ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ/ to day..!

29 απαντήσεις so far ↓

• 

  Παντελής Μήτσιου // Μάιος 12, 2008 στο 11:02 π.μ.

  Πολύ απλουστευτικές οι σκέψεις και απόψεις σου, Γιάννη. Θα μου επιτρέψεις να σου πως δύο πράγματα κι ελπίζω να γίνω κατανόητός και να σε κάνω να σκεφτείς λίγο περισσότερο σε βάθος

  Τα προβλήματα σε σχέση με τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας δεν λύθηκαν το 1981 ούτε αφορούν λιγότερους ανθρώπους πιά. Απλά διαφοροποιήθηκαν ποιοτικά. Καθώς βελτιώνεται το βιωτικό επίπεδο μιας κοινωνίας είναι φυσικό να επέρχεται ποιοτική διαφοροποίηση και στα “θέλω” της. Το ίδιο συμβαίνει και με τα οικονομικά αιτήματα. Σκέψου λίγο…
  Προσπάθησε να βρεις το ανάλογο του “Ψωμί Παιδεία Ελευθερία” στις μέρες μας. Πιθανά να είναι “Μεροκάματα, Παιδεία, Ισότητα”

  Ένα δεύτερο έχει να κάνει με τη στάση ζωής του καθένα που θέλει να αυτοαποκαλείται αριστερός.
  Υπάρχει αυτός ο οποίος επιδιώκει την κοινωνική αναγνώριση πάση θυσία και αυτός που μένει σταθερός στις αξίες του και παλεύει ώστε αυτές να γίνουν αποδεκτές από την κοινωνία. Ο ένας μπορεί να βάλει άπειρο νερό στο κρασί του ο άλλος όχι. Ο πρώτος, ο εναγωνίως αναζητών την κυβερνητική πλειοψήφία, δεν ειναι ακριβως “αριστερός”…
  Μάλλον προς καιροσκόπο φέρνει

  Φιλικότατα

• 

  Παντελής Μήτσιου // Μάιος 12, 2008 στο 5:28 μ.μ

  Ένα δεύτερο σχόλιο. Το να προσπαθείς να μεταφέρεις και εφαρμόσεις σχηματικούς διαχωρισμούς της κοινωνίας όπως αυτός “δεξιά - αρσιτερά” έξω από τα πλαίσια εποχών που τα δημιούργησαν, σε οδηγεί σε καταφανώς λάθος συμπεράσματα μέσα από λογικοφανή μεν εντελώς παράλογους δε συνειρμούς (ο μπάτσος είναι μπουζούκι επειδή είναι όργανο όπως και το μπουζούκι). Για να αποδεχτεί ο καθένας την όποια ανάλυσή σου θα πρέπει να δώσεις σε αυτό που εσύ αποκαλείς αριστερά έναν ορισμό ο οπο9ίος θα πρέπει:
  1. Είτε να είναι ανεξάρτητος από το χρόνο είτε να εκφράζει διαχρονικά τα ίδια πράγματα
  2. Να είναι το δυνατό κοινά αποδεκτός.

• 

  dideligi // Μάιος 12, 2008 στο 6:17 μ.μ

  “Η αριστερά ….άρχισε να στήνει αναχώματα απέναντι στο καπιταλισμό ή να κυνηγά παντού να σκοτώσει το παιδί της(!)….Όπου έστησε αναχώματα οδήγησε στην στασιμότητα (!!!!)…”

  Αγαπητέ Γιάννη… Σύντροφε… Με όλο το σεβασμό μου στο πρόσωπό σου… ΕΛΕΟΣ!!!

• 

  choricos // Μάιος 12, 2008 στο 6:50 μ.μ

  Ο καπιταλισμός σίγουρα δεν είναι παιδί της αριστεράς.
  Η έλλειψη εμπειριών είναι παιδί της νεότητας.
  Η ιδεολογική σύγχιση είναι παιδί της ελλειπούς μελέτης και ενημέρωσης.
  Οι δήθεν αριστεροί είναι παιδιά του καπιταλισμού, που εφ’ όσον είναι καλόπιστοι, είναι είτε νέοι είτε ανεπαρκώς μελετημένοι.
  Αυτά ως σύντομη απάντηση στο ερώτημα του τίτλου, με ειλικρινά καλή διάθεση και καμιά απολύτως πρόθεση προσωπικής αντιπαράθεσης.

• 

  Rigas // Μάιος 13, 2008 στο 1:36 π.μ.

  Α!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Εσυ είσαι μίλια μπροστά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
  Τι Χάιντεγκερ, Μαρκούζε, σχολή της Φρανκούρτης, υπάρξισμός, στρουκτουραλισμός και κολοκύθια!!!!!!!!!!
  Μωωωρε μπράαααααβο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

• 

  papaioannou // Μάιος 13, 2008 στο 12:04 μ.μ

  @ Παντελής Μήτσιου θα ξεκινήσω από το δεύτερο ερώτημα.

  Τι είναι για εμένα Αριστερά.
  Αριστερά λοιπόν είναι ένας διαρκής αγώνας για την πρόοδο. Ο Αριστερός αγωνίζεται σε όλα τα επίπεδα για να επέλθει συνολική πρόοδος.
  Σε αυτό το πλαίσιο η πρόοδος που συντελέστηκε και αφορούσε την μετάβαση από της δεσποτικές κοινωνίες της φεουδαρχίας προς την δημοκρατία και τον καπιταλισμό είναι αριστερά. Με αυτή την ένια ο Καπιταλισμός είναι παιδί της αριστεράς και αυτό αποδεικνύεται ότι σε κάθε σημείο αυτή της Ιστορίας (της μετάβασης από την φεουδαρχία στον καπιταλισμό) υπήρχε μια δεξιά που αντιδρούσε στην πρόοδο.

  Ελπίζω να σε καλύπτω. Πάμε στο δεύτερο σχόλιο.

  Τα προβλήματα σε σχέση με τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας λύθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει κάποιο κράτος που βρίσκεται δημοκρατικά πιο μπροστά από την Ελλάδα τότε δύσκολα θα βρίσκαμε αυτό το κράτος στο Χάρτη.
  Πραγματικά προβλήματα εκδημοκρατισμού υπάρχουν σήμερα στην λατινική Αμερική στην Αφρική και στην Ασία. Όχι σε εμάς. Αναζητώντας «τρίπτυχα κατανόησης του παρόντος» κάνουμε ακριβώς αυτό που με κατηγορείς ότι κάνω…
  Χρησιμοποιούμε παλιά μέσα και υλικά (τρόπους εάν θες) κατανόησης του παρόντος.
  Οι διάφορες του τότε με το τώρα βρίσκονται στο ότι πίσω από το σύνθημα ψωμί παιδεία ελευθερία στάθηκε μια ολόκληρη κοινωνία που διψούσε για δημοκρατία και πολιτικό φιλελευθερισμό για συμμετοχή και συναπόφαση. Σήμερα δεν συμβαίνει τίποτα από αυτά και εξου και οι άδειες Τοπικές ολομέλειες.
  Τα ζητούμενα σήμερα είναι περισσότερο οικονομικά και καθώς την οικονομική κατάσταση του ο καθένας την «επικοινωνεί με χίλιους τρόπους γίνεται θέμα αξιοπρέπειας του ατόμου.

  @dideligi
  Δημητρη.
  Είμαι περίεργος να μου πεις πως ευνοείς το φαινόμενο του υπαρκτού που οδήγησε στην πεινά, στην στασιμότητα και στην εξαθλίωση μεγάλες μάζες πληθυσμού;
  Πως εννοείς την εξαθλίωση της κινεζικής υπαίθρου;
  Τα μεροκάματα του προ-περασμένου αιώνα (σε αξία) που λαμβάνουν εκεί οι εργαζόμενοι;
  Το πρότυπο της Κούβας που ο ηγέτης τους είναι κληρονομικός στρατοκρατης;
  Τους ερυθρούς χμερ;
  Τον Τσαουσέσκου
  Το στρατηγό Γιαρουζέλσκι
  τον Στρατηγό Τίτο
  τον χότζα και τους εξαθλιωμένους οικονομικούς μετανάστες

  Εγώ τα εξηγώ πολύ επιεικώς
  ως «αναχώματα»στην πρόοδο ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ
  Ότι ακριβώς ήταν το τείχος του Βερολίνου

  @ choricos ξανά η άποψη σου κατατέθηκε και σε ευχαριστώ γι αυτό.

  @Rigas Να είσαι καλά!

• 

  Παντελής Μήτσιου // Μάιος 13, 2008 στο 1:56 μ.μ

  Είδες που μπορείς να παγιδευτείς στην ίδια σου την άποψη; Άντε τώρα να ορίσεις και την πρόοδο με όρους μάλιστα που να είναι διαχρονικοί.
  Διότι, Γιάννη μου, αυτό που στο πέρασμα από την φεουδαχία στο αστικό κράτος ήταν πρόοδος (για τους αστούς) λίγα χρόνια αργότερα ήταν συντήρηση (για τους προλετάριους).
  Ο ορισμός πρέπει να είναι μονοσήμαντος. Να μην επιδέχεται αμφισβητήσεις και να ισχύει παντού και πάντα ομοιόμορφα. Κάποιες ένοιες, όπως αυτη του αριστερού έχουν νόημα μόνο για την εποχή που της δημιούργησε. Ξέρεις τι κάνεις εσύ; Να σου φέρω ένα παράδειγμα; Είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις την εποχή του τρωϊκού πολέμου με χριστιανικά εργαλεία. Γίνεται;

  Δες τώρα και άλλα θαύματα! Ο Μάνος για την δεξιά είναι αριστερός ή ο Παπαθεμελής για την αριστερά είναι δεξιός; Κανένας δεν είναι τίποτα ή και οι δύο μαλάκες είναι. Οι σχηματικοί και αλουστευτικοί αυτοί διαχωρισμοί οδήγησαν και σε μαλακοσοφίες του τύπου αριστερά της αριστεράς είναι η δεξιά της δεξιάς.

  Οι σχηματικοί διαχωρισμοί δεν γεννούν ιδεολογίες ούτε καν ως εργαλεία ανάλυσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Μας βολεύουν για να κάνουμε τα πράγματα πιό εύληπτα μόνο. Είναι το δάχτυλο που σου δείχνει το φεγγάρι. Ξεκόλλα τώρα το βλέμμα από το δάχτυλο και ρίξε μια ματιά στο φεγγάρι

• 

  Rigas // Μάιος 13, 2008 στο 2:46 μ.μ

  Λες : “Η εποχή άλλαξε. Η δημοκρατία, η ισότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθέρια σκέψης και έκφρασης, δεν είναι πλέον διαπραγματεύσιμα. Σε μια χώρα με μεγάλες κατακτήσεις στο δίκαιο, και με ένα ευρωπαϊκό κεκτημένο, δεν νοούνται ούτε είναι πιθανές οι πολιτικές διώξεις, οι φυλακίσεις, βασανισμοί για κανενός είδους παράπτωμα πολύ περισσότερο για τις ιδέες”.

  Απάντηση: Άμα είναι έτσι και εφόσον τα δημοκρατικά δικαιώματα είναι έτσι όπως τα περιγράφεις, γιατί ένας εργζόμενος απολύεται απο την δουλειά του όταν φτιάχνει ένα σωματείο ή όταν συμμετέχει σε αυτό;;; Να θυμίσω δε ότι το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι είναι ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΟ………

  Λες: “Παρόλα αυτά, μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι στο τομέα του πολιτικού φιλελευθερισμού πολύ λίγα πράγμα μένουν να γίνουν και έαν γίνουν, θα βρεθούμε διεθνώς στην πρωτοπορία του σχετικού «αγώνα»”.

  Απάντηση: Α ναι ε;;;;;; Και γιατί το δικαίωμα της καθολικής ψηφοφορίας και μαζί με αυτής η ψηφοφορία των γυναικών δόθηκε εκατό και βάλε χρόνια μετά την Γαλλική επανάσταση;;;;;;;;;;;;;;;;

  Λες: Όπως έχω πει και παλιότερα η Αριστερά στοχεύοντας στο αίτημα του πολιτικού φιλελευθερισμού, αντιλήφθηκε πρώτη το συγκεντρωτικό μοναρχικό Κράτος ως πρόβλημα και προσπάθησε να διαχύσει τον πλούτο προς τα κάτω. Η Γαλλική επανάσταση είναι ένα κορυφαίο σημείο και σε αυτό το θέμα.

  Η ιδέα δεν ήταν καινοφανής. Είχε παρατηρηθεί ότι η άνοδος της αστική τάξης και η δημιουργία μεσαίων στρωμάτων ανάμεσα στο εκάστοτε παλάτι και την αριστοκρατία από την μια και τους χειρώνακτες από την άλλη, ήταν ευεργετική και λειτουργούσε βασικά αντιμοναρχικά. Στο τέλος αυτή η ιδέα μεταξύ άλλων δημιούργησε το εθνικό Κράτος”.

  Απάντηση: 1ον Η Γαλλική επανάσταση δεν προσπάθησε για την διάχυση του πλούτου προς τα κάτω. Έλυσε το πρόβλημα της πολιτικής εξουσίας. Τόσο απλά!!!!
  2ον Ο όρος αριστερά που χρησιμοποιείς για την Γαλλική Επανάσταση δεν ισχύει. Κανείς επαναστάτης δεν αυτοχαρακτηριζόταν ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ. Αυτός ο όρος χρησιμοποιήθηκε πολύ αργότερα…. Οι γάλλοι επαναστάτες πολιτικα χαρακτηρίζονταν Γιακωβίνοι, Γιροδίνοι, ή Όρεινοί και πεδινοί αντίστοιχα. Υπήρχαν βέβαια και οι λεγόμενοι -απο τους Γιακωβίνους- “Άνθρωποι του βάλτου”, οι οποίοι θέλανε συνταγματικοί μοναρχία.
  Βέβαια ο Ροβεσπιέρος, ο Κάμιλος Ντε Μουλέν, ο Δαντών, ο Μαρά, ο Μπαμπέφ, είχαν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. Δεν αυτοχαρακτηριζόντουσαν όμως αριστεροί…..
  3ον Καμία ιδέα δεν δημιούργησε το Έθνος (Η έννοια ΕΘΝΟΣ-ΚΡΑΤΟΣ ήρθε πολύ αργότερα). Το Έθνος ήταν η “αγορά” που δημιουργήθηκε και οι αστοί της δώσαν ένα ΠΟΛΙΤΙΚΟ -και όχι μόνο- ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, προκειμένου να κάνουν την δουλειά τους!!!!!!!!

  Λες: Κάπου στην πορεία στο παιχνίδι μπήκαν μεσσιανικές ιδέες που στόχευαν στην δημιουργία ενός “δίκαιου κόσμου και μια δίκαιης κοινωνίας” εδώ στην γη. Ο σπόρος του Μαρξισμού φύτρωσε στην βιομηχανική επανάσταση και στηρίχτηκε στους βιομηχανικούς χειρώνακτες εργάτες .

  Απάντηση: Καταρχήν τέτοιο συμπέρασμα περι μεσσιανικών ιδεών δεν προκύπτει απο πουθενά. Ούτε στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο που είναι έργο του “νεαρού Μάρξ”, (και είναι απλά ένα μανιφέστο, και τίποτε περισσότερο), πόσο μάλλον στο έργο της ωριμότητάς του που είναι το Κεφάλαιο. Το οποίο σημειωτέον δεν είναι μια νέα πολιτική οικονομία, αλλά “Κριτική της πολιτικής οικονομίας”, όπως λέει και ο υπότιτλος άλλωστε. 2ον Όταν ο Μάρξ λέει ότι “Η κοινωνία δεν αποτελείται απο άτομα”, και υπονοεί προφανώς ότι αποτελείται, ή μάλλον συναρθρώνεται, απο σχέσεις μεταξύ των ατόμων σε σχέση και με τον εαυτό τους, και με τους άλλους, και με την εξουσία, αλλά και με τα μέσα παραγωγής, καταρίπτει όλα τα παραπάνω που λές. Γιατί αν ήταν έτσι η Ρώσικη Επανάσταση δεν θα έπρεπε να γίνει ποτέ μια και η Ρωσία ήταν μια αγροτική χώρα.

  Λές: Σε αυτό το σημείο αρχίζει ένα παραδοξο. Οι αστοί που φτιάχτηκαν καθώς έφευγε από την μέση η δεξιά φεουδαρχία και η μοναρχία, άρχισαν να γίνονται οι εχθροί της αριστεράς. Συντηριτικοποιούνται, αισθάνονται απειλή και πηγαίνουν δεξιά για προστασία.

  Απάντηση: Μα πότε ήταν οι αστοί φίλοι της αριστεράς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

  Λες: Η αριστερά δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι την πτώση της οικονομικής φεουδαρχίας και τη λειτουργία του καπιταλισμού ως πρόοδο, όπως τελικά αποδείχτηκε ότι συμβαίνει. Έτσι έχασε πολύτιμο χρόνο και κατανάλωσε σκέψη για να τον εξαφανίσει, στοχεύοντας σε μεσσιανικές λογικές και κοινωνίες ουσιαστικά ανεδαφικές.

  Απάντηση: Μα πρώτος ο Μάρξ χαρακτήρισε τον καπιταλισμό κάτι πιο προοδευτικό σε σχέση με την φεουδαρχία…………..

  Λες: “Σήμερα η αντικαπιταλιστική αυτή αριστερά δεν μπορεί πλέον να αυτοαποκαλείται προοδευτική. Δεν το κάνει.

  Ταυτόχρονα η αστική τάξη αποκομμένη από την αριστερά -ως φορέας του καπιταλισμού- στράφηκε στην δεξιά για να προστατευτεί. Ταυτίστηκε. Στεγάστηκε”.

  Απάντηση: Καταρχήν αν θεωρείς τον σημερινό καπιταλισμό πρόοδο επειδή έχουμε πολλά pc, ιντερντετ κλπ κλπ. Ρίξε μια ματιά στην κρίση στην Αμερική……
  Επίσης οι αστοί δεν αποκόπηκαν ποτέ απο την αριστερά γιατί πολλοί απλά δεν ήταν ποτέ (και λογικό ήταν αυτό), αριστεροί. Επίσης μιας και μιλάτε για Κευνσιανές πολιτικές να σου θυμίσω ότι ο Κέυνς δεν είχε και την κάλύτερη γνώμη για τον καζινοκαπιταλισμό στον οποίο συναινεί η Σοσιαλδημοκρατία………

  Λες: “Η αριστερά εν τω μεταξύ, άρχισε να στήνει αναχώματα απέναντι στο καπιταλισμό ή να κυνηγά παντού να σκοτώσει το παιδί της”.

  Απάντηση: Παρδόν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

  Συμπέρασμα!!!!!!!! Πρέπει να διαβάσεις πολύ. Και ιδιαίτερα πολιτική ιστορία. Δεν είναι αργά!!!!! Να φανταστείς ότι είμαι μικρότερος απο σένα……

• 

  dideligi // Μάιος 13, 2008 στο 7:05 μ.μ

  Πολύ φοβάμαι Γιάννη ότι αυτές οι συζητήσεις δεν είναι εύκολο να γίνονται στο πόδι ή στα πλαίσια ενός blog, όπου απουσιάζει το ελάχιστο ενός καλόπιστου διαλόγου που είναι ο κοινός κώδικας επικοινωνίας…η συμφωνία ως προς το περιεχόμενο των εννοιών…
  Θα συμφωνήσω απόλυτα με τα όσα καταθέτουν ο Παντελής και ο “Rigas”, και “ομολογώ “την απόλυτη αδυναμία μου να αντιληφθώ το περιεχόμενο της σκέψης σου…είναι προφανές ότι το πρόβλημα με τους κάθε Τσαουσέσκου, Χότζα και Γιαρουζέλσκι δεν είναι πρόβλημα της Αριστεράς ως πολιτική προσέγγιση… Δεν σχετίζεται στην ουσία με την όποια “κρίση” της στην προσπάθειά της να γίνει επίκαιρη και να δώσει σύγχρονες απαντήσεις σε έναν διαφορετικό κόσμο. Περισσότερο έχει να κάνει με το μεγάλο ζήτημα της άσκησης της εξουσίας που τίθεται κάθε φορά που συγκεντρώνονται εξουσίες σε κάποια πρόσωπα ανεξάρτητα από το τι αυτά πρεσβεύουν… Σχετίζεται με τον τρόπο που ένα σύστημα εξουσίας εύκολα μπορεί να γίνεται αυταρχικό, να φθείρεται και να διαθείρεται και παράλληλα να διαφθείρει, λειτουργώντας μακριά από την κοινωνία και τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων.
  Όσο για το αν η αριστερά είναι ιστορικά ανάχωμα στην πρόοδο και στη δημοκρατία δεν έχω να πω κάτι… ο καθένας τοποθετείται ανάλογα και με τις πεποιθήσεις του…ανάλογα με την ιδεολογία του…στο κάτω κάτω πάντοτε υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν πως οι ταγματασφαλίτες έσωσαν την Ελλάδα και τη δημοκρατία από τους “κομμουνιστοσυμμορίτες”!

• 

  papaioannou // Μάιος 13, 2008 στο 7:37 μ.μ

  @Παντελής Μήτσιου H πρόοδος είναι η πορεία από τις τροφοσυλεκτικες κοινωνίες προς έναν μακρινό ακόμα κόσμο στο οποίο μπορεί και να μην ζούμε. Σήμερα αυτή η πορεία μας έχει οδηγήσει στο καπιταλισμό.

  Γεννάται όμως το ερώτημα. Είναι ο καπιταλισμός ένα σκαλί στην εξέλιξη ή είναι η ίδια η σκάλα;
  Προκύπτει (προερχόμενη από το βιωματικό μου πεδίο) η απάντηση, ότι ο καπιταλισμός είναι η ίδια η εξέλιξη στο βαθμό που εμπεριέχει δαρβινικά στοιχεία μέσα του.

  Μετά γεννάται το ερώτημα για την Αριστερά. Τι είναι που βαδίζει πως πορεύτηκε;
  Και προκύπτει η απάντηση ότι αποτέλεσε πάντα ανάχωμα στο καπιταλισμό που όμως τον εξέθρεψε, στο βαθμό που έσπρωξε και στην Ελλάδα τα πράγματα από την φεουδαρχία και την βασιλεία προς την δημοκρατία και το αστικό πολυκομματικό κράτος.

  Ο στοχασμός που έγραψα στο συγκεκριμένο post εμπεριέχει μια ερώτηση φανερή ακόμα από το τίτλο.
  Από όλα αυτά πηγάζει το παράδοξο ο καπιταλισμός γέννημα της προόδου να αποτελεί σήμερα «εχθρό» της προοδευτικής παράταξης.

  Είναι αλήθεια ότι η ερμηνευτική πονάει στο ότι μεταπηδώ συνεχώς από τον πολιτικό στο οικονομικό φιλελευθερισμό και συγχέω αυτούς του δυο όρους σκόπιμα.
  Στην αρχή όμως έγραψα ότι ο πολιτικός φιλελευθερισμός έχει εξαντληθεί ως ζητούμενο (σε μεγάλο βαθμό) στις δυτικές χώρες.

  Η εικόνα που έχουμε σήμερα για το ΠΑΣΟΚ είναι η παρακάτω, Κάποιοι ζουν στο 74, άλλοι στο 81, άλλοι στο 93, άλλοι στο 96, άλλοι στο 2004, άλλοι στο παρων. Χρησιμοποιούν παλιά μέσα και υλικά για να κατανοήσουν το παρόν και να προτείνουν λύσεις.

  θεωρούν την απουσία κόσμου από τις τοπικές συνελεύσεις του ΠΑΣΟΚ ως προβλημα ή κατάντια, ενώ στις τελευταίας εκλογές έλαβαν μέρος 800.000 κόσμος.
  Αντιλαμβάνονται ως εχθρό τον καπιταλισμό και προσπαθούν να τον εξανθρωπίσουν Στήνοντας αναχώματα που θα διαλυθούν όπως πάντα. Οδηγούν το ΠΑΣΟΚ σε πειραματισμούς (πράσινη ανάπτυξη).
  Μαζοποιούν στην εποχή του ατόμου . προσπαθούν τελικά να δώσουν συνολικές λύσεις σε προβλήματα που είναι ατομικά.
  φτιαχντας τελικά ενα προγραμμα ηδη ανεπικαιρο σε πολλα σημεία.

  Το βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί πριν προχωρήσουμε δεν είναι τι είναι αριστερά αλλά τι είναι πρόοδος και συντήρηση. Τα λίγα βήματα που απομένουν στο τομέα του πολιτικού φιλελευθερισμού θα μας δώσουν το σύνθημα τις επόμενης δεκαετίας.

  @Rigas 2 πόντοι για κάθε σωστή απάντηση σε οκτώ ερωτήσεις που έθεσες μας κάνει 16 πόντους. Άξια περνάς στην επόμενη τάξη. (Αστειευομαι και να με συμπαθάς).

  Δεν μου αρέσει αυτό ο τύπος διάλογου (λέξη προς λέξη, γραμμή προς γραμμή) δεν είναι διάλογος που θα γίνονταν ποτέ, face to face.
  επεοδη μου την “πεφτεις” προσωπικά θα απαντήσω προσωπικα αν και δεν το συνιθιζω.

  Προτιμώ επιχειρήματα επί της βάση του συλλογισμού ή επί του αποτελέσματος.
  Δεν με ενδιαφέρουν οι απαντήσεις αλλά οι ερωτήσεις. Για την ακρίβεια αντιλαμβάνομαι την εξέλιξη ως μια πορεία από την μια ερώτηση στην άλλη.
  Η απάντηση που μεσολαβεί απλά στοχοποιεί την επόμενη ερώτηση. Με φέρνει ποιο κοντά σε αυτή την επόμενη ερώτηση.

  Και υπάρχει εκεί έξω μια ερώτηση που θα αλλάξει το σύμπαν Δεν πιστευω οτι μπορω να την συλλαβω προφανως, αλλα μου αρεσει το ταξιδι.

  Αν η διαδικασία αυτή με οδηγήσει στην αποκοπή από την κοινωνία (ως τρελό, γραφικό, παράξενο, ημιμαθή ,αστείο γελοίο ) σε παρακαλώ να είσαι ευτυχής,
  γιατί εγώ θα είμαι.

  Γιατί αυτό έχει σημασία στην εποχή του ατόμου.

• 

  Παντελής Μήτσιου // Μάιος 14, 2008 στο 12:43 π.μ.

  Άσε λοιπόν την “αριστερα΄” ως λέξη και έννοια στην άκρη - επειδή για πολλούς σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό από το νόημα που ε΄συ της δίνεις - και πες “ο καπιταλισμός είναι παιδί της προόδου;”
  Εγω θα απαντήσω καταφατικά και μάλιστα άμεσα στο ερώτημα αυτό.
  Αν όμως επιχειρήσουμε να αναλύσουμε τόσο την ερώτηση όσο και την απάντηση το πίο πιθανό θα είναι να μη βγάλουμε άκρη. Επειδή δεν θα συμφωνήσουμε στον ορισμό της προόδου ο οποίος είναι πάλι σχηματικός.

  Γιάννη, εκεί που εσύ βλέπεις σταθμό, εγω βλέπω ράγες. Εκεί που εσύ βλέπεις σκάλα εγω βλέπω σκαλί. Εκεί που εσύ βλέπεις ολοκλήρωση εγω βλέπω τεράστια ελλείματα. Εκεί που εσύ βλέπεις ότι στο επίπεδο του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, έχουμε αγγίξει την τελειότητα, εγω βλέπω ένα συνεχή αγώνα για να διατηρηθούν τα αυτονόητα και μια απέλπιδα προσπάθεια να κερδηθούν τα υψηλότερα. Εκεί που εσείς διαχωρίζεις τον εκδημοκρατισμό από τις οικονομικές διεκσικήσεις, εγω βρίσκω τους ισχυρότερους δεσμούς ανάμεσά τους.

  Τελικά, εννοούμε τα πράγματα τόσο διαφορετικά που απορώ πως κάποτε φωνάζαμε ο ένας τον άλλον “σύντροφε”…

• 

  papaioannou // Μάιος 14, 2008 στο 11:11 π.μ.

  @ Σύντροφε Παντελή Μήτσιου .
  Ο όρος Αριστερά όπως (και από ότι αντιλαμβάνομαι ότι τον εννοείς) περιλαμβάνει ένα ταξικό υπόβαθρο.
  Γνώμη μου όμως είναι ότι αυτή η ερμηνευτική αποτελεί αυτό εγκλωβισμό.

  Ο Ανδρέας αποκάλεσε το ΠΑΣΟΚ μεγάλη προοδευτική παράταξη και με αυτό τον άπλαστο όρο μπόρεσε να εντάξει μέσα του ένα σωρό συνιστώσες δυνάμεις της Αριστεράς με στόχο την συνολική πρόοδο.

  Η ταξική Αριστερά ήταν και είναι μια από τις συνιστώσες αυτές και σε αυτό το πλαίσιο είμαστε σύντροφοι.

  Σήμερα όμως και αφού συμφωνούμε κατά βάση στον ορισμό της προόδου, θα πρέπει να δούμε εάν ο όρος «τάξεις», γίνεται αντιληπτός ως στοιχείο της κοινωνίας.
  Θα πρέπει να δούμε αν υπάρχει, πως δρα και πως αυτή η δράση γίνεται αντιληπτή.

  Με την έννοια τάξεις αντιλαμβάνομαι κοινωνικές στρωματωσεις με προκαθορισμένο μέλλον στηριζόμενο στην καταγωγή και αυτό αναπαραγόμενες βιολογικά.
  Τέτοιο πράγμα σήμερα δεν νομίζω ότι υπάρχει.

  Επιχείρησα παλιότερα να δω τις τάξεις και με όρους καταναλωτικής δύναμης, για να φτάσω στο συμπέρασμα ότι εάν υπάρχει τέτοιο πράγμα είναι στιγμιαίο και το κάθε μέλος της τάξης (που καταχρηστικά δημιούργησα), θέλει να βρεθεί ενώ από αυτή και προς τα πάνω.

  Τέλος δεν προκύπτει ότι οι σύγχρονες τάξεις αναπαράγονται βιολογικά παρά μόνο σε επίπεδο ηγεσίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και εκεί με ποσοστό επιτυχίας 50% (χεχε!)

