Η εργατική πρωτομαγιά και η Ιστορία της μας δείχνουν ένα απλό δεδομένο (σχεδόν αυτονόητο) που
βρίσκεται πάνω από την φιλολογική συζήτηση για το Κράτος τον Κευνσιανιμό την Αριστερά και τον ρόλο της. Για την ακρίβεια επισκιάζει όλη αυτή την κουβέντα.
Σε ένα τοπίο που κυριαρχεί ο οικονομικός φιλελευθερισμός δημιουργώντας μια πλατφόρμα πάνω στην οποία στήθηκε όλη η ανάπτυξη και ο δυτικός πολιτισμός…
η όποια ανατροπή χρειάζεται να γίνει θα γίνει με την βία ή με το Κράτος
Πράγματι παρατηρώντας τον Χάρτη και αναζητώντας τις διαφορές ανάμεσα στην χώρες, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε ότι, οι διαφορές αυτές οφείλονται στο πόσο οι χώρες και οι κάτοικοι τους έχουν ασπαστεί και λειτουργούν σε συνθήκες καπιταλισμού.
Αυτό κάνει την εξελίξη του πολιτισμού μας, μια γραμμική πορεία από την πρωτόγονη τροφο-συλλεκτική κοινωνία μέχρι ένα μακρινό, μελλοντικό ακόμα, άτεγκτο, και μοναχικό, ατομικό καπιταλισμό.
Στην πορεία αυτή η αριστερά πάντα δημιουργούσε αναχώματα με σκοπό να καταστρέψει ή να σταματήσει την επέλαση του καπιταλιστικού συστήματος.
Παρόλα αυτά ο καπιταλισμός μπορεί να καθυστερεί λίγο αλλά τελικά προχωρεί, και η καθυστέρηση αυτή στρέφεται σε βάρος των πολιτών.
Σε αυτό το πλαίσιο ο ρόλος της Αριστεράς που κυβέρνά -της αστικής αριστεράς - είναι η κοινωνική συνοχή και η εξ αυτού συνολική πρόοδος μια χώρας μια κοινωνίας.
Ρόλος ξεκάθαρος και προκαθορισμένος από την Ιστορία αυτής της “αστικής αριστεράς”!
Η όποια ανακατανομή -μέλει ή επιβάλλεται να γίνει- έχει μόνο δυο τρόπους για να γίνει…
Ο ένας είναι το κράτος και ο άλλος είναι η βία.
Καθώς οι κοινωνικοποίηση των κερδών από την ελεύθερη ροή κεφαλαίων εμπορευμάτων και από την δημιουργία νέων ανοικτών αγορών, δεν προχωρά στον νεοφιλελευθερισμό, γιατί δεν υπάρχει αυτόματος πιλότος και δεν προβλέπεται απο τους θεωρητικούς του να υπαρχει κοινωνικοποίηση κερδών, θα αυξάνει η ένταση και θα αναβαθμίζεται ο ρόλος του κράτους ως εργαλείο ανακατανομής ή αναδιανομής εισοδημάτων.
Τυγχάνει όμως -ακριβώς επειδή η αριστερά κυβερνά -να βρέθηκαν στις τάξεις της και άτομα που έχουν στόχο την προσωπική και κοινωνική άνοδο και την ανέλιξη τους στην κοινωνική ιεραρχία.
Εκφράζοντας θέσεις σαν και αυτές: Ο Κέινς και ο σκορπιός από την Κούβα
Μιάζει να Νοθεύουν την αστική αριστερά που κυβερνά, και την παντρεύουν με ένα νεοφιλελευθισμό. Έτσι, δημιουργώντας κατα καιρούς πειραματικά αριστερά «Υβρίδια», τελικά νομιμοποιούν την παρούσα κατάσταση.
Είναι σαφές ότι πρεπει να αναρωτηθούν εάν βρίσκονται σε λάθος ίδεολογικό χώρο.
14 responses so far ↓
dideligi // Μάιος 2, 2008 at 2:34 μ.μ
μέχρι τώρα γνωρίζαμε την επαναστατική αριστερά ή ακούγαμε προτάσεις για την κυβερνώσα αριστερά…
σήμερα διαβάζουμε για την …αστική αριστερά!!!
Ευτυχώς… ο Κάρολος μας άφησε νωρίς…
dideligi // Μάιος 2, 2008 at 2:36 μ.μ
Γιάννη,
Ελπίζω στις εργασίες σου στο ΕΑΠ να μην χρησιμοποιείς τέτοιες έννοιες…και ο καθηγητής σου άνθρωπος είναι…δεν θα αντέξει!
(φιλικό και μη δημοσιεύσιμο)
papaioannou // Μάιος 2, 2008 at 2:41 μ.μ
Δημήτρη δεν είναι κακό να αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα
Η κυβερνώσα αριστερά ή η αριστερά γενικότερα που σέβεται την Δημοκρατία και δεν προσπαθεί να ανατρέψει την τάξη της ή τους νόμους της και τις δομές της, είναι ένας ακόμα αστικός πολιτικός σχηματισμός.
Μια αστική Αριστερά…
Γιατί όχι δηλαδή;
Ελπίζω να μην διαφωνείς λέω ψέματα όμως
Ελπίζω να διαφωνείς γιατί πάντα είναι παραγωγική μια κουβέντα μαζί σου!
Στέφανος Γ. Παπανώτας // Μάιος 3, 2008 at 1:15 π.μ.
O dideligi έχει δίκιο.Ο όρος”αστική αριστερά” δεν στέκει κοινωνιολογικά. Αλλά, επίσης,και ο όρος”κυβερνώσα αριστερά” μήπως δεν είναι και τόσο”αγαθός”; Μήπως αντιδιαστέλλει τη “μη κυβερνώσα”, άρα”μαξιμαλιστική και ουτοπική” αριστερά, προς μια “κυβερνώσα, ώριμη, εφικτολάγνα” αριστερά, μόνιμη πελάτισσα του κυβερνητισμού και του συμβιβασμού;
Odyssey // Μάιος 3, 2008 at 9:56 μ.μ
Το “κράτος” και η “βία” είναι λέξεις συνώνυμες στη γλώσσα των αρχαίων ελλήνων, που πρώτοι τις χρησιμοποίησαν. Στην περίοδο του Ομήρου, “Κράτος”= δύναμη, ισχύς και μετέπειτα είχε το νόημα της πολιτειακής υπόστασης, αλλά σε αντιδιαστολή με τον “δήμο” ή την “πολιτεία”. Για την απόδοση των δημοκρατικών θεσμών, για την ανάπτυξη πολιτικών απόψεων, ουδέποτε χρησιμοποίησαν τη λέξη κράτος για να αποδόσουν ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Κράτος των Αθηναίων, τν Περσών ή των Μακεδόνων ήταν ότι προήλθε είτε από βία είτε από έναν υποτακτικό σεβασμό ή ανάγκη και προστατευτικό καταφύγιο.
Όσο για την “αριστερά”, είναι καιρός να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτό που είναι το ΠΑΣΟΚ σήμερα, αυτό που οι πρωτοκλασσάτοι πρεσβεύουν είναι ο εξωραϊσμός του καταρρέοντος καπιταλιστικού συστήματος. Μόνο σαν υβρίδιο υπάρχει η αριστερά εντός ΠΑΣΟΚ. Αυτό για να μη τρέφουμε αυταπάτες. Βεβαίως, εκτός ΠΑΣΟΚ τα πράγματα είναι επίσης άσχημα. Η παρουσία της “αριστεράς” εντός ΠΑΣΟΚ έχει λόγο και ρόλο; Και ποια μορφή παίρνει; Και ποιά είναι τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά;
Δε με χαλάει η “αστική αριστερά”. Είναι ο δούρειος ίππος του καπιταλισμού και των άθλιων αξιών του. Είναι σα να λέει “σοσιαλδημοκρατία”, που ούτε σοσιαλισμός ούτε δημοκρατία είναι.
ange-ta // Μάιος 4, 2008 at 4:56 μ.μ
1. “θα αυξάνει η ένταση και θα αναβαθμίζεται ο ρόλος του κράτους ως εργαλείο ανακατανομής ή αναδιανομής εισοδημάτων”.
Εννοείς, προφανώς, να παίρνει απο τους φτωχούς για να τους κάνεις φτωχότερους και να δίνει στους πλούσιους για να τους κάνει πλουσιότερους.
Αμήν.
2. Κράτος = Βία. Μια έννοια είναι.
Και η λέξη Δημοκρατία, είναι η επιβολή με τη βία του δήμου δηλαδή του λαού, αλιώς η δημοκρατία θα λέγοντα δημαρχία, δηλαδή η εξουσία του δήμου.
3. Οταν η αριστερά είναι εξουσία και η κοινωνία συνεχίζει να είναι υπο το κράτος (με τη βία, προφανώς) του φιλελευθερισμού, τότε δεν είναι η αριστρερά αυτη, αλλά η δεξια. Εκτός τελικά αν η αριστερά είναι απλώς το μέρος της εξουσίας που κάθεται αριστερά στη βουλή και πέραν τούτου ουδέν.
4. Καλή εργατική Πρωτομαγιά
ange-ta // Μάιος 4, 2008 at 5:00 μ.μ
λέω: “υπο το κράτος (με τη βία, προφανώς)”
για να τονίσω την έννοια του κράτους, αλλά φαίνεται ότι είναι περιττό.
Λέμε, “είναι υπο το κράτος της μέθης”, οπου βέβαια δεν ενοούμε υπο την προστασία της μέθης.
Περίεργο εργαλείο η γλώσσα, όλα τα μαρτυράει.
Odyssey // Μάιος 5, 2008 at 1:14 μ.μ
Μια αναγκαία διευκρίνιση. θα έλεγα “για να ακριβολογούμε”, αλλά αυτό δεν ίναι πάντα εύκολο. Δημοκρατία = ι δύναμη του δήμου = η δομημένη κοινωνική δύναμη του δήμου. Η βία σε σχέση με το κράτος είναι συνώνυμη σε καθεστ΄τα, που δεν εμπεριέχουν την αυθεντική μορφή ημοκρατίας. Τη βία σαν συνώνυμη του κράτους την αναφέρει και ο Κ.Καστοριάδης,΄για να χαρακτηρίσει το σημερινό κράτος των ολιγαρχικών δημοκρατιών και όχι μόνο αυτών.
papaioannou // Μάιος 5, 2008 at 9:25 μ.μ
Χαίρομαι που προκαλώ προβληματισμό και συμμετοχή!
Διαφωνώ με την ταύτιση του κράτους με την βία ειδικότερα όταν χρησιμοποιούμε ερμηνείες από την αρχαία Ελλάδα για να περιγράψουμε ανύπαρκτους τότε όρους ή όρους που είχαν άλλη σημασία.
Όσο για την αριστερά καθώς παρατηρείται γύρω μας μια ανούσια παραφιλολογία προσπαθώ να συμβάλω στο να βρούμε το δρόμο μας αναζητώντας το ποιο είμαστε τελικά μέσα από το παρελθόν μας και την ιστορία που μας διαμόρφωσε.
Ο ορός Αστική Αριστερά είναι νομίζω αυτονόητος καθώς η ταξική συνείδηση είναι ανύπαρκτη ή τουλάχιστον πολιτικά αφορά ένα μίζερο 4%. Είναι νομίζω σαφές ότι εάν η Δεξιά αναζητά την εκπροσώπηση του μεσαίου χώρου, η Αριστερά πρέπει να αναζητά αυτούς (τους αστούς) που αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί και είναι πλειοψηφία στην κοινωνία μας. Είναι όρος πολιτικός που περιγράφει την κοινοβουλευτική κυβερνώσα αριστερά και εμπεριέχει την σοσιαλδημοκρατία. Αφαιρεί την προνόμιο του ονόματος «Αριστερά» από τα πολιτικά άκρα και τον διευρύνει δίνοντας του πληθυσμιακό περιεχόμενο.
Ακόμα εκτιμώ ότι και αυτοί που ανέβασαν το ΠΑΣΟΚ το 1981 και 1985 είναι πλέον αστικά κοινωνικά στρωματά. Χωρίς ο όρος να έχει να κάνει με διαχωρισμό μεταξύ υπαίθρου και πόλεων.
ange-ta // Μάιος 5, 2008 at 11:08 μ.μ
@ odyssey,
Αντιγράφω την ίδια την Μοσσέ:
-Ο «Δήμος», όπως στην νέα ελληνική ο «λαός», μπορεί να σημαίνει το σύνολο των πολιτών, αλλά επίσης κατά αντιδιαστολή προς τους «γνώριμους», το μικρό λαό.-
« λαός και κολωνάκι», λέμε.
Το δεύτερο συστατικό της τόσο διάσημης αυτής λέξης και έννοιας είναι το κράτος.
Κράτος όμως σημαίνει εξουσία, αλλά και βία. Στα Γερμανικά ακόμα σήμερα η λέξη εξουσία και βία είναι η ίδια. (Gewalt).
Αντιγράφω και εδώ την ίδια την Μοσσέ:
- Το «κρατώ» είναι επίσης όρος διφορούμενος. Γιατί υποβάλλει την ιδέα της βίας (ακόμα και σωματικής), της κυριαρχίας. Και βλέπουμε αμέσως πως ως προς αυτό διακρίνεται από τον όρο, που δείχνει την άσκηση της εξουσίας στις άλλες μορφές πολιτικών συστημάτων, δηλαδή τον όρο «αρχή» από τον οποίο παράγεται η «μοναρχία» και η «ολιγαρχία». «Αρχή» είναι η εξουσία που η πολιτεία παραχωρεί στους άρχοντες. Το ότι προτιμήθηκε ο όρος «δημοκρατία» από τον «δημαρχία» είναι αποκαλυπτικό των περιστάσεων, της εγκαθίδρυσης αυτού του καθεστώτος, δηλαδή της προσφυγής στη βία. -
Για τα απολυταρχικά καθεστώτα λέμε ότι έχουν δικτατορία, που σημαίνει, ότι όλοι τελούμε υπό το κράτος των διαταγών, των diktat.
Συμπερασματικά, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να δούμε ότι κράτος σημαίνει βία, επιβολή μίας τάξης, που πάντα συνοδεύεται με βία.
@ Παπαϊωάννου,
Μπορείτε να διαφωνείτε, αλλά το κράτος σημαίνει ΚΑΙ βία, EINAI βία, αρκεί να κατανοήσουμε τι σημαίνει βία.
Όλη η φιλολογία και φιλοσοφία περί κράτους και εξουσίας, δεν είναι τιποτ άλλο εκτός απο διαφορετική ερμηνεία της βίας.
Δημοκρατία είναι όρος που ΔΕΝ ήταν άγνωστος στην αρχαία Ελλάδα.
Ή μήπως δεν κατάλαβα καλά;
Γιατι, δεν υπάρχει κανείς που να μην αποδέχεται το γεγονός, ότι η δημοκρατία είναι εφεύρεση του Περικλή.
Βέβαια η τότε Δημοκρατία ήταν αληθινή δημοκρατία, γι αυτό και οι άνθρωποι τότε δεν είχαν κανένα πρόβλημα να εισάγουν ένα όρο που εμπεριέχει τη λέξη και την έννοια της βίας.
Γιατί είτε μας αρέσει είτε όχι, από τη στιγμή που ο άνθρωπος ενσωματώνεται σε μία τάξη, σημαίνει ότι αποδέχεται τη βία που ασκεί αυτή η τάξη. (τάξη =σειρά)
Οι αστοί, δεν είναι πλειοψηφία της κοινωνίας μας, αντίθετα είναι μειοψηφία.
Αστική τάξη υπάρχει, αστική αριστερα;;;;;;;;
Νομίζω, ότι ΔΕΝ έχει νόημα να διαταράξουμε τη τάξη που έχουμε στο μυαλό μας για τις τάξεις, γιατι τότε θα επέλθει μεγαλύτερη βία και σύγχυση.
papaioannou // Μάιος 5, 2008 at 11:12 μ.μ
Μοσσέ;;;
Ω!
Εγκαταλειπω
Odyssey // Μάιος 6, 2008 at 1:34 π.μ.
O φιλόλογος που με βοηθά στα ελληνικά,βρήκε τα πιο κάτω,στα λεξικά του:
Για το “κράτος”:
Αρχική σημασία (Όμηρος): δύναμη, ισχύς.
Μετά τον Όμηρο: διοίκηση, κυβέρνηση.
Κράτος+γεν.=εξουσία,αρχή (το κράτος του νόμου)
Κράτος+γεν.προσώπου=εξουσία,δύναμη(το κράτος των Ρωμαίων=η εξουσία, η
δύναμη..)
Σήμερα:ενότητα ανθρώπων,ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία, εθνικότητα κ.λπ.
εγκατεστημένη σε συγκεκριμένη εδαφική έκταση και οργανωμένη πολιτικά σε
πρόσωπο δημοσίου δικαίου που ασκεί πρωτογενή πολιτική εξουσία. Οργανωμένη πολιτεία.Η κυβέρνηση μιας χώρας.
Αυτά με τις διαχρονικές φιλολογικές ερμηνείες. Η βία δεν ήταν ταυτόσημη με το κράτος. Δημοκρατία=η δύναμη, η ισχύς,η αρχή του δήμου. Τότε που υπήρχε δημοκρατία. Πουθενά,στα τότε κείμενα, το πολιτικό σύστημα της Αθήνας δεν περιγράφεται μετη λέξη “κράτος”. Δημοκρατία, Τυραννία,Αριστοκρατία, Ολιγαρχία. Σαφέστατες οι περιγραφές, μη επιδεχόμενες αμφισβήτηση για το περιεχόμενο. Τότε που ήταν ντροπή να μην ασχολείσαι με την πολιτική. Τότε που “ιδιώτης” και “ιδιωτεία” είχαν ίδια ρίζα και παρόμοιο νόημα.Βία και κράτος ταυτόσημες έννοιες έχουμε , όταν παύει να συνοδεύεται το κράτος από τη λέξη δήμος. Μπορεί η λέξη δημοκρατία,σήμερα, να είναι ίδια,αλλά το περιεχόμενο είναι πολύ διαφορετικό. Τότε “δημοκρατία” ήταν η κατά λέξη απόδοση της “άμεσης δημοκρατίας”. Σήμερα, η “δημοκρατία” περιγράφει πολλά και διαφορετικά καθεστώτα. Είναι, συνήθως, ψευδώνυμο μιας ολιγαρχικής μορφής διακυβέρνησης. Όπως σε όλο τον δυτικό κόσμο. Ακόμα και αυταρχικά καθεστώτα, χρησιμοποιούν τη λέξη “δημοκρατία” σαν προσδιορισμό του πολιτεύματος τους. ( Η χούντα μας, η Κίνα, το Ιράν κλπ). Ξεφτιλίσαμε τη λέξη διεθνώς και μη ξεχνάτε ότιεξακολουθεί να είναι ελληνική. Πρέπει να την αποκαταστήσουμε.
Αυτά τα αναφέρω για να πω πως ότι ονειρεύτηκαν ή υλοποίησαν οι αρχαίοι αθηναίοι, ότι προσπάθησε να καταγράψει ο Πλάτων στην “ιδανική πολιτεία” του, πόρρω απέχει από τις σημερινές “δημοκρατίες”. Και αποτελεί χύδην ερμηνεία και ευτελισμό της πολιτικής η αναζήτηση ηρώων -σωτήρων και ιδανικών ηγετών,όταν έχουμε χάσει το νόημα και το περιεχόμενο των λέξεων . π.χ. Δεν μπορούν να φέρουν την ιδανική σοσιαλιστική πολιτεία άνθρωποι που μισούνται βάναυσα και ανήκουν στο ίδιο κόμμα. Αυτό λέγεται μισαλοδοξία, που υπηρετεί “αριστοκρατικές” αντιλήψεις και όχι την εξουσία των πολλών. Και συνήθως, η μικρή εμπειρία μου λέει, ότι πίσω από την εμπαθή αντιπαράθεση κρύβεται ιδιοτελής φιλοδοξία και εν αναμονή ανταμοιβή. Υπέρτατο αγαθό για τον Αριστοτέλη σε μια κοινωνία ανθρώπων ήταν η ΦΙΛΙΑ. Τι περιεχόμενο έχουν οι λέξεις αλληλεγγύη,συντροφικότητα, ισότητα, αγάπη για τον πλησίον,μέσα σε τόση χολή; Και πώς θα έρθει ο σοσιαλιστικός ουμανισμός; Με το λεωφορείο; Ή θα πληρώσει ταξί; Είναι πιο πιθανοί τρόποι να έρθει έτσι, παρά από το δρόμο των προσωποπαγών φραξιών του ΠΑΣΟΚ.
Όλα αυτά τα γράφω, γιατί εξακολουθώ να πιστεύω στην ανοιχτή συμμετοχική διαχείριση της εξουσίας και του πλούτου.
papaioannou // Μάιος 6, 2008 at 12:51 μ.μ
Ότι και να σήμαινε στο Παρελθόν ο όρος Κράτος σήμερα ως όρος ταυτίζεται με μία συγκροτημένη πολιτεία. Όταν μιλούμε για την Ελληνική Δημοκρατία αναφερόμαστε στο Ελληνικό κράτος δικαίου
Η ουσία του μηνύματος δεν είναι φιλολογική αλλά πολιτική. Επισημαίνω στο κοινό και στο ΠΑΣΟΚ ότι συνταγμένη και σχεδιασμένη αναδιανομή του πλούτου -που είναι στο πρόγραμμα μας- γίνεται μόνο με το Κράτος-εργαλείο.
Τυχών άλλη αναδιανομή γίνεται μόνο με την βία της αγοράς ή την φυσική βία.
Το Κράτος και η βία λοιπόν ως μόνοι τρόποι αναδιανομής του πλούτου!
Odyssey // Μάιος 6, 2008 at 6:06 μ.μ
Το κράτος δεν είναι ουδέτερο εργαλείο. Είναι έκφραση συσχετισμών δύναμης, μέσα στην κοινωνία διαφόρων στρωμάτων και τάξεων. (Αλτουσέρ, Πουλαντζάς)
Το κράτος σαν εργαλείο διανομής έχει αποτύχει και με τη μορφή της μικτής οικονομίας και με τη μορφή του “υπαρκτού σοσιαλισμού”.
Αυτονομείται εύκολα από τους πολλούς, γίνεται γραφειοκρατία, συμμαχεί με την ολιγαρχία και εργάζεται για τον εαυτό του και για τους λίγους. Το ίδιο κάνουν και οι επαγγελματίες της πολιτικής. Η σοσιαλδημοκρατική “δικαιοσύνη” του κράτους έχει νόημα, μόνο όταν συμβαίνει σε χώρα που μαζεύει οικονομικό πλεόνασμα από αλλού και αυτό είναι αρκετό για να μοιράζεται και να διατηρούνται κάποιες ισορροπίες. Όμως, ήδη κάποιος άλλος πληρώνει την δική μας ευημερία. Η Ελλάδα δεν έχει τέτοια χαρακτηριστικά.
Ο πλούτος παράγεται και διανέμεται σήμερα, από την αγορά. Εκεί οι πολλοί πρέπει να γίνουν συλλογικοί νικητές. Εκεί που παράγεται και μοιράζεται ο πλούτος, αξιοποιείς το συλλογικό μέγεθος των πολλών και μοιράζεις τον πλούτο που παράγεις, χωρίς ενδιάμεσα εργαλεία. Παράλληλα, προχωράς στην άμεση δημοκρατία (συμμετοχική δημοκρατία) και φτιάχνεις δομές, που να μην μπορούν να σου πάρουν την εξουσία οι μονάρχες και οι ολιγάρχες του κόσμου. Με ένα τέτοιο κράτος προχωράς σε κοινωνικές παρεμβατικές πράξεις .
Συμμετοχική δημοκρατία, συμμετοχική οικονομία, δίκαιο εμπόριο για τον Σοσιαλιστικό Ανθρωπιστικό Πολιτισμό.
Πριν από την πολιτική και το κοινωνικό σύστημα πρέπει να μιλήσουμε για τις προϋποθέσεις του Νέου Ανθρωπισμού και για το πως εξασφαλίζεται η επιτυχία του.
1.Πρέπει οι πολίτες να γίνουν κοινωνοί των νέων επιστημών. Οι πολλοί κάτοχοι της γνώσης καθιστούν την επιστήμη εργαλείο των πολλών και όχι μέσο πλουτισμού. παιδεία για το ευ ζην και όχι εκπαίδευση για την επιβίωση του συστήματος που καίει και καταρρέει σκορπώντας θάνατο.
2.Αυτές οι γνώσεις θα καταδείξουν τις αναγκαίες αλήθειες και θα επηρεάσουν τη φιλοσοφία, το σύστημα αξιών και τις συμπεριφορές των ανθρώπων, προς την κατεύθυνση του Ανθρωπισμού.
3. Πριν από την πολιτική πρέπει να μιλήσουμε για Πολιτισμό:Για τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους και τη φύση. Με εργαλεία την επιστήμη και τη φιλοσοφία θα αναζητήσουμε και θα προσδιορίσουμε τα όρια και τις δυνατότητες του ανθρώπου και της φύσης.
Αυτή η γνώση θα μας κάνει περισσότερο ανθρώπους και τις κοινωνίες μας περισσότερο ανθρώπινες. Θα διδαχτούμε και θα διαδώσουμε το μέτρο.,με γνώση (σύγχρονη επιστήμη), με ιδέες (ελληνική φιλοσοφία), με πίστη( οικουμενική ορθοδοξία). Για να σωθεί ο άνθρωπος και ο πλανήτης.
Δεν εκχωρώ την ελευθερία μου σε ένα κράτος και σε μια αγορά, που είναι ανθρώπινα δημιουργήματα και δεν μπορώ να τα ελέγχω και να τα καθοδηγώ. Και προφανώς αναφέρομαι στο συλλογικό εγώ.
Από την καταστροφική λογική του “να΄έχω” στην ομορφιά του “να είμαι”.
Leave a Comment