Το ερώτημα είναι κοινωνία ή άτομο.
Δημοσιεύθηκε από Γιάννης Παπαϊωάννου στο Μαΐου 23, 2008
Συνολική ευμάρεια και μέσω αυτής ατομική εν μέσω κοινωνίας, ή ατομική ευμάρεια μέσα από την οποία θα έρθει η συνολική πρόοδος;
Ο όρος φιλελευθερισμός αφορά την πολιτική με την έννοια της πολιτικής φιλελευθεροποίησης και είναι αυτό που μας οδήγησε διαδοχικά σε κατακτήσεις όπως σύνταγμα δημοκρατία προστασία του ατόμου ευνομία. Στοχεύει στο άτομο και στην χειραφέτηση του μέσα στο σύνολο και μοιάζει να οδηγεί στην ατομικότητα.
Ο σοσιαλισμός όμως αν και έχει επικρατήσει να αφορά και να είναι περισσότερο οικονομικό σύστημα, εντούτοις αφορά την κοινωνία και εξ αυτού προκύπτει ο όρος σοσιαλιστής από τον όρο social.
Ο σοσιαλισμός προϋποθέτει την κοινωνία και στηρίζεται πάνω σε αυτή. Ο σοσιαλισμός οδηγεί στο κράτος ως μέσο αναδιανομής αλλά και ως ελάχιστο σημείο επαφής όλων των μελών μιας κοινωνίας.
Αν οι όροι μοιάζουν συμπληρωματικοί στην πολιτική, είναι ίσως γιατί οι κοινωνία πολέμησε συνολικά για να πετύχει νίκες για το άτομο.
Είναι όμως αντίθετα.
Κώστας Λάμπος είπε
Τελικά, αγαπητέ μου φίλε Γιάννη,
εσύ, νομίζω, πως καταναλώνεις περισσότερες ερωτήσεις από όσες απαντήσεις μπορείς να δώσεις.
Είναι κι’ αυτό μιά πνευματική άσκηση, μόνο που δεν είμαι σίγουρος αν το αντίστροφο θα σου ήταν λιγότερο χρήσιμο. Σίγουρο είναι βέβαια πως “γυμνάζεις κανονικά και σε κενό βαρύτητας”, όσους επισκέπτονται τον ανήσυχο, αλλά αρκετά ακατάστατο κυβερνοχώρο σου. Για να επιμένεις όμως, φαίνεται πως αυτό λειτουργεί θετικά. Ο καιρός θα δείξει…
‘Όσον αφορά στο τελευταίο ερώτημά σου ¨κοινωνία ή άτομο;» και μάλιστα σε συσχέτιση με τον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, θα περιμένω με ενδιαφέρον τη σχετική συζήτηση, με την ελπίδα πως θα προετοιμάσει το έδαφος για μια άλλη συζήτηση με θέμα, όχι «το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό», αλλά «άτομο και κοινωνία πριν και μετά τον καπιταλισμό».
Να είσαι καλά
Κώστας Λάμπος
papaioannou είπε
Καταναλώνω;
Φίλε Κώστα είμαι σίγουρος ότι το ρήμα αυτό δεν το έβαλες εκεί τυχαία και ίσως θέλεςι να προκαλέσεις κουβέντα επι αυτού.
Φίλε μου η λέξη ερώτηση πηγάζει από το Ερως και είναι η κατεξοχήν δύναμη της εξέλιξης της ανθρώπινης διάνοιας.
Κατά την γνώμη μου όλα γύρω μας υπάρχουν και υπήρχαν από πάντα Το άτομο (σωματίδιο της ύλης), η πυρηνική ενέργεια, νέα στοιχεία και ενώσεις του άνθρακα, ίσως ακόμα και νέες διαστάσεις, νέοι κόσμοι ολάκεροι..
υπήρχαν και υπάρχουν -κάπου εκεί- από πάντα.
Κάποια στιγμή ένα μυαλό θέτοντας το κατάλληλο ερώτημα -έρμαιο καθώς ήταν του θειου έρωτα για Γνώση-, έφτασε σε σημείο να συλλάβει την απάντηση και να κατακτήσει για εμάς. Εκείνη την στιγμή συνέβη μια ακόμα κατάκτηση της ανθρώπινης διάνοιας συνολικά.
Την στιγμή που το μυαλό εκείνο την μετάδωσε σε κάποιους άλλους τότε το δεδομένο αποτέλεσε απάντηση και βάση για νέες ερωτήσεις.