  Άρα λοιπόν η ταξική θεώρηση των πραγμάτων δεν αποτελεί σύγχρονη ερμηνευτική και πολύ περισσότερο λύση.

  Στο προκείμενο τώρα.

  Σύντροφε πρέπει να αντιληφθούμε τι είναι πρόοδος. Πρέπει να καταλάβουμε ποιο είναι το επόμενο σκαλί στην σκάλα που σου περιέγραψα.

  Υπάρχει η φτιάχνεται ακόμα; Ποιο είναι το σύγχρονο πολιτικό πρόσταγμα;
  . Ο Βενιζέλος είπε κράτος και όλοι αντιλήφθηκαν «επιστροφή» στον Κεινς. Είναι αυτό πρόοδος; Πρέπει να κάνουμε μερικά βήματα πίσω γατί η σκάλα έφτασε στο τέλος της; Είναι πισωγύρισμα;
  Τι είναι πρόοδος. Ποιος πρέπει να είναι ο στόχος;

  Μια Γνώμη είναι λοιπόν ότι πρέπει να συμφιλιωθούμε με τον καπιταλισμό. Να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε με αυτόν. Μα αναδιαρθρώσουμε την παραγωγική δομή της χώρας με όρους καπιταλισμού. να κάνουμε κτήμα και μέσο προόδου τον καπιταλισμό σε κάθε πολίτη. Να μαζέψουμε αυτούς που μένουν πίσω. Να τους τονώσουμε και να τους δώσουμε τα εφόδια για να μπουν στο παιχνίδι ξανά και με καλύτερους όρους.
  Και πολλά αλλά που έαν δεχτούμε οτι ο καπιταλισμός θα είναι και το επόμενο σκαλί φαντάζουν αυτονόητα «ως συμπτωματική θεραπεία και πρόληψη» για την χώρα και τους πολίτες.

  Υπάρχει κάποια άλλη άποψη;

• 

  papaioannou // Μάιος 14, 2008 στο 1:04 μ.μ

  @ dideligi
  Για κάποιο λόγο δεν είδα το μήνυμα σου.
  Ίσως δεν έχει καταλάβει ότι σκόπιμα μπερδεύω του όρους για να φτάσω κάπου. Δεν μπορώ τα έτοιμα. Δεν είναι του χαρακτήρα μου.
  Πάμε λοιπόν: Θεωρώντας ότι η μετάβαση από την φεουδαρχία στο καπιταλισμό αποτελεί πρόοδο
  Θεωρώ ότι ο μαρξισμός έχει μεσσιανικά χαρακτηριστικά καθώς υπόσχεται μια κοινωνία δίκαιη εδώ στην γη.
  Απευθύνεται στα κατώτερα στρώματα του πληθυσμού και τα γοητεύει όπως ο χριστιανισμός
  Βρήκε τον «μεσσία» του στους κατά τόπους Στάλιν Λένιν Κάστρο ΜΑΟ, και στο τέλος φτάνει να αποθέωσει αυτές τις φιγούρες σε βαθμό ειδωλολατρίας. Ένα κλικ πριν την προσκύνηση σε κάρες και σκηνώματα.
  Η δικτατορία του προλεταριάτου Δημιουργεί κοινωνίες μανιχαιστικές- και ξενοφοβικές Ίσως στρατοκρατικές.
  Οδηγεί στην στασιμότητα και στην υπανάπτυξη του πνεύματος καθώς κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Μόνο σημείο που ξεφεύγει από αυτό είναι η ανάπτυξη οπλικών συστημάτων κατ που είναι αναμενόμενο για τέτοιες κοινωνίες και σε παραπέμπω το ΙΡΑΝ
  Και μη σκεφτείς ότι κάνω λάθος καθώς στο ΙΡΑΝ δεν πέρασε ποτέ ο Μαρξισμός
  Ξέρω τι λέω.
  Είναι το ίδιο πράγμα καθώς τέτοιου τύπου κοινωνίες στηρίζονται στην κατοχή της απόλυτης αλήθειας ..
  που κάθε φορά δημιουργεί απόλυτα λάθη.
  Ο καπιταλισμός είναι γεγονός αυταπόδεικτο. Ο καπιταλισμός είναι η πρόοδος Ο νεοφιλελυεθρισμος είναι το επόμενο βήμα του.
  Αν τον θεωρήσουμε τον νεοφιλελευθερισμό ως αρρώστια, θα πρέπει να θεραπεύσουμε στα συμπτώματα του. Αν δεν είναι για εμάς αρρώστια, τότε είμαστε δεξιοί.
  Αν προσπαθήσουμε να απομονώσουμε την εξάπλωση της αρρώστιας στην χώρα μας θα απομονωθούμε οι ίδιοι. Αν την αφήσουμε να εξελιχτεί χωρίς θεραπεία θα πεθάνουμε όλοι.
  Όποτε το μόνο που μένει είναι η θεραπεία των συμπτωμάτων και το φάρμακο του δεν είναι ο μαρξισμός αλλά το ίδιο το άτομο και η συμπεριφορά του.

• 

  papaioannou // Μάιος 14, 2008 στο 1:08 μ.μ

  όλα τα παραπάνω βέβαια δεν είναι η απόλυτη αλήθεια αλλά ερευνητικό ταξίδι στο οποίο συμμετέχετε και ευχαριστώ

• 

  fanisx // Μάιος 14, 2008 στο 7:05 μ.μ

  Παντελή και Δημήτρη
  καλά ρε είστε σε διακοπές?
  αντε ασχοληθείτε με κατι πιό σοβαρό καιγόμαστε…

• 

  fanisx // Μάιος 14, 2008 στο 7:16 μ.μ

  Speech made by Dr. Fidel Castro on the current world crisis, on the occasion of his inauguration as President of the Republic of Cuba. Havana, Cuba,
  March 6, 2003.
  Comrade deputies;

  Distinguished guests;

  Dear fellow Cubans:

  We have just come back from traveling around the world, on a trip without a moment’s rest or respite. It had to be done. On February 24 and 25, in Kuala Lumpur, Malaysia, an important summit meeting would be held, in the midst of the almost certain threat of war in Iraq and the aggravation of the international economic crisis. It was also necessary to make visits to very close friends like Viet Nam and China, scheduled for the days before and after the Summit, and to make an inevitable stopover in Japan, from where I had received invitations from important and valued friends.

  Most vital of all: an event of transcendental importance had been scheduled for March 5, namely the constitution of the National Assembly and the election of the leadership of both the Assembly and the Council of State, and their presidents and vice presidents.

  As a result of the weather conditions, we were unable to leave Hiroshima on March 3. Thus, foreseeing a delay, we had to beg our comrades in Cuba to postpone the meeting until March 6.

  I had to write these lines during the return flight.

  Traveling around the world in these times is not easy. Doing it with discretion, and waiting as long as possible to report flight plans, request the necessary authorization, etc., is even more difficult. Traveling on an IL-62, given the age of these planes, their flight equipment, their fuel consumption and the noise, make everything even more complicated. They make noise when they taxi down the runway, which has to be very long, and also when they are taking off, but they always take off, and whenever they take off, they land.

  I flew on one of these planes for the first time 32 years ago, when I visited President Salvador Allende in Chile, and I have done so ever since. They are built strong, like the Soviet farm tractors of the same era, built to stand up to the test of Cuban tractor drivers. Their pilots are Olympic champions. The technicians and mechanics that repair them are the best in the world. We have just flown around the world in one of them for the second time. At least I hope so, since there are still a few hours left to go on this flight. But in all seriousness, I truly admire these excellent machines from the former USSR; I am deeply grateful for them, and I recommend them to my fellow Cubans and to tourists. They are the safest planes in the world. And I am proof of that.

  You cannot take everything too seriously in this world today. If you did, you would run the risk of a heart attack, or a nervous breakdown.

  A necessary travel report

  Our delegation left on February 19, a few minutes before midnight. We made a brief stopover in Paris, the only place possible. We were supposed to rest for a few hours in a hotel in the city. It was useless. I could not sleep. I spent the time looking out over a part of this beautiful and famous city from a high-up floor. I looked at the roofs of three- to six-story buildings that looked like works of art. I wanted to know what they had been made of 150 years ago.

  I remembered Havana and its problems. These buildings were of a silvery gray color. Nobody could answer my question.

  A few kilometers away was an enormous block that broke the harmony. Further to the right, high office and apartment buildings that also ruined the view. I remembered the heliport built in Old Havana a few months before the revolution, behind what was once the colonial Palace of Government. For the first time, the Eiffel Tower and l’ Arc de Triomphe, so admired by everyone, appeared to me like two humiliated and belittled objects. I had suddenly become a frustrated urban planner. In Paris, I did not call up or speak to anyone. I left still holding the memory of everything I had read and dreamt of in my youth about its glorious Revolution and the heroic and grandiose history of France. I admired its valiant stance today in the face of the humiliating unilateral hegemony of the United States government.

  We made a stopover in Urumuqi, in the westernmost region of China. An architecturally beautiful airport. Friendly and hospitable treatment. Refined culture. Ten hours later, when the sun had already set, we landed in Hanoi, capital of our beloved and heroic Viet Nam, but a very different city from the one I last visited in 1995, eight years ago. Its streets were full of activity and light. There was not a single pedal bicycle in sight; all of them were motorized. The streets were flooded with cars. Reflecting on the future, on fuel, pollution and other tragedies, it was the only thing that made me feel somewhat uneasy.

  Luxury hotels have risen up everywhere. Factories have multiplied in number. Their owners, foreigners as a rule, follow strict capitalist rules of management; but this is a communist country, which charges taxes, distributes income, creates jobs, develops education and health care, and steadfastly preserves its glories and traditions. Oil, thermoelectric plants, hydroelectric plants and other basic industries are all in the hands of the state. A human revolution par excellence. All those who have been and continue to be forgers of the revolution are treated with utmost respect. Ho Chi Min was, is and will forever be a lofty example.

  I spoke at length with Nguyen Giap, the brilliant strategist. His memory is excellent. I reminisced, both sadly and fondly, about a great many people, such as Pham Van Dong and others who have already passed away but who continue to inspire endless affection. The old and new leaders showed unlimited affection and friendship. Our ties have deepened and expanded in all regards.

  The differences between the situations in the two countries are considerable. We are surrounded by a group of neighbors who have nothing to invest, and one neighbor in particular, the wealthiest nation in the world, maintains a rigorous blockade against us. Added to this is our firm determination to preserve the maximum wealth and benefits of our country for present and future generations. Yet, these differences in no way impinge upon our beautiful and eternal friendship.

  From Viet Nam we traveled to Malaysia. This is a marvelous country. Its prodigious natural resources and an extraordinarily and talented leader, who avoided the development of a wild capitalism, are the reasons for the progress it has achieved. He was able to unite the three main ethnic groups, that is, Malayan, Indian and Chinese. Investment was attracted that poured in from industrialized Japan and other parts of the world. Strict rules and regulations were established. Wealth was distributed as equitably as possible. The country grew at a good pace for 30 years. Education and health care were attended to. It enjoyed long years of peace, unlike Viet Nam, Laos and Cambodia, attacked first by colonialism and then by imperialism.

  Then, when the major crisis that devastated the rest of Southeast Asia struck it, Malaysia disobeyed the International Monetary Fund, World Bank and other similar organizations, the state intervened and established currency exchange controls thus preventing the flight of capital and saving the country and its wealth. A world away from what is happening in our own long-suffering hemisphere, in Malaysia they have developed a genuine national capitalism that, despite large disparities in income, has brought wellbeing for the masses. The country enjoys great prestige and respect. For the West and the new economic order, it has become a headache and a bad example.

  China. We arrived there around midday. As was the case in Viet Nam, never before has a Cuban delegation been showered with so much attention and honors. Official welcoming dinner February 26. Meetings with former and current leaders of the Party and the state, some of them still in office -Jiang Zemin, Hu Jintao, Li Peng, Zhu Rongji, Wen Jiabao, each with their respective assistants- followed one after another from the first afternoon until the 27. On the morning of February 28, a visit to the Beijing Technology Park and a trip to Nanjing with President Jiang Zemin to visit the Panda television factory. For the first time in my life I boarded a jumbo jet. Dinner and meeting with the Party first secretary of the Jiangsu province. Departure for Shanghai. Farewell.

  The hospitality extended to the Cuban delegation in Viet Nam and China is unprecedented in the entire history of the Revolution. It was an opportunity to speak at length and in depth with genuinely exceptional individuals, true friends who have cemented the friendship between our peoples forever. Both, China and Viet Nam, were our best friends during the incredibly difficult days of the special period, when absolutely no one believed that the Cuban Revolution could survive. Today, their peoples and governments respect and admire this small country that has managed to stand firm despite its geographic proximity to the sole superpower that has hegemonized the world with its immense might.

  This recognition is not deserved by any of us who received those honors, but rather by the heroic and glorious people who fulfilled their duty with dignity.

  Our conversations were not limited to issues of bilateral interest and the latest developments in our economic, scientific and cultural ties. We also addressed, with the utmost interest, frankness and mutual understanding, the most significant international issues of the day.

  From China we flew to Japan. There, we were received with hospitality and respect. Although this was only a stopover, old and steadfast friends welcomed us. We held lengthy meetings with Tomoyoshi Kondo, chairman of the Cuba-Japan Economic Conference; Mr. Watanuki, speaker of the National Diet of Japan; Mr. Mitsuzuka, chairman of the Parliamentary Friendship League; a courtesy visit with former Prime Minister Ryutaro Hashimoto; and a meeting with Prime Minister Junichiro Koizumi.

  On the initiative of the Japanese, we addressed matters related to the tense situation in the Korean peninsula, which is of concern to everyone. We will provide detailed information on these talks to the government of the Democratic People’s Republic of Korea, with which we have shared friendly diplomatic relations since the triumph of the Revolution.

  On March 2, we traveled to Hiroshima. We visited the Hiroshima Peace Memorial Museum, where we laid a wreath. We attended a private lunch with the Governor of the Hiroshima Prefecture.

  There are no words or enough time to describe how deeply moved we all were by the genocide perpetrated against the civilian population of Hiroshima. The human imagination cannot even begin to comprehend what happened there.

  That attack was absolutely unnecessary, and can never be morally justified. Japan was already defeated militarily. All of the occupied territory in Oceania, Southeast Asia and even Japanese sovereign possessions had been regained. In Manchuria, the Red Army was advancing unstoppably. The war could have ended in a matter of days, without the loss of even one more American life. All it would have taken was an ultimatum, or as a last resort, the use of that weapon in a battlefield or on one or two strictly military Japanese bases, and the war would have ended immediately, regardless of any pressure or intransigence on the part of the most extremist leaders.

  In my opinion, and although Japan started the war with an unjustifiable surprise attack on Pearl Harbor, there was no excuse whatsoever for that terrible slaughter of children, women, old persons and innocent people of any age.

  The Japanese people, noble and generous, did not utter a single word of hatred against the perpetrators of that crime. On the contrary, they have built a monument to peace, so that something like this may never happen again.

  Millions of people should visit this site, so that the world will know what really happened there.

  I also had the moving experience of seeing there a picture of Che [Guevara], when he laid a wreath at that modest yet immortal reminder of one of the worst crimes ever committed against humanity.

  It is the fate of this generation of our species to live through fully unprecedented situations, which are not in the least bit ideal or desirable. We hope that humanity can overcome them. Before, during our own era, it seemed that men controlled events, but today it seems that events control men.

  This trip of ours has coincided with a number of events that have sowed uncertainty and insecurity all around. The pillars and values of a whole civilization are in crisis. Concepts like sovereignty and independence are practically a fiction. Truth and ethics, which should be the first rights or attributes of human beings, are finding their space increasingly reduced. Wire stories, newspaper reports, radio, television, cellular phones and the Internet turn out torrents of news from every corner of the world every minute of the day. Following the course of events is not at all easy.

  In this sea of news, human intelligence can easily lose its bearings. Fortunately, it is often the instinct for survival that makes it react.

  Never before have all the nations of the world found themselves subjugated by the power and the whims of those who lead a superpower with seemingly unrestrained power, while no one has the slightest idea of their philosophy, their political ideas, their notions of ethics. Their decisions are practically impossible to predict or to challenge. Their strength and capacity to destroy and kill seem to permeate every statement they make. This logically leads to fear and restlessness in many state leaders, especially in view of the immense military power that accompanies the political, economic and technological power of those who will not stand to be disobeyed.

  The dream of a world ruled by certain norms and of an organization that would represent the will and the desires of all of the peoples is quickly evaporating.

  Many meters up in the air, I read a wire story that stated, “In his weekly radio address, President Bush expressed his disrespect for the UN, and revealed that he consulted this organization more ‘out of obligation to our friends and allies’ than because the outcome of their deliberations matters to him.”

  A growing number of people around the world are becoming ever more vocal in their opposition to the idea of the globalization of a universal tyranny.

  The United Nations, an organization that emerged from a war that took 50 million lives, including the lives of hundreds of thousands of young Americans, should matter a great deal to all of the peoples and governments of the world. It has major flaws, and it is anachronistic in many ways. Its General Assembly, where all of the states of the world are represented, is simply a forum for deliberation that has no real power, and merely issues opinions. The Security Council is supposedly an executive body where only the votes of five privileged states count and where the will of just one can completely override that of the rest of the nations of the world, and one of them, the most powerful, has used this prerogative to suit its own purposes countless times. Still, this is all we have.

  Its absence would lead to a repeat of the worst era in history, the one that preceded the rise of Nazism, and would lead to a catastrophe. Some of us have witnessed what happened in the last two-thirds of the 20th century. We have seen the birth and vigorous growth of a new form of imperialism, total and encompassing, a thousand times more powerful than the famous Roman Empire and a hundred times more than its current unconditional ally, the shadow of what was once the British Empire. Only fear, blindness or ignorance could obscure the obvious.

  This is only the dark side of the problem. But reality could different. Never in such a short period have so many massive demonstrations been organized throughout the entire world, in truly record time, as has happened in response to the war announced against Iraq.

  The United States’ government two most important allies, Great Britain and Spain, have been plunged into a crisis. Public opinion in both countries, by an overwhelming majority, is opposed to this war. While it is true that Iraq committed two grave and unjustifiable acts –the invasion of Iran and the occupation of Kuwait– it is also true that that country has been subjected to extremely tough reprisals. Hundreds of thousands of its children have died of hunger and disease, its people have endured constant bombing for years, and it does not have the military capacity to pose the slightest threat to the security of the United States and its allies in the region. This would be a completely unnecessary war, with dubious purposes, a war opposed by the entire world, including a significant part of the American people, if it is done without UN approval.

  The world economy, mired in a profound crisis from which it has been unable to recover, would suffer the inevitable consequences, and after that there will be neither security nor tranquility for any country on Earth.

  Worldwide public opinion is protesting as well, and it could even be said that it is for their own security and that of the other peoples of the world. The United States cannot be allowed to launch a war to intimidate the world with its power, to test new weapons, or to train its troops. This is something you can feel everywhere, but it was especially palpable at the summit meeting of the Movement of Non-Aligned Nations held in Malaysia.

  It was a momentous meeting, where the heads of state and government expressed their views with respectful language, sincere declarations and a great sense of responsibility. Dr. Mahathir guided the discussions in an orderly, intense and efficient manner.

  And as is only natural, with all of the prudence required by the almost total dependence of the Third World countries on the United States and its financial institutions, since upsetting them could mean the end of a government or the destabilization of its economy.

  A number of things were almost unanimously expressed in the speeches heard during the conference.

  One: A war should not be waged against Iraq, much less without the approval of the United Nations.

  Two: Iraq should strictly comply with the regulations adopted by the Security Council.

  Three: Practically no one had any hope that the war could be prevented.

  Four: As one would assume, underdevelopment, poverty, hunger, ignorance, disease, the unpayable external debt that has accumulated, the fateful destabilizing efforts of the international financial institutions and countless other calamities that afflict the Third World nations were subjects for analysis and denunciation.

  Our delegation attended the sessions of the Summit and also held dozens of meetings with other delegations. We were asked for information, exchanges of experiences, and in some cases, cooperation in specific fields.

  We were able to see there how personalities of the most varied cultures, religious beliefs and political ideas treated us with familiarity and trust. It was clear to us that our people are admired and recognized for their solidarity and firm commitment to their principles.

  We explained and offered documented information to many of them about the fascist coup in Venezuela, and the damage caused to the world with the boycott of the production of three million barrels of oil a day, a production that was virtually shut down but is now recovering thanks to the overwhelming victory of the Bolivarian people. We also explained the risks involved, for both the rich and poor nations, in a war in such a critical area as the Middle East. We shared with others our belief that it might still be possible to avert this war, if Iraq were able to demonstrate not only to the Security Council, but also to legislators from all over the world -including those of the United States, where many have doubts, and of Great Britain, Spain and Italy, its most unconditional allies, where many are opposed– to demonstrate to the parliaments, to the leaders of the non-aligned countries and to the leaders of social organizations that Iraq has complied and is complying with each and every one of the requirements included in the UN Resolution.

  The battle for peace and the integrity of Iraq is a political battle, not a military one. If truth can be ensured and lies can be exposed, peace in the region can still be saved, and this would also benefit the American people. The only winners in this war would be the manufacturers of weapons, or those who cling to the impossible dream that 6.3 billion human beings, the vast majority of them hungry and poor, can be governed by force.

  We support the Iraqi government’s decision to destroy its Al Samoud missiles, and we urge Iraq to destroy every last bit of any chemical or biological weapon that may remain, if any still exist or could have been produced.

  The government of the United States would have no legal or moral pretext whatsoever for attacking Iraq, and even less so when the world can plainly see that a true genocide is being committed against the Palestinian people, and the state of Israel has an arsenal of hundreds of nuclear weapons and the means to transport them, supplied by the United States.

  Only the full truth, irrefutably demonstrated to the world, could give the Iraqi people the moral force and total international support to defend their homeland and its integrity to their last drop of blood.

  Without a clear vision of the times we are living, this major political event that has gathered us here today would have only relative importance. Cuba is one of the few countries in the world today that enjoys certain exceptional privileges. We face the same global risks as the rest of the world, of course, but no country is better prepared politically to confront the problems that are currently afflicting a large part of the world and to work out plans and dreams that will undoubtedly make us one of the most humane and just societies on Earth, as long as our species is able to survive. No country is more united, more resolute or more capable of withstanding external or internal threats.

  When I speak of internal threats, I am not thinking of political threats. The strength and awareness built up over these last 44 years of heroic struggle are so great that not even all of the members and treacherous theorists of worldwide subversion and destabilization at the service of imperialism combined could subvert the internal order and the socialist course of our Revolution.

  When someone extremely powerful demanded from abroad that we change that course, our people’s response was to set forth in the Constitution of the Republic the irrevocable nature of socialism in Cuba. They have no choice now but to invent tricks and lies to feed their meager and ridiculous hopes.

  When I speak of internal threats, I am only thinking about social or moral dangers than could affect our people and jeopardize their safety, education or health. It is well known how hard we have fought against the habit of smoking, and how it has been greatly reduced. We are similarly fighting against alcohol abuse, or the unfortunate practice of its consumption during pregnancy, which can lead to the birth of children with mental retardation or other serious physical disabilities.

  Faced with the incipient emergence of drug abuse, primarily with substances that reach our country by washing up on our coasts during international trafficking activities, we have not hesitated for a minute in adopting all of the necessary measures to prevent and eliminate this terrible scourge which afflicts the vast majority of societies on Earth. We were perfectly aware that any mention of this issue would lead to a barrage of publicity, as if we were the worst and not by far the best in this regard, given the purity of our society. Yet, we do not hesitate to bring it up here as all our battles have always been waged and won with the support of the people.

  There are other battles still to be waged, some of which will take quite a long time, because they are linked to old habits and customs, or they depend on material factors that are not completely within our reach. Nevertheless, we have invincible weapons. The foremost is education. Although we had undertaken the greatest efforts ever by any nation in this field, we were still a long way from comprehending its enormous potential, and above all, the optimal use of the immense human capital we had created. Everything will be transformed, and we will soon be the most educated and cultured people in the world. No one has any doubt of this now, either inside or outside Cuba.

  Advances are being made with the same impetus in the field of health care, where we are already rated among the best in the world. In this sector too, the human capital and experience accumulated over the years will be decisive factors.

  Advances will be made in culture, the arts and science.

  We will reach the highest peaks in sports.

  These are only a few examples of the great tasks that await us. None will be neglected.

  But, as always, it is preferable to let action speak for itself.

  The decadent imperialist capitalist system in its phase of neoliberal globalization can no longer offer any solutions for the huge problems facing humanity, which has quadrupled in number in barely a century. That system has no future. It is destroying nature and expanding hunger. Our noble and humane experience in numerous fields will be useful to many peoples in the world.

  In the face of climate changes, environmental damage caused by other factors, economic crises, epidemics and hurricanes, our material, scientific and technical resources are ever more abundant. The protection of our people will always take first place in our efforts. There could be no higher priority.

  In the face of political threats and aggression from abroad, our determination to defend our homeland and socialism will never be weakened in the slightest. On the contrary, we are profoundly studying and increasingly perfecting our concepts of the war of all the people, for we know that no technology, no matter how sophisticated, can ever defeat man. At the same time, our conviction and conscience will grow ever stronger.

  The battle of ideas, our most powerful political weapon, will not let up for a minute.

  This past February 24, on none other than the day we commemorate the beginning of the last war of independence called upon by Martí, a gentleman named James Cason, head of the United States Interests Section in Cuba, met in an apartment in Havana with a group of counterrevolutionaries paid by the U.S. government. They were gathered, no less that to commemorate the Cry of Baire, a date of patriotic symbolism that is sacred to our people. Other diplomats received invitations, but only this illustrious character attended the event.

  However, he would not limit himself to discreetly attending. Asked by a journalist if his presence there did not in fact confirm accusations made by the Cuban government, Cason replied, “No, because I believe they have invited the whole diplomatic corps, and we as a country always support democracy and people who fight for a better life. I am here as a guest.”

  “I am not afraid,” he answered simply in response to a question from another reporter, as to whether his presence at the oppositionist activity could not be taken as an unfriendly gesture towards the Cuban government, which denounces dissidents as subversive groups.

  Then, rudely and offensively, he added in perfect Spanish, “Sadly, the Cuban government is afraid, afraid of freedom of conscience, afraid of freedom of expression, afraid of human rights. This group is demonstrating that there are Cubans who are not afraid. They know that the transition to democracy is already underway. We want them to know that they are not alone, that the whole world supports them. We as a country support democracy, and people who fight for a better life and for justice.”

  The news report reads, “Although foreign diplomats often meet with dissidents, it is not usual for them to appear at public events or express opinions on the government to the press.”

  “I am here as a guest, and I am going to go around the whole country visiting all the people who do want freedom and justice.”

  Anyone can see that this is a shameless and defiant provocation. It would appear that both he and those who ordered the offensive performance by this bully with diplomatic immunity were revealing that they are in fact afraid. Otherwise, his behavior was so odd that anyone could rightly be wondering how much alcohol was served at that “patriotic” event.

  Actually, Cuba is so much afraid that it will calmly take all the time needed to decide on its course of action regarding this bizarre official. Perhaps the numerous U.S. intelligence agents working at the Interests Section could explain to him that Cuba can easily do without this office, a breeding ground for counterrevolutionaries and a command post for the most offensive subversive actions against our country. The Swiss officials who represented the US interests for many years did an excellent job, and did not engage in espionage or organize subversion. If this is really what they want to provoke with such insolent declarations, they could show some honesty and courage and say so. Someday, no matter when, the American people will send a true ambassador of their country, “fearless and untarnished,” as they used to say about Spanish knights.

  In the area of the economy, we shall apply the new experiences we have acquired in recent times. Oil production and saving will continue to grow.

  We are in a better position than ever to raise efficiency and bring much greater discipline to our enterprises, which by placing excessive emphasis on being financially self-sufficient in hard currency sometimes commit errors that ultimately affect the country’s central resources.

  We have learned a great deal, and we will continue to learn a great deal more. New sources of revenue are emerging, and the management of our resources must be increasingly rigorous. Old and new bad habits should be removed. Constant vigilance is the price of honesty and efficiency.

  The previous legislature fulfilled an important stage in history. This one should not and cannot do any less. The last general elections were the best in our history. I do not say this because of the figures, which improved in all regards but do not say much in terms of quality, because they were already so high. I say this because of the extraordinary enthusiasm of the voters, which I was able to see with my own eyes, and through the experience of many years. In this it is not easy to be mistaken. I had never seen anything like it. This enthusiasm was clearly the fruit of the battle of ideas and the rapid growth of our political culture.

  I want to thank all of you, comrade deputies, and our dear people, on behalf of the Council of State, for the trust you have placed in us once again, and on my own personal behalf, after 50 years of revolutionary struggle, which did not begin precisely on the day of the first battle. We all know that time passes and energy is running out.

  Perhaps the endless struggle trained us for such a long battle. I think that the secret may lie in the power of a great dream, of endless enthusiasm, and of a love for our noble cause that has grown with every day of life. But life has its own inexorable laws.

  I promise that I will be with you, if you so wish, for as long as I feel that I can be useful, and if it is not decided by nature before; not a minute less, and not a second more.

  Now I understand that it was not my destiny to rest at the end of my life.

  Long live socialism!

  Long live independence!

  Long live peace!

• 

  papaioannou // Μάιος 14, 2008 στο 9:20 μ.μ

  Ξεπερνώντας την έκθεση ιδεών για τα πεπραγμένα του, την περιαυτολογία, το ποσο αδικος και σκληρος είναι ο κοσμος σημερα …
  και το αριστοκρατικό-κακόηχο «We», που σημειωτέων χρησιμοποιεί η Βασίλισσα Ελισάβετ απευθυνόμενη στους υπηκόους της, θα μείνω στις τελευταίες φράσεις του:
  *I promise that I will be with you, if you so wish, for as long as I feel that I can be useful, and if it is not decided by nature before; not a minute less, and not a second more. Έλεος δηλαδή, ..
  Σας υπόσχομαι ότι θα είμαι μαζί σας εάν το θέλετε για όσο διάστημα αισθάνομαι χρήσιμος, θα μείνω για πάντα μαζί σας εκτός εάν η φύση αποφασίσει αλλιώς, ούτε ένα λεπτό περισσότερο ούτε ένα δευτερόλεπτο λιγότερο.
  Το πολίτευμα της Κούβας λοιπόν περιγράφεται ως Ελέω θεού μοναρχία με θεό τον ίδιο τον fintel.
  Αυτό συμβαίνει Φάνη μου γιατί δεν έφταιξε ένα σκληρό κομουνιστικό κόμμα. Εάν το είχε κάνει αυτό να είσαι σίγουρους ότι το κόμμα θα τον είχε φάει και θα είχαμε ένα καθεστώς Κινάς
  Δηλαδή ελέω θεού μοναρχία με θεό και μονάρχη το Κόμμα.

  *Long live socialism!
  Ελατέ τώρα. Το άτιμο καταργείτε ύπερ της κοινότητας.
  Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα στην δυτική δημοκρατία μας. Αυτά μπορούν να συμβούν οικειοθελώς μόνο σε καταστάσεις εθνικής ανάγκης όπως είναι ο πόλεμος τραγωδίες κλπ κλπ (μακρια απο εμάς)

  *Long live independence!
  Να χαρώ εγώ ανεξαρτησία ψάχνοντας στην wikipedia βρίσκουμε:

  1. Πριν από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης η Κούβα εξαρτόταν από τη Μόσχα για την εξασφαλισμένη αγορά των εξαγωγών της και σημαντική βοήθεια. Οι Σοβιετικοί πλήρωναν την κουβανική ζάχαρη πιο ακριβά από την τιμή της αγοράς, ενώ πουλούσαν στην Κούβα πετρέλαιο σε τιμή πιο χαμηλή από αυτή της αγοράς. Η διακοπή των χορηγιών αυτών προκάλεσε απότομη και κατακόρυφη επιδείνωση της οικονομίας της Κούβας, φάση την οποία οι Κουβανοί ονόμασαν “Período Especial” (Ειδική Περίοδος).
  Και
  2.Τα τελευταία χρόνια, από τότε που βγήκε στην εξουσία της Βενεζουέλας ο Ούγο Τσάβες, η οικονομική βοήθεια από τη Βενεζουέλα συνέβαλε στη βελτίωση της οικονομίας της Κούβας. Η στήριξη της Βενεζουέλας προς την Κούβα γίνεται με την παροχή 80.000 βαρελιών πετρελαίου ημερησίως, με αντάλλαγμα επαγγελματικές υπηρεσίες και γεωργικά προϊόντα.

  Ανεξαρτησία.

  Long live peace!

  Long live fidel long live!

  Φανη φανη!
  Δεν εχεις τιποτα πιο σοβαρο να κανεις απο το να διαβαζεις εκθεσεις του στυλ: πως περασα το σαβατοκυριακο.
  “Το σαβατοκυριακο που μας περασε πηγαμε στην γιαγια,
  και ηταν πολυ ωραια αλλα εγω που ειμαι καλο παιδι..”

  οσο για το blog μου παλικαρι…

  Αν μπορεις φτασε το!

• 

  papaioannou // Μάιος 14, 2008 στο 9:29 μ.μ

  Γι αν ατελειωνει η κουβεντα και να μην εκτιθεται κανεις αλλο μεταφερω εδω ενα κοματι απο την

  διάλεξη του 90 του Α. Παπανδρέου « τί σημαίνει σοσιαλισμός σήμερα». Μιά σημαντική παρακαταθήκη που μας άφησε ο αείμνηστος με φοβερή διορατικότητα (πάντα κατα την γνώμη μου) :

  «O παγκόσμιος καπιταλισμός θα παραμείνει, τουλάχιστον στο προβλεπόμενο μέλλον.

  Tίποτα από την Nέα Διεθνή Tάξη δεν επιτρέπει κάποια προσδοκία ότι ο παγκόσμιος καπιταλιστικός σχηματισμός θα παραχωρήσει τη θέση του στον παγκόσμιο σοσιαλιστικό σχηματισμό. Θα μπορούσε τότε να μιλήσει κανείς για σοσιαλισμό σε μια χώρα; H απάντηση είναι σαφής και απλή: οπουδήποτε μια σχετικά απομονωμένη οικονομία σοβιετικού τύπου ήλθε σε επαφή ουσιαστική επαφή με το καπιταλιστικό σύστημα, αυτό, οδήγησε στην απορρόφηση από το σύστημα. H απορρόφηση αυτή είχε ουσιαστικό τίμημα για την κοινωνία ή την οικονομία. Γιατί περιορίστηκε σε ένα περιφερειακό ρόλο απέναντι στο καπιταλιστικό μητροπολιτικό κέντρο.
  Αρα λοιπόν μας μενει η διαπιστωση:

  Οχι τι είναι Αριστερά αλλά τι είναι πρόοδος σύντροφοι.

• 

  Κώστας Λάμπος // Μάιος 14, 2008 στο 11:30 μ.μ

  Αγαπητοί μου Φίλοι,
  στον ενδιαφέροντα διάλογο που κάνετε για τη σχέση Αριστεράς και Προόδου, καταθέτω την παρακάτω άποψη, με την ελπίδα πως εμπλουτίζει, ως συμβολή, αυτό το διάλογο.
  Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
  Κώστας Λάμπος

  ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ
  http://www.epithesh.blogspot.com
  http://www.globala.blogspot.com
  http://www.picturesforwords.blogspot.com
  http://www.infonewhumanism.blogspot.com
  e-mail: prodial21@gmail.com

  Ο ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 21ουΑΙΩΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ

  Κώστας Λάμπος

  Λόγος περί Ουμανισμού-Ανθρωπισμού , με την έννοια της ‘ηθικής’ της εκάστοτε άρχουσας τάξης, της ‘φιλανθρωπίας των αρχόντων’, της ‘παιδείας’ κ.λπ., γίνεται από την κλασική αρχαιότητα, το σκοταδιστικό χριστιανικό μεσαίωνα, τα απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα, μέχρι και την Pax Americana, που με τους ‘ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς’ της θέλει να επιβάλλει την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου .
  Ο Μαρξ αντέταξε, απέναντι στην αφηρημένη έννοια του υποκριτικού ‘ουμανισμού’ των εξουσιαστών, την έννοια του «συγκεκριμένου, του εμπράγματου Ουμανισμού», η αναζήτηση του οποίου θα μπορούσε να οδηγήσει τους εξουσιαζόμενους στην απελευθέρωση και τον άνθρωπο στην αληθινή ανθρώπινη φύση του. Ο Heidegger μίλησε για τον «Ανθρωπισμό του Είναι», όπου όμως «ο άνθρωπος νοείται όχι ως σχεδιάζων (Entwerfender), αλλά ως σχεδίασμα (Entwurf)».
  Επειδή είναι προφανές πως ο Χάιντεγκερ αναφέρονταν στο ‘καπιταλιστικό είναι’, όπου ο άνθρωπος είναι ‘σχεδίασμα’, δηλαδή αντικείμενο εκμετάλλευσης, ενώ ο Μαρξ αναφέρονταν στον Ουμανισμό, όπου ο άνθρωπος θα είναι ο ‘σχεδιαστής’, δηλαδή το υποκείμενο της ιστορίας του και ο διαμορφωτής της αληθινής φύσης του, γι’ αυτό προτείνουμε να ξεκινήσουμε την αναζήτηση της φύσης και του χαρακτήρα του Νέου Ουμανισμού, του Ουμανισμού του 21ου Αιώνα από την προσέγγιση του Μαρξ, που αντιλαμβάνονταν τον Ουμανισμό όχι απλά ως ένα μεταβατικό μετακαπιταλιστικό ‘κοινωνικό σύστημα’, αλλά ως κάτι πολύ σημαντικότερο, ως ένα Νέο Οικουμενικό Πολιτισμό.
  *
  Πριν από μερικές δεκαετίες το επίκαιρο ερώτημα-κραυγή ήταν: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ; Έκτοτε ο τότε ‘υπαρκτός σοσιαλισμός’ δεν έκανε, δυστυχώς, όπως πολλοί περίμεναν, ένα βήμα μπροστά, αλλά έκανε δύο βήματα πίσω και βρέθηκε στη θέση του μανιακού καπιταλισμού. Αντίθετα η βαρβαρότητα έκανε, από τότε, κάμποσα βήματα μπροστά και βρίσκεται σήμερα στη φάση της άγριας νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του ηγεμονικού αμερικανισμού.
  Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων οδήγησε την Ανθρωπότητα στο πιό κρίσιμο δίλημμα της ιστορίας της: Να συνεχίσει να εμπιστεύεται τον καπιταλισμό, που της υπόσχεται να την οδηγήσει ακόμα πιό βαθιά στη βαρβαρότητα, ή να τον ξεπεράσει, όπως έκανε μέχρι τώρα, στη βασανιστική διαδρομή της, με κάθε αντίστοιχο εκμεταλλευτικό σύστημα και να αναζητήσει νέους τρόπους κοινωνικής, τοπικής και οικουμενικής, συμβίωσης των ανθρώπων και των Λαών.
  Όλο και περισσότερο γίνεται πιά κατανοητό, πως αυτός ο μανιακός, ο απάνθρωπος και συνειδητά καταστροφικός καπιταλισμός που διαπράττει καθημερινά εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας και του Πολιτισμού, πρέπει να δώσει τη θέση του σ’ έναν καλύτερο κόσμο, πράγμα που προϋποθέτει:
  • 1. Ανατροπή κάθε μορφής σκοταδισμού με την ανάπτυξη ενός κινήματος Νέου Διαφωτισμού, που θα οδηγήσει στην κοινωνικοποίηση της γνώσης και των επιστημών, στη διαμόρφωση μιάς νέας αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης και στην ανάπτυξη μιάς νέας ατομικής, κοινωνικής και οικουμενικής συνείδησης που θα εκφραστεί με ένα ρωμαλέο, ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό, οικουμενικό ουμανιστικό κίνημα.
  • 2. Σταδιακή κατάργηση κάθε εξουσιαστικής και εκμεταλλευτικής δομής και των αντίστοιχων θεσμών, με την ανάπτυξη της Συμμετοχικής με την έννοια της Άμεσης Δημοκρατίας και την κοινωνικοποίηση όλων των διαδικασιών λήψης των αποφάσεων, και
  • 3. Κατάργηση κάθε μορφής κοινωνικής ανισότητας, με την κατάργηση κάθε μορφής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και με την κοινωνικοποίηση όλων των μορφών του οικουμενικού πλούτου και όλων των διαδικασιών παραγωγής και διανομής των υλικών και των πνευματικών αγαθών.
  *
  Με αυτές τις βασικές προϋποθέσεις η Ανθρωπότητα θα καταφέρνει να ξεπερνά σταδιακά τον καπιταλισμό, σε όλες τις πιθανές εκδοχές του, να απελευθερώνει διανοητικές και κοινωνικές δυνάμεις και να αξιοποιεί τις σύγχρονες ασύλληπτες δυνατότητες που θα της επιτρέπουν να οραματίζεται και ταυτόχρονα να χτίζει ένα καλύτερο κόσμο στα πλαίσια ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
  Ο Μαρξ, στον οποίο πολλοί βιάστηκαν να φορτώσουν το τερατούργημα του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και λάθρα βαφτισμένου ‘σοσιαλισμού ή κομμουνισμού’, έδειξε στην Ανθρωπότητα τους όρους εξέλιξης των κοινωνιών και τους νόμους ανάπτυξης των κοινωνικών συστημάτων και ιδιαίτερα του καπιταλισμού. Ο Μαρξ δεν ήταν ‘προφήτης’ και γι’ αυτό έγραψε ελάχιστα για τη μετακαπιταλιστική πορεία της Ανθρωπότητας, για το Σοσιαλισμό, τον Κομμουνισμό και τον Ουμανισμό. Ο Μαρξ, όπως και κάθε άνθρωπος που ζει και γνωρίζει τον καπιταλισμό, ξέρει πως δεν πρέπει να είναι και επιθυμεί κάπως διαφορετική να είναι η αυριανή κοινωνία. Το πως όμως θα είναι η αυριανή κοινωνία θα το αποφασίζει η ίδια, σε συνδυασμό με τη δράση ή την αδράνεια άπειρων παραγόντων που συνδιαμορφώνουν τη δυναμική του κοινωνικού πεδίου και το ‘γίγνεσθαι’. Ανάμεσα στις ελάχιστες θέσεις του Μαρξ για τη μετακαπιταλιστική πορεία της Ανθρωπότητας, συγκαταλέγεται και η παρακάτω:
  “Το ξεπέρασμα του Θεού είναι το γίγνεσθαι του θεωρητικού Ουμανισμού…,το ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας…είναι το γίγνεσθαι του πρακτικού Ουμανισμού…, (και τα δυό μαζί) προϋπόθεση απαραίτητη για τον θετικό Ουμανισμό” .*
  Προσωπικά εκτιμώ πως καλύτερο οδηγό δεν θα μπορούσε να βρει η Ανθρωπότητα για να εκφράσει την αγωνία και τους αγώνες της για μιά Νέα Ελευθερία, για έναν καλύτερο κόσμο. Φιλοσοφήστε το και καταθέστε τις απόψεις σας, σ’ αυτό το διάλογο.
  1. Μαρξ Καρλ, Χειρόγραφα 1844

• 

  papaioannou // Μάιος 15, 2008 στο 11:26 π.μ.

  @Κώστας Λάμπος εγώ ευχαριστώ για την συμμετοχή και την παρέμβαση.

  Ναι ίσως να υπάρχει κάτι πέρα από αυτό που ειπώθηκε ως υποκριτικός ουμανισμός. Το έχω αναζητήσει και βρίσκομαι στα λόγια.

  «Σε όλα όσα μετριούνται το μέτρο είναι ο άνθρωπος».

  Ο άνθρωπος στο κέντρο του κόσμου τον ιδεών. Το μέτρο και το κριτήριο για όλα. Άνθρωπος υπεύθυνος και συνυπεύθυνος για το παρών και το μέλλον
  Ο άνθρωπος πολίτης στο κέντρου του κόσμου της πόλης, της χώρας, της Ευρώπης.
  Ο άνθρωπος υποκείμενο της ιστορίας.
  Δεν νομίζω ότι απέχουμε πολύ από εκεί αλλά μάλλον ότι συμβαίνει με τρόπους που δεν είχαν προβλεφτεί.
  Συμβαίνει μαζί με το καπιταλισμό και είναι παραγωγό του.

  Αρχής γενόμενης την αναγέννηση και την μεταρρύθμιση ο άνθρωπος μετακινήθηκε διακριτά προς το κέντρο του κόσμου των ιδεών όπου μεταμορφώθηκε χωρίς ντροπή σε καπιταλιστή.

  Πήγε εκεί όχι γιατί τον τράβηξαν από τα μαλλιά και του έτριψαν το χέρι αλλά γιατί ήθελε. Θεώρησε ότι πηγαίνοντας εκεί θα γίνει κύριος του εαυτού του και όχι δούλους κάποιου μονάρχη ή του ίδιου θεού.

  Σήμερα ο άνθρωπος είναι το υποκείμενο της ιστορίας η εξουσία έχει φτάσει σε αυτόν και συνολικά στο λαό. Δεν το αντιλαμβανόμαστε γιατί ο λαός είναι πολυάριθμος και αυτό κάνει την εξουσία του ατόμου να μοιάζει ασήμαντη μπροστά στο πλήθος των μικρών εξουσιών του καθενός από εμάς .

  Με ξενίζει όμως ο όρος που αναφέρεις ως αληθινή ανθρώπινη φύση. Αντιλαμβάνεσαι πιστεύω ότι οτιδήποτε πέρα από το φυσικό και ανεπιτήδευτο μένει εκτός ορισμού.
  Ψάχνοντας στην ιστορία στα οποία σημεία θεωρώ ανεπιτήδευτα και φυσικά βρίσκω βία.
  Βία που περιορίζεται μέσα από την εκπαίδευση η οποία αναιρεί την αληθινή ανθρώπινη φύση ως ορισμό.

  Δεν θα μπω λοιπόν στο δυϊσμό καπιταλισμός η σοσιαλισμός, καθώς έτσι μπορεί να εγκλωβιστώ στο να πιστεύω ότι πρόκειται για δίπολο όπου όταν το ένα υποχωρεί το άλλο θριαμβεύει. Αυτό θα με οδηγήσει στην αντίληψη του κόσμου ως εκκρεμές που κινείτε ανάμεσα στο δίπολο.

  Έτσι πηγάζουν οι σύγχρονες ερμηνείες του κόσμου αλλά και το «σοσιαλισμός η βαρβαρότητα» που είναι η περιγραφή αυτού του δίπολου .

  Έτσι ίσως να κρατιέται η αριστερά ζωντανή και συμπαγής στο θερμοκήπιο της. Ετσι εκλαμβάνονται οι ήττες της σοσιαλδημοκρατίας ως σημεία μέσα στο χρόνο αναμενόμενα και φυσιολογικά, μπορεί και να βολεύει κάποιους αλλά είναι στασιμότητα.

  Πάω λίγο παραπίσω και διακρίνω την πρόοδο ως διαδικασία γραμμική. Ως μια γραμμή που εκτείνεται από την εμφάνιση του ανθρώπου και φτάνει στην μέρες μας.
  Μας προσπερνά και συνεχίσει σε ένα άγνωστο μέλλον.
  Στην γραμμή αυτή εμφανίστηκαν κατά καιρούς κινήματα ιδέες και αντιλήψεις που κινήθηκαν γύρω από αυτή την γραμμή πάνω στην οποία στεκόμαστε και παρατηρούμε.
  Κινήθηκαν δορυφορικά του ατόμου και προσπάθησαν να το βοηθήσουν.

  Όσο αυτή η γραμμή την προοδου προεκτείνεται τόσο παρέχει λύσεις αλλά και άπειρες πιθανότητες για δράσεις.

  Συμβατικά λοιπόν θα λέγαμε ότι ένα άτομο μπροστά σε ένα ερέθισμα έχει άπειρες δυνατότητες ανάλογες του βιωματικού του πεδίου. Συμπληρωματικά θα λέγαμε ότι οι εκπαίδευση και η παιδεία α αυξάνει αυτές τις άπειρες δυνατότητες γεωμετρικά.

  Η ένταξη σε ομάδες που ουσιαστικά μειώνουν αυτές τις άπειρες πιθανές δράσεις μοιάζει μη φυσιολογική κίνηση. Την στιγμή που ο όρος κοινό συμφέρον εμφανίζεται μακρινός και συγκεχυμένος, είναι αδιανόητη για νοήμονες ανθρώπους.

  Ο Μαρξισμός λοιπόν όπως και ο χριστιανισμός ο εθνικισμός ο ρατσισμός ο βουδισμός ο σοσιαλισμός ο νεοφιλελευθερισμός, είναι απλά δορυφορικές γραμμές της εξέλιξης. Θέλοντας να λύσουν τα προβλήματα του ανθρώπου οδηγούν στον εγκλωβισμό που είναι αστείος, καθώς πάντα βρίσκεται στο «εμείς και οι άλλοι». Μανιχαϊστικά.

  Έχεις δίκιο όμως στο ότι πρέπει να δούμε στο ίδιο το άτομο και να αυξάνουμε συνεχώς αυτές τις άπειρες δυνατότητες δράσεις του. Να φτάσουμε τον δημοκρατισμό όσο ποιο μακριά προς τα πού όμως; Προς την άμεση δημοκρατία; Μένει να απαντηθεί..

  Αλλά αυτό δεν σημαίνει νομοτελειακά, ότι η κοινωνία θα ξεπερνά σταδιακά τον καπιταλισμό. Μάλλον ότι θα βρίσκει νέους τροπής εξάσκηση του και ότι θα ανανεώνεται.

  Όσοι είναι αντι καπιταλίστες θα βρίσκονται συνεχώς στις δορυφορικές γραμμές της εξέλιξης. Εκει όπου συναθροίζονται διάφοροι μυστήριοι τύποι, από εθνικιστές μέχρι ακροαριστερούς και από θρησκειοπληκτούς (neocons) μέχρι Έλληνες αρχαιολάτρες.

  Τέτοια δορυφορική γραμμή στην μέρες μας είναι η αντι παγκοσμιοποίηση.

  Συνεχίζοντας θα μείνω σε αυτό που λες για
  • 3. Κατάργηση κάθε μορφής κοινωνικής ανισότητας, με την κατάργηση κάθε μορφής ιδιοκτ