Ομηρική τραγωδία σε 3 πράξεις.

Του Δημήτρη Κωνσταντάρα
www.konstandaras.gr

Ο πολύπλαγκτος Τέλης Παυλίδης, η τραγική Έφη Θώδη και ο πολυμήχανος Γιάννης Μανώλης, αν και καθόλου …Ομηρικοί, δεν απέχουν πολύ από του να χαρακτηριστούν «Οι τρεις πράξεις του ίδιου έργου». Αλλά η εξέλιξή τους ήταν άνιση. Μόνον για τη μία, ακολούθησε κάθαρση. Οι άλλοι δυο, απολαμβάνουν μέχρι και …χειροκροτήματος.

Αρχικά:

Ο Παυλίδης εκλιπαρούσε σχεδόν γονυπετής τη «συγχώρεση» από τους πιεσμένους και ανησυχούντες συναδέλφους του της Νέας Δημοκρατίας,
η Θώδη , της μακράς , «ασυνείδητης» συμπόρευσης – αυτογελοιοποίησης με τα Μ.Μ.Ε. ζητούσε να την αφήσουν να πάει στο σπίτι της, χωρίς να αντιλαμβάνεται την κατάστασή της
και ο Μανώλης , μετά την διατύπωση της θεωρίας του περί δικού του «λευκού ψηφοδελτίου», ανακάλυπτε οργισμένος «αντιδεοντολογικό τρόπο ανακοίνωσης υποψηφιότητας του κ. Αδριανού στην Αργολίδα», εκθέτοντας το Μέγαρο Μαξίμου.

Απ΄ αυτούς τους τρεις «πρωταγωνιστές» της επικαιρότητας :
ο Παυλίδης ζητούσε δικαιοσύνη αλλά είχε προαποφασίσει να ΜΗΝ παραιτηθεί, κάτι που σημαίνει ότι ζητούσε να πάρει ΧΩΡΙΣ να δώσει, θύμα της πολιτικής «μεγαλοπρέπειας» τού τεντωμένου δακτύλου,
η Θώδη κλεινόταν στο ψυχιατρείο, θύμα των φαντασιώσεων μεγαλοσύνης που «τρίτοι» της προκάλεσαν και των οποίων έγινε κοινωνός χωρίς να έχει έστω έναν άνθρωπο να τη συμβουλεύσει δίπλα της
και ο Μανώλης ήταν βαθειά πειραγμένος που ο κ. Αδριανός προεβάλλετο από τον Τύπο ως «αντιδεοντολογικός» υποψήφιος στην περιφέρειά «του», ωστόσο ανάλογες υποψηφιότητες στο πρόσφατο παρελθόν ΔΕΝ τις είχε … προσέξει, προφανώς επειδή δεν ήταν στην Αργολίδα, θύμα προφανώς του προσωπικού του αισθήματος υπεροχής.

Φυσικά, ΜΟΝΟΝ η ταλαίπωρη Έφη Θώδη, αν και ασυνείδητος δράστης και θύμα ταυτόχρονα, θα πληρώσει ( ήδη πληρώνει) το κόστος της συμπεριφοράς της σε σχέση με τις συμπεριφορές άλλων που αφού την εκμεταλλεύτηκαν, την πέταξαν σαν στυμμένη λεμονόκουπα, συνεχίζοντας το «παιχνίδι» τους εις βάρος νέων θυμάτων.
Διότι :
Ο Αριστοτέλης Παυλίδης, παραιτηθεί δεν παραιτηθεί, θα πορευτεί αλώβητος προς την τελευτήν του πολιτικού βίου του κραδαίνοντας το κοινοβουλευτικό συγχωροχάρτι και χωρίς να έχει καν ζητήσει μια συγγνώμη από τους συναδέλφους του βουλευτές και τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας.
Και ο Γιάννης Μανώλης, που μας έχει συνηθίσει στην λεκτική …πολυπλοκότητα, απολαμβάνοντας μιας σχετικής ιδιορρυθμίας, θα έχει πολύ σύντομα βρει τρόπο να ξεχάσει ότι δεν μπορείς να σιωπάς όταν βλέπεις θύματα ενός κυκλώνα να πέφτουν γύρω σου και να το θυμάσαι ΜΟΝΟ όταν σε αγγίξει κι εσένα.
Ε, αδικία δεν είναι αυτό;

Οι Νότιοι

==================
Σχόλιο: Είπαμε λίγο χιούμορ δεν βλάπτει

Όταν έρθει ο Γιώργος στα πράγματα…

Σχόλιο:Λίγο χιούμρο δεν βλάπτει

ΠηγήAtsarantos, Ατσάραντος, Ats@r@ntos

Παπανδρέου για την Ευρωπη

Κοινωνική και Δημοκρατική η Ευρώπη που θέλουμε

KALLISTI FERRIES: Απαντά στον Γ.Παπανδρέου για τις άγονες

KALLISTI FERRIES: Απαντά στον Γ.Παπανδρέου για τις άγονες

Με αφορμή τις δηλώσεις του προέδρου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Γιώργου Παπανδρέου στο πλαίσιο της επίσκεψής του στου Φούρνους που αφορούσαν τις άγονες γραμμές η εταιρεία Kallisti Ferries, εξέδωσε ανακοίνωση-απάντηση διότι θεωρεί ότι θίγεται.

Η διοίκηση της εταιρείας υπογραμμίζει ότι «η Ικαρία, οι Φούρνοι και η Σάμος είναι γόνιμοι και αναβαθμισμένοι προορισμοί»

Ειδικότερα αναφέρονται τα εξής:”Κατά την επίσκεψη του στους Φούρνους, ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, την Πρωτομαγιά, κάνοντας κριτική στην κυβέρνηση (παρόλο που δεν μας αφορά εδώ κάτι τέτοιο) έστειλε «μήνυμα από την άγονη γραμμή και εγγυήθηκε στον πολίτη την πρόσβαση σε σωστές υπηρεσίες Συγκοινωνιών κ.α. και εγγυήθηκε ότι θα αποδείξει πως η Ελλάδα δεν είναι άγονη γραμμή».

Ως άμεσα θιγόμενοι, αναγκαζόμαστε να διαφωτίσουμε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ότι:

Κυβέρνηση Παυλίδη, ο Καραμανλής και μια ζεστή Καρέκλα

Αφού λοιπόν έσυρε επί ένα μήνα το πολιτικό σύστημα, την κοινοβουλευτική πλειοψηφιά και τον Καραμανλή και την επικαιρότητα από την μύτη, αποφάσισε απλά… να συνεχίσει να το κάνει.

Η κυβέρνηση Παυλίδη είναι πανίσχυρη, καθώς ο Καραμανλής αποδεικνύεται λίγος και αφελής. Ενώ θα μπορούσε να κάνει την Καθαρσή μονός του, και παίρνοντας την ρομφαία του ασυμβιβάστου με τα Λαμόγια, να πορευτεί σε εκλογές με αξιοπρέπεια και ότι κάτσει, επέλεξε ως συνήθως να αφήσει τον χρόνο να λύσει το πρόβλημα.

Όπως τότε στην Πελοπονησσο στις φωτιές, όπως στο Βατοπαίδι, στην υποθεση ζαχοπουλου, στις υποκλοπές.

Αύριο ο Παυλίδης μπορεί να περάσει νόμο και να μου το θυμάστε θα το επιχειρήσει Εχει εκατόν πενήντα  ένα βουλευτές δεμένους απο την μύτη.

Αν θέλει μπορεί να χτυπά το ντέφι και ο Καραμανλής να χορεύει, να κάνει τούμπες  να πηδά σε τραμπολίνο κλπ.

Η απόλυτη παρακμή δηλαδή για μια ζεστή Καρέκλα. Πόσο ρόμπα μπορεί να γίνουν μερικοί καταλληλότεροι.

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου για τον βουλευτή κ. Αρ. Παυλίδη

Από το www.evenizelos.gr

4 Μαΐου 2009

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η σημερινή μέρα είναι κρίσιμη για την αξιοπιστία των κοινοβουλευτικών θεσμών, για την αξιοπιστία και την αντιπροσωπευτικότητα των κομμάτων και για το κύρος των πολιτικών προσώπων. Από το αποτέλεσμα της σημερινής ψηφοφορίας, η ελληνική κοινωνία θα κρίνει πολλά.

Οφείλουμε, όμως, να διαλύσουμε μία σκόπιμη παρεξήγηση. Να διαχωρίσουμε δύο θέματα που κακώς συμφύρονται, ενώ είναι τελείως διαφορετικά. Η χώρα πρέπει να πάει σε εκλογές όχι λόγω της υπόθεσης του κυρίου Παυλίδη, αλλά γιατί έχουμε οδηγηθεί με κύρια ευθύνη –αν όχι αποκλειστική της Κυβέρνησης του κυρίου Καραμανλή- σε πλήρες οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο.

Η χώρα χρειάζεται μία λύτρωση, μία νέα αφετηρία. Δεν πιστεύουμε ότι οι εκλογές αυτές καθ’ αυτές και η δεδομένη δημοσκοπικά λύση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η λύση στο πρόβλημα. Όμως, είναι η θεσμικά αναγκαία αφετηρία, προκειμένου η χώρα να αναπνεύσει, να ανορθωθεί. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν εύκολα όλα τα σύνθετα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος.

Χρειάζεται, όμως, μία Κυβέρνηση ικανή να πάρει πρωτοβουλίες, να κινητοποιήσει την κοινωνία και τις παραγωγικές δυνάμεις, να διαμορφώσει συναινέσεις, να επινοήσει νέες πολιτικές, να χαράξει και να εφαρμόσει μια εθνική στρατηγική. Άρα, λοιπόν, η χώρα πρέπει να πάει για αμιγώς πολιτικούς λόγους σε εκλογές.

Σήμερα αξιολογείται και κρίνεται η βούληση του πολιτικού κόσμου

Σήμερα αξιολογείται και κρίνεται η βούληση του πολιτικού κόσμου.

——————————————————————-

Παπανδρέου: Θα ήμουν αλληλέγγυος με τον Καραμανλή στην καταπολέμηση της διαφθοράς.

Γιώργος Α. Παπανδρέου: «Ώρα ευθύνης» (3.5.2009)

 ΑΡΘΡΟ του ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ, ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ www.pasok.gr: «Ώρα ευθύνης».

Καλείται αύριο το Ελληνικό Κοινοβούλιο να κρίνει και να πάρει θέση.
Να κρίνει μια από τις πολλές πρόσφατες υποθέσεις κακοδιοίκησης και διαφθοράς για τις οποίες κατηγορούνται και πολιτικά πρόσωπα.
Μαζί κρίνεται και η πολιτική ζωή της χώρας. Αξιολογείται και κρίνεται από τον Ελληνικό λαό η λειτουργία των θεσμών μας. Αξιολογείται και κρίνεται η βούληση του πολιτικού κόσμου να δώσει τέλος σε παρόμοιες πρακτικές και αντιλήψεις στη διακυβέρνηση της χώρας.
Αύριο βράδυ, στην ψηφοφορία της Βουλής, δεν κρίνεται μόνο η αναγκαιότητα περαιτέρω διερεύνησης μιας υπόθεσης που αφορά σε έναν πρώην υπουργό.
Κρίνεται η βούλησή μας να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο της διαφθοράς στη δημόσια ζωή, από όπου και εάν προέρχεται.
Η καταπολέμηση της διαφθοράς αποτελεί καθήκον μας.
Διότι η διαφθορά, μαζί με την πελατειακή αντίληψη άσκησης εξουσίας, γιγαντώνει τη σπατάλη του κράτους, τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος, της περιουσίας του Ελληνικού λαού. Μόνοι ευνοημένοι είναι οι ισχυροί, οι «ημέτεροι» και η παρασιτική οικονομία.
Καλλιεργεί την ανομία, δηλαδή υπονομεύει κάθε έννοια δικαίου και εδραιώνει την πεποίθηση ότι στη χώρα μας κυριαρχεί μόνο το δίκιο του ισχυρού.
Για τον πολίτη η διαφθορά σημαίνει ότι υπονομεύονται τα βασικά του δικαιώματα, κάνοντας τα αγαθά της υγείας, της παιδείας, της σωστής συγκοινωνίας, της εργασίας, της ανάπτυξης, της ποιότητας ζωής, αντικείμενο συναλλαγής, αγαθά δυσπρόσιτα ή ακριβότερα και χαμηλής ποιότητας.
Γίνονται τα αγαθά αυτά προνόμια για τους λίγους.
Η διαφθορά ενισχύει την κοινωνική ανισότητα, την κοινωνική αδικία, ενώ παραμερίζει στην πράξη κάθε έννοια αξιοκρατίας.
Η εκτεταμένη αίσθηση και εικόνα διαφθοράς και πελατειακής πολιτικής υπονομεύει έτι περαιτέρω την αξιοπιστία της χώρας μας, μειώνει την ανταγωνιστικότητα και την αξία των προϊόντων μας, εμποδίζει τον σοβαρό επενδυτή – που θέλει ένα περιβάλλον επενδυτικό σταθερό και διάφανο – εκτροχιάζει και την αναπτυξιακή μας πορεία, σε μια κρίσιμη στιγμή για την οικονομία μας.
Για όλους αυτούς τους λόγους η καταπολέμηση της διαφθοράς και της πελατειακής πολιτικής είναι σήμερα εθνικό καθήκον.
Δεν αφορά μόνο στη ΝΔ, αφορά στους πάντες.
Και είναι ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι αν δεν δείξουμε έμπρακτα τη βούλησή μας να βάλουμε φρένο στην κατάχρηση και τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, η χώρα δεν θα μπορέσει να ορθοποδήσει.
Να κατανοήσουