Μετά την κρίση. Ύστερος-καπιταλισμός, Δημοκρατία και Κράτος!

Ο Ιστορικός του μέλλοντος (αν μας κάνει την χάρη να ασχοληθεί μαζί μας) θα γράψει για την πολιτική πραγματικότητα μας αποφεύγοντας να την χαρακτηρίσει Δημοκρατία.

Θα αναφέρει μόνο ότι “προνομιακοί συνομιλητές της ηγεσίας ήταν οι κεφαλαιούχοι ,που μπορούσαν να πετύχουν ευνοϊκές ρυθμίσεις υπέρ των συμφερόντων τους στο αποτέλεσμα των οποίων ο λαός προσαρμόζονταν (όχι πάντα) με σχετική ευκολία”.

Τυπικά θα έλεγε κανείς ότι ο Λαός είχε να επιλέξει ανάμεσα σε δυο ομάδες ανθρώπων με συνεκτική μεταξύ του ιδεολογία. Οι ιδεολογίες αυτές όμως υπήρξαν ανταγωνιστικές τόσο σε πρόσωπα όσο και σε θέσεις και επιδοθήκαν σε ένα αγώνα φθοράς. Έτσι γρήγορα καρτέρευσαν αλληλοσπαρασσόμενες οδηγώντας σε πολιτική χρεοκοπία έναν ολόκληρο κόσμο.

Οι ομάδες αυτές (κόμματα) απογυμνωθήκαν στα μάτια της κοινής γνώμης και έτσι φάνηκε ο κοινός στόχος που ήταν η κατάκτηση της εξουσίας με τα οφέλη της.

Για χάριν της ερευνάς αναφέρεται ότι ο λόγος του αλληλοσπαραγμού ήταν το κεφάλαιο: Οι μεν πίστευαν ότι έπρεπε να το διαχειρίζεται μια δράκα κρατικών αξιωματούχων μέλη του κόμματος και οι δε μια δράκα πολιτών με ισχυρούς δεσμούς με τους αξιωματούχους και μέλη του κόμματος . Περιστασιακά τέθηκε θέμα εναλλαγής προσώπων μετά από ήττα αλλά κυρίως όμως λόγω γήρατος.

Περιφερειακά του συστήματος και σε ορισμένες περιπτώσεις περιθωριακά, εμφανιστήκαν και εξαφανιστήκαν συσπειρώσεις ατόμων που κινηθήκαν με ρομαντισμό, αλλά το σύστημα τους συνέθλιψε ή τους αφομοίωσε.

Οι πολίτες καλούνταν στις κάλπες κάθε 4 χρονιά ενώ οι εκλογές μπορούσαν να επισπευστούν εάν οι ομαλές σχέσεις κεφαλαίου εξουσίας διαταράσσονταν πρόωρα.”

Θα πει ακόμη ότι: Στο τέλος του 20^ου αιώνα κορυφαίο γεγονός την πτώση του τοίχους του Βερολίνου και την κατάρρευση της ιδέας-ιδεολογίας που αποτελούσε τον συνεκτικό ιστό και δικαιολογία του είδαμε την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ. Το μπλοκ αυτό στο οποίο κυριαρχούσε η τότε Σοβιετική ένωση ήταν η εφαρμογή στην πράξη της πρακτικής των μελλών του κομουνιστικού κόμματος να κρατούν το κεφάλαιο στα χέρια τους.

Όπως ήταν αναμενόμενο με την εξαφάνιση του ενός στρατοπέδου σε πολύ σύντομο ιστορικό χρόνο  κατάρρευσε και το άλλο στο όποιο την πρωτοκαθεδρία την είχαν οι ΗΠΑ και το κεφάλαιο ήταν στα χέρια ιδιωτών με κοντινές σχέσεις με την εξουσία και σε πολλές περιπτώσεις μέλη ή υποστηρικτές του κόμματος.

