ευχαριστώ θερμά για τη φιλoξενία.

Ε.Τζιόλας

Υ.Γ. Περισσότερα στο www.tziolas.gr

 

Α. κείμενο:

Συγχύσεις και αποσαφηνίσεις: πατριωτισμός, εθνικισμός, διεθνισμός, δημοκρατία, εθνικά θέματα.

 

Του Ελευθερίου Τζιόλα

Χημικού Μηχανικού

Μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

“Το εθνικό, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, επιστρέφει στο προσκήνιο, δενμόνο ως ανοιχτές, μαχόμενες συλλογικότητες σ’ έναν κόσμο ανταγωνιστικό. αναιρείται. Η σύγχρονη εμφάνιση του εθνικού φαινομένου, έχει μια ουσιώδη διαφορά από το παραδοσιακά «εθνικό» : Μέχρι τώρα τα έθνη, συχνά, έτειναν προς την εσωστρέφεια και την αυτάρκεια. Αναπαράγονταν ως κλειστά συστήματα, ως «φρούρια». Αυτή η έννοια του «οχυρού», είναι πλέον αναχρονιστική. Τα σύγχρονα έθνη θα επιβιώσουν μόνο ως ανοιχτά συστήματα σε ροές πληροφοριών, επιτευγμάτων και ανταλλαγών με τον έξω κόσμο. Θα επιβιώσουν

Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως ό,τι είναι εθνικό δεν είναι εθνικιστικό. Η προάσπιση του εθνικού συμφέροντος δεν είναι εθνικισμός. Ο εθνικισμός σαν ιδεολογία και πολιτική αρθρώνεται πάνω σε δύο άξονες : πρώτος, διαιώνιση της ολιγαρχικής εξουσίας και θεοποίηση του κράτους, και ιδιαίτερα των σκληρών μηχανισμών του, δεύτερος, εθνικός ρατσισμός και επεκτατισμός. Ενώ, η εθνική συνείδηση (ο πατριωτισμός) και ο εθνικός αγώνας βρίσκεται στον αντίποδα του εθνικισμού. Το κοινωνικό πρόβλημα και η κοινωνική προοπτική της χώρας δεν μπορεί να νοηθεί ξέχωρα από το εθνικό. Το κοινωνικό πρόβλημα, ο μόνος τρόπος που μπορεί να τεθεί είναι ο συγκεκριμένος ιστορικός τρόπος. Κι ο τρόπος αυτός καθορίζεται απ’ τη διεθνή πραγματικότητα των κρατών: των σχέσεων μεταξύ τους (παγκόσμια πραγματικότητα) και των σχέσεων στο εσωτερικό τους (εθνική-κοινωνική πραγματικότητα). Αυτή η πραγματικότητα επιβάλλει την ταυτόχρονη κλιμάκωση
Ο πατριωτισμός (δηλαδή, η εθνική συνείδηση και ο αγώνας) αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση του διεθνισμού, ενός νέου διεθνισμού. Και ο διεθνισμός (ο νέος διεθνισμός) ολοκληρώνει τον πατριωτισμό. Ο πατριωτισμός, αποτελεί παράλληλα απαραίτητο συστατικό μιας σύγχρονης δημοκρατίας. Παντού, η δημοκρατία για να επικρατήσει και να λειτουργήσει δημιουργεί με τα κινήματα της μια συλλογική ταυτότητα, την εθνική συλλογικότητα. Η δημοκρατία και ο πατριωτισμός είναι ιστορικά και πραγματικά δύο έννοιες αδιάσπαστες. της μεγάλης κοινωνικής προσπάθειας, της κοινωνικής αλλαγής και σε εθνικό και σε διεθνικό επίπεδο.

Κάθε απειλή εναντίον της χώρας μας είναι, σε τελική ανάλυση, απειλή εναντίον της κοινωνικής προοπτικής του Λαού της χώρας μας. Η συνύπαρξη εθνικών και κοινωνικών αγώνων, η σταθερή σχέση πατριωτικής και κοινωνικής συνείδησης είναι αναγκαία, και όταν συντελέστηκε τα αποτελέσματα ήταν μοναδικά (ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, ΠΑ.ΣΟ.Κ.).

Ο εθνικός μας πολιτισμός με βαθύ το κοινωνικό του περιεχόμενο αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο. Η πολιτιστική αφύπνιση, σε συνθήκες προϊούσας πολιτιστικής κρίσης, η ανάδειξη ενός πολιτισμού με καίρια στοιχεία στον προσανατολισμό του, με ρίζα στις αγωνιστικές εθνικές-λαϊκές παραδόσεις και τις βαθιές, από την αρχαιότητα, αξίες της πατρίδας και της δημοκρατικής πολιτείας είναι υψηλές προτεραιότητες. Αυτή η προσπάθεια παραπέμπει στον διαρκή ιδεολογικό αγώνα απέναντι στις αξίες του ατομισμού, της αγοράς, του κοσμοπολιτισμού, της εξουσιολατρείας.