Να γιατί ψάχνω για ερωτήσεις και δεν καταναλώνω απλά απαντήσεις.
Λεω να ξεφυγουμε απο τον καπιταλισμό ως οικονομικο θεμα και να το διευρυνουμε σε
θεματα οπως: καποταλισμος και φυση
δαρβινισμός και καπιταλισμός.
Ισως.
Τί λες φιλε μου;
papaioannou είπε
Τι θα έλεγες για το μερμήγκι που επιτίθεται σε άλλες μυρμηγκοφωλιές και παίρνει το φαι τους σκοτώνοντας του νόμιμους ιδιοκτήτες;
Μην μου πεις ότι φταίει ο καπιταλισμός και εδώ.
Κώστας Λάμπος είπε
Αγαπητέ μου φίλε Γιάννη,
έχεις απόλυτο δίκιο όσον αφορά την ερώτηση, (’ερωτας-γνώση). Το δίκιο σου γίνεται πολύ ισχυρότερο όταν μάθεις πως η “κατανάλωση” (consum) αρχικά σήμαινε απλά καταστρέφω. Τώρα θα μου πεις και συμφωνώ μαζί σου πως σημαίνει ΜΟΝΟ καταστρέφω. ¨Όμως ο καπιταλισμός μπορεί να επιβιώνει μόνο μέσω της καταστροφής.. Αυτά όμως ερμηνευτικά… Η ουσία, που, όπως σωστά παρατηρείς υπήρχε πάντα είναι λίγο διαφορετική όσον αφορά στην ανθρώπινη κοινωνία, γιατί ακριβώς η “νόμιμη ιδιοκτησία” είναι προϊόν βίας, κλοπής και επί του πλανήτη Γη τα ανθρώπινα όντα δεν έχουν κανένα φυσικό , “νόμιμο” δικαίωμα ιδιοκτησίας, παρά μόνο το δικαίωμα της συν-αξιο-χρησίας, (ένα είδος κοινοχρησίας), το οποίο περιμένει την αποκατάστασή του στα πλαίσια μιας κοινωνίας συν-ανθρώπων, πράγμα που σημαίνει την κατάργηση του καπιταλισμού που καταστρέφει τη Φύση και εκφυλίζει την ανθρώπινη κοινωνία σε ζούγκλα πλην-ανθρώπων.
Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που το ανθρώπινο είδος δεν αντέγραψε τις “κοινωνίες” άλλων όντων, λ.χ. των μυρμηγκιών, γιατί διαφορετικά θα είχε εξαφανιστεί, δεδομένης και της δυσκολίας αναπαραγωγής του. Τελικά , άλλο ζωολογία (πρόβατα, μυρμήγκια κλπ. κλπ.) και άλλο ανθρωπολογία… Και πολύ περισσότερο άλλο προοδευτική, δηλαδή απελευθερωτική ιδεολογία και πολιτική.
Να είσαι καλά
Κώστας Λάμπος
papaioannou είπε
Φίλε Κώστα
Για μια ακόμα φορά στην Ιστορία ο Νόμος (εθιμικός, γραπτός, θέσμια, συνήθειες, άξιες, θεωρίες, δομές, οργανωμένες κοινωνίες, ρουτίνες) συγκρούεται με την φύση.
Η μάχη συνήθως σημαίνει πρόοδο καθώς δημιουργεί κάτι νέο. Απόδειξη ότι συντελείται πρόοδος είναι το γεγονός ότι γύρω μας υπάρχουν τρομαγμένοι και έκθαμβοι αποσβολωμένοι άνθρωποι που παρατηρούν το γεγονός αυτό καθ αυτό της προόδου και τρομάζουν.
Υπάρχουν ακόμα και άνθρωποι που προσπαθούν να εξηγήσουν τι παίζεται χρησιμοποιώντας εργαλεία γνωστά και χρησιμοποιημένα.
Τέτοια είναι:
Δυϊσμοί και δίπολα συνήθως σε άμεση συνάρτηση με το καλό και το κακό.
Τρεις πιθανές απαντήσεις (συνήθως) που προβάλουν ως μόνες πιθανές και έχουν έντονο το στοιχείο του μοιραίου.
Τελικά ο συγγραφέας κάθε τέτοιου κειμένου καταλήγει στην απόλυτη αλήθεια (του) και την παρουσιάζει ως μόνη αυταπόδεικτη αλήθεια.
Για να γίνει όμως μια σοβαρή κουβέντα ανάμεσα σε δυο άτομα με ετεροβαρή εμπειρικά πεδία (μέσα σε αυτόν τον όρο εντάσσω και την μόρφωση) χρειάζεται ένας ελάχιστος κοινός παρανομαστής.
Ας ορίσουμε έναν:
«Δεν έχουμε γνώση αλλά έχουμε μόνο γνώμη».
Ας συζητήσουμε τώρα.
Η φύση έφερε τον άνθρωπο στην κορφή της τροφικής αλυσίδας και έτσι προήλθαν οι «εξουσίες του» επί της γης.
Ταυτόχρονα ο ίδιος ο άνθρωπος αντιλαμβανόμενος το μέγεθος των δυνάμεων του έθεσε τον νόμο για να ορίζει τις σχέσεις μεταξύ των ατόμων αλλά και τον νόμο μεταξύ ανθρώπου και φύσης.
Ο Νόμος (εθιμικός, γραπτός, συνήθειες, άξιες, θεωρίες, θέσμια δομές, οργανωμένες κοινωνίες, ρουτίνες) είχε και έχει σκοπό να φέρει ισορροπία. Όμως αλλάζει συνεχώς και εξελίσσεται για να προσαρμόζεται και να δημιουργεί νέα σημεία ισορροπίας τα οποία όμως μέλει να χαθούν στον χρόνο και στην λήθη παραχωρώντας την θέση τους σε αλλά.
Βλέπεις υπάρχει μια πανίσχυρη δύναμη έτοιμη να καταστρέψει στο διάβα της οποιονδήποτε σταθεί εμπόδιο και αυτή η δύναμη είναι η πρόοδος.
Η πρόοδος που συντελείται καθώς κατανοούμε -ως διάνοιες- την φύση και προσπαθούμε να την φέρουμε στα μέτρα μας. Για να έρθει εκείνη η στιγμιαία (μέσα στην αιωνιότητα) ισορροπία που θα εγγυηθεί την ρουτίνα μας.
Όμως ο νόμος και η φύση δεν εξελίσσονται παράλληλα αλλά με διαφορά φάσης, καθώς η φύση είναι από πάντα εκεί έτοιμη να αποκαλυφθεί ή να συλληφθεί από την ανθρωπινή διάνυα.
Ενώ ο νόμος θα τεθεί εκ των υστερών εκεί για να φέρει την ισορροπία και την ρουτίνα.
Η ρουτίνα σήμερα έχει χαθεί.
Η ισορροπία με την οποία μεγαλώσαμε έχει χαθεί.
Δεν μας λείπει όμως η δίκαιη κοινωνία ή ο θάνατος του καπιταλισμού, αλλά μια ισορροπία σε σημείο όσο γίνεται πιο ευνοϊκό για εμάς.
Φοβερά εγωιστικό δεν λέω αλλά αυτή είναι η φύση.
Αναζητώντας μια χαμένη αθωότητα ή προβάλλοντας την ιστορική δικαίωση του όρου «δίκαιη κοινωνία» μέσα από μαρξιστικές, πρωτοχριστιανικές ή αρχαίο αμερικανικές προσεγγίσεις του τύπου «Ο αδελφός βούβαλος και ο αδερφός δέντρο»..
οδηγούμαστε σε ένα αντι προοδευτισμο καταρχήν που δύσκολα μπορεί να τον ξεχωρίσει κανείς από τον φασισμό, στο βαθμό που και τα δυο έρχονται ως αποτέλεσμα ενός εμπορίου φοβίας για κάποια επερχόμενη φοβερή και τρομερή αλλαγή.
Τόσο ο πρωτο χριστιανισμός όσο και μαρξισμός όσο και κάθε αλλού είδους -ισμος χρειάζεται εκπαίδευση και διδασκαλία για να γίνει πράξη. Αυτή η εκπαίδευση αποκόπτει τον άνθρωπο από την βάρβαρη του φύση και τον εισάγει στον Νόμο.
Σταματώ εδώ γιατί..
Σε τέτοιες προσεγγίσεις ο δυϊσμός καλού κακού εισβάλλει απρόσκλητα και μειώνει το οπτικό μας πεδίο και περιορίζει την δυναμική της άποψης μας.
Ας γνωρίζουμε τους εαυτούς μας και το κίνητρο μας όσο ποταπό ή εγωιστικό και εάν είναι αυτό.
Είναι το πρώτο βήμα για να καταλάβουμε τους άλλους.