Θα πει ακόμη και μερικές ιστορικές αλήθειες

“Στις αρχές του 21^ου αιώνα έγινε κατανοητό ότι η κατοχή πλούτου ισοδυναμεί με εξουσία. Η παραδοχή αυτή οδήγησε σε επαναξιολόγηση των εφαρμοσμένων πολιτικών συστημάτων και πολιτευμάτων αλλά και πολέμων ή επαναστάσεων από την αρχαιότητα έως σήμερα και έγινε κατανοητό ότι:

Ενώ Ιστορικά η έννοια του πλούτου άλλαζε και αφορούσε δέρματα, πέτρες, εργαλεία είτε μέδιμνες, μνες, γη, χρυσό ρευστό, πάντα σήμαινε εξουσία και -σε πολλές περιπτώσεις- η κατοχή πλούτου σήμαινε και πολιτικά δικαιώματα.

Ακόμη έγινε αντιληπτό ότι η μεταφορά πλούτου σε όποιο σημείο της οικονομικής πυραμίδας ή της Ιστορίας εάν συνέβη σήμανε ταυτόχρονα και μεταφορά εξουσίας.

Με βάση αυτό το τελευταίο Θα αναφέρει ακόμη. Ότι η εμφάνιση και η άνοδος της αστικής τάξης οδήγησε από την φεουδαρχία των ευγενών γαιοκτημόνων στον καπιταλισμό.

Ο καπιταλισμός και η βιομηχανική επανάσταση έφερε ένταση της εργασίας και αύξηση της παραγωγικότητας μειώνοντας αντίστοιχα σε μακροχρόνια βάση, την γεωργική –παραγωγική πραγματική βάση της οικονομίας.

Η ευμάρεια της αστικής τάξης, οι κλιματολογικές αλλαγές και η βαρβαρότητα της αγοράς, οδήγησαν μεγάλα τμήματα του παγκοσμίου πληθυσμού στο να εγκαταλείψουν την «αγροτική οικονομία οικογενειακού τύπου» και -που σε μεγάλο βαθμό τους εξασφάλιζε την αυτάρκεια τους- και να προσκολληθούν στο καταναλωτικό μοντέλο του τέλους του 20^ου αιώνα.

Οι είσοδος όλων αυτών των ανθρώπων στα Super market δημιούργησε τις συνθήκες η κάθε κρίση του συστήματος να γίνεται χειρότερη από την προηγουμένη καθώς αφορούσε ολοένα και περισσοτέρους ανθρώπους κάθε φορά.

Η κάθε κρίση οδηγούσε ολοένα και περισσοτέρους στην οικονομική καταστροφή και στις μεγαλουπόλεις, μειώνοντας αντίστοιχα την γεωργική –παραγωγική πραγματική βάση της οικονομίας. και την δυνατότητα αντιστάσης   στην επομενη κρίση

Έτσι ο κάθε πολίτης που οδηγούνταν στην εξάρτηση από την αγορά για ολοένα και περισσότερα προϊόντα. Γίνονταν ταυτόχρονα ευάλωτος στις αγορές και ένα ακόμη λιθαράκι που έχτιζε το οικοδόμημα ή μεγάλωνε το μέγεθος της επόμενης κρίσης.

Απανωτές κρίσεις συγκλόνισαν την αγορά καθώς ένα τεμπέλικο καλομαθημένο κεφάλαιο κερδοσκοπούσε χωρίς να επενδύει στην πραγματική οικονομία και φυσικά το σύστημα αυτό καρτέρευσε παρασύροντας στην καταστροφή και δομές και υποσυστήματα που το στήριξαν όπως τις εθνικές οικονομίες τράπεζες και κράτη.”

——————————————————-

Πριν γίνουν όλα αυτά πραγματικότητα (την οποία πολύ αμφιβάλω εάν θα την αποφύγουμε τελικά) θα πρέπει.

* Τα κράτη να αποσυρθούν σταδιακά από την αγορά καθώς αποδεικνύεται ότι η αγορά έχει γίνει ένας «μεγάλος ανεξέλεγκτος γαργαντούας», που ρουφά όλη την ρευστότητα των εθνικών οικονομιών και των φορολογούμενων πολιτών χωρίς αντίκρισμα. Να αφεθεί η κρίση να εξελιχθεί καθώς το καλομαθημένο κεφαλαίο είναι πανίσχυρο και δεν χτυπιέται για την ώρα .

* Να γίνει δήμευση όλων των περιουσιακών στοιχειών των προβληματικών τραπεζών πριν κλείσουν και οι περιουσίες αυτές εξανεμιστούν ή μεταφερθούν στα χέρια του καλομαθημένου κεφαλαίου.

*Το κράτος να εγγυηθεί τις καταθέσεις και την αποπληρωμή των δάνειων όσων έχουν πρόβλημα. Πάγωμα των κατασχέσεων.

*Να γίνει περιορισμός του ορίου διαπραγμάτευσης των μετοχικών αξιών, παραγώγων, πρώτων υλών, τροφίμων, μετάλλων, και πετρελαίου στο 20% ανά έτος. Μετά από αυτό το όριο να κλειδώνουν οι διαπραγματεύσεις στα χρηματιστήρια . Έτσι το καλομαθημένο κεφαλαίο θα αναγκαστεί να βγει από τα χρηματιστήρια για επενδύσεις και θα πάψει να είναι καλομαθημένο. Θα πάψουν να δημιουργούνται φούσκες.

*Όσες τράπεζες επιβιώσουν να χωριστούν σε επενδυτικές και εμπορικές με σαφή διαχωρισμό, αρμοδιοτήτων, επενδυτικών δυνατοτήτων και πελατών και ανάληψη ρίσκου.

*Να γίνει άμεσα μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μεταβολή των αποδοχών για να περιοριστεί η αναμενομένη ανεργία.

Σε δεύτερο χρόνο να γίνει γενναία μείωση ή μηδενισμός όλων των επιτοκίων δανεισμού.

*Να γίνει συντονισμένη παγκόσμια και τοπική προσπάθεια ανακατανομής εισοδήματος με στόχο το κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ φτώχιας και πλούτου. Έτσι -καθώς ο πλούτος ισοδυναμεί με εξουσία- θα γίνει οχύρωση της δημοκρατίας έναντι επερχομένων «Σωτήρων». Αν δεν γίνει αυτό ελλοχεύει ο κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης.

*Οι πολίτες θα πρέπει να επενδύσουν στην γη και στην γεωργία και σε δεύτερο χρόνο να αναζητήσουν την -όσο είναι δυνατόν- διατροφική αυτάρκεια που θα φέρει την αυτονομία και Ελευθερία. Η ελευθερία και η οικονομική ασφάλεια εξαρτάται πλέον από την αυτάρκεια και την απεξάρτηση απο το  Super market .

Σε αυτή την αλλαγή της Ιστορίας τα κόμματα μας φαντάζουν ήδη γερασμένα και οι πολιτική ηγεσία αδυνατεί να πάρει πρωτοβουλίες που θα να μονώσουν (στα πλαίσια του εφικτού) την Ελλάδα από την κρίση. Ακολουθεί τις ξένες χώρες ή διαπραγματεύεται την κρίση με ορούς 20^ου ή πολλές φορές 19^ου αιώνα

Η πολιτική ηγεσία κινδυνεύει με αφανισμό.

Μετά την κρίση θα γίνει κατανοητό ότι οι άνθρωποι που κυβέρνησαν την χώρα και όσοι ειναι σε θέσεις ευθύνης σημερα δεν έχουν πλέον θέση.

Ενώ, όταν κλείσει η πρώτη Ελληνική τράπεζα θα βγούμε όλοι στους δρόμους. Γιατί όπως είχα προβλέψει προ 4μηνου: Ενα καρδόνι για την αναδιανομή.