Τα ανοιχτά εθνικά θέματα αποτελούν τα μέτωπα όπου κρίνεται η σταθερότητα και ο δυναμισμός της χώρας, καθώς και η δυνατότητα νέων προοπτικών. Τα ανοιχτά εθνικά θέματα δεν είναι οι «χρόνιες πληγές», που ως μόνη θεραπεία τους επιδέχονται τους ποικίλους ακρωτηριασμούς, αλλά οι ανοιχτές προκλήσεις, τα ανοιχτά κεφάλαια της Ιστορίας μας, που επιζητούν θετικά αποτελέσματα. Η Κύπρος, το «Μακεδονικό», οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι οι αιχμές – όχι, όμως τα μόνα – των εθνικών μετώπων.

Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις: η Τουρκία και δείχνει, και από τις πραγματικότητες της, δεν μπορεί να κερδίσει το ευρωπαϊκό στοίχημα. Τον Δεκέμβριο 2004, με ευθύνη του κ. Καραμανλή, κατά τη φάση απόδοσης του τίτλου «υποψηφίου μέλους» προς την Τουρκία, χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία της δέσμευσης της για την επίλυση των προβλημάτων σύμφωνα με τις θέσεις της Ελλάδας. Η εμμονή σ’ έναν προσανατολισμό ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. παγιδεύει τη χώρα, δημιουργεί σε βάρος της μέγιστη ανισορροπία στη γεωστρατηγική μας περιοχή και της στερεί δυνατότητες εναλλακτικών κινήσεων. Η Ε.Ε. πρέπει να διαμορφώσει ειδική σχέση με την Τουρκία, στην οποία θα περιλαμβάνονται ως στοιχεία της οι όροι διασφάλισης των κατοχυρωμένων από διεθνείς συνθήκες εθνικών μας δικαίων.

Στην Κύπρο, η θέση μας είναι ξεκάθαρη: ενιαία, χωρίς στρατεύματα κατοχής, βιώσιμη δημοκρατική – ομοσπονδιακή λύση με ισχυρή κεντρική εξουσία.

Στα Σκόπια: ο αλυτρωτισμός πρέπει να αντιμετωπισθεί. Αν το «Μακεδονία» είναι τέτοιο όχημα – και είναι, εκ μέρους των Σκοπίων – η άρνηση τέτοιας ονομασίας, είναι η μόνη ρεαλιστική κι αποτελεσματική θέση. Και, η Αθήνα πρέπει να πάψει να μιλάει για το θέμα σαν παρατηρητής, υποχρεωμένη να «κάνει κάτι», λόγω της ευαισθησίας της Βόρειας Ελλάδας! Και να εφαρμόζει, ενώ στα λόγια εξορκίζει, τη γραμμή: «Βόρειοι – Νότιοι» (απ’ το κυρίαρχο αθηναϊκό κέντρο).

Συνολικότερα, η θετική αντίληψη και διέξοδος στα εθνικά θέματα σχετίζεται με μία ενεργή πολύπτυχη εξωτερική πολιτική, μέσα από την ολόπλευρη κατανόηση των διεθνών εξελίξεων, των ιδιαίτερων περιφερειακών συνθηκών και των νέων ισορροπιών.”

 

 

***

Β΄ κειμενο: 

 

Ποιος ενδιαφέρεται να κλείσει, τώρα, το ζήτημα των Σκοπίων;

 

Του Ελευθερίου Τζιόλα

Χημικού Μηχανικού

Μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

 

Είναι ν’ απορεί – και να εξανίσταται κανείς – με την απόλυτη εξάρτηση της σημερινής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από τις πρωτοβουλίες και τις κατευθύνσεις των Η.Π.Α..

Επί τέσσερα (4) χρόνια, δεν ανέπτυξε καμία ουσιαστική δραστηριότητα αξιοποιώντας τις φίλιες δυνάμεις και πιέζοντας τις άλλες για θετικές τοποθετήσεις τους. Δεν πραγματοποίησε σχεδιασμένα καμία κινητοποίηση της όποιας ελληνικής διπλωματίας και των δυνάμεων του οικουμενικού Ελληνισμού. Άδεια, ψεύτικα χαμόγελα, δεξιώσεις, κούφιες προπόσεις, σαλόνια και «προμήθειες» εξοπλισμών.

Και, τώρα, τρέχουν πίσω από τον Νίμιτς!…Κατ΄ όνομα διαμεσολαβητή του Ο.Η.Ε., στην ουσία διαμεσολαβητή των Η.Π.Α.. Εξ άλλου, η στρατηγική του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια είναι ωμή και ξεκάθαρη, όπως και το ενδιαφέρον τους για την ένταξη των Σκοπίων, καθώς και τα δείγματά τους  (προσφάτως, απτά και στο Κοσσυφοπέδιο).

Όλος ο κόσμος, σ’ Ανατολή και Δύση, σ’ Ευρώπη, Αμερική κι Ασία μετρούν τις μέρες που απομένουν για την έξοδο του κ. Μπους απ’ τον Λευκό Οίκο, για την απαλλαγή από έναν πρόεδρο και μια ομάδα που έφερε στον πλανήτη μόνο συγκρούσεις, αίμα, εξαθλίωση και αδιέξοδα… Και στην Ελλάδα, Καραμανλής και Μητσοτάκη-Μπακογιάννη, κάτω από μια τέτοια ηγεσία (την ηγεσία Μπούς) σε σύμπλευση με τις επιδιώξεις της, μιλούν για τη «μοναδική ευκαιρία» στο ζήτημα των Σκοπίων! Τόσο μοναδική και τόσο ευνοϊκή η εξ Αμερικής ευκαιρία, που για να την εκμεταλλευτούν είναι –λένε – έτοιμοι να εξαντλήσουν και το έσχατο διπλωματικό μέσο, το «βέτο»! Κολοσσιαίες αντιφάσεις… Δίχως αιδώ κι ευθύνη, τις « πετάνε» σ’ ένα ακροατήριο χωρίς αρμούς και αντισώματα. Ιδιαίτερα, σήμερα, που η Αριστερά αισθάνεται ένοχη να μιλάει για τα εθνικά ζητήματα (πέρα από μια αντιϊμπεριαλιστική ρητορική), και ο πατριωτισμός κουρελιάζεται με τη εξομοίωση του με τον εθνικισμό της ακροδεξιάς.

Αντί να στείλουν καθαρό μήνυμα προς τους πάτρονες των Σκοπίων (στην Ουάσιγκτον) και να διαμορφώνουν προϋποθέσεις για μετά τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου στις Η.Π.Α., στριμώχνονται χρονικά και στρατηγικά σ’ ένα καταστροφικό τούνελ.

Άτολμοι – ως γνήσια τέκνα της ελληνικής δεξιάς – δεν μπορούν να αξιολογήσουν τις νέες τάσεις και τα πιθανά ενδεχόμενα με την προεδρική υποψηφιότητα του Μπ. Ομπάμα. Παγιδευμένοι στο δίπολο των κυρίαρχων κέντρων : Μακ Κέην – Κλίντον. Κι όχι μόνο αυτό, ούτε καν κερδίζουν χρόνο, με την μετατόπιση του θέματος μετά τις αμερικάνικες εκλογές. Ούτε καν, επιτρέπουν στο χρόνο να αναδείξει την πραγματικότητα των εσωτερικών αποσχιστικών τάσεων στα Σκόπια και την αναγκαιότητα ισχυρών πυλώνων στην περιοχή.

Επιζητούν έναν συμβιβασμό με γεωγραφικό πρόθεμα, δηλώνοντας ότι έτσι εξουδετερώνουν το αλυτρωτικό «μακεδονικό» όχημα. Μα, ακριβώς, με ένα τέτοιο όνομα (π.χ. Άνω Μακεδονία ,ή, Βόρεια Μακεδονία) διατηρείται ζωντανός και αναζωπυρώνεται ο επεκτατικός αλυτρωτισμός. Γιατί, αν τα Σκόπια είναι η Βόρεια Μακεδονία, δεν είναι στον πυρήνα της αλυτρωτικής τους λογικής το παρακάτω επιχείρημα του οποίου τις βάσεις η κυρίαρχη πολιτική τάξη των Αθήνων κοντόθωρα τους προσφέρει; Ιδού, το επιχείρημα τους: «η Νότια (ή, κάτω) Μακεδονία είναι τμήμα τους υπό ελληνικό έλεγχο και αναμένει την ενσωμάτωσή της στο ενιαίο μακεδονικό κράτος, στο οποίο η μαχητική εμπροσθοφυλακή είναι η ελεύθερη Βόρεια Μακεδονία».

Λύση, με βάση την ιστορική ταυτότητα, τα εθνικά δίκαια και τον σεβασμό των πραγματικών δικαιωμάτων των λαών δεν πρόκειται υπό τις παρούσες συνθήκες να δοθεί στο θέμα των Σκοπίων. Όπως, εξ άλλου, και σε άλλα μείζονα εθνικά ζητήματα επί χρόνια (Κύπρος, Αιγαίο, ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης κ.ά.).

Τουλάχιστον, ας αποφύγουμε τα χειρότερα, τα οποία μάλιστα οι υπεύθυνοι χειριστές τα προβάλουν ως τα καλύτερα. Φέρνοντας στη μνήμη μας τα ιστορικά ανάλογα της ίδιας παράταξης, τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λωζάνης (για την Κύπρο).

Ας αναβάλλουν τη λήψη οποιασδήποτε απόφασης. Ας μην δεσμεύσουν τη χώρα με μια ακόμα αρνητική, δυσβάσταχτη, ταπεινωτική συμφωνία.

Αναβολή και επανατοποθέτηση του ζητήματος σε μια νέα περίοδο με την διαμόρφωση νέων πολιτικών όρων και προϋποθέσεων.

Αναβολή, τώρα…

Αυτό, θέλουμε να πιστεύουμε, ότι είναι στα μέτρα των δυνατοτήτων τους. Ίδωμεν…

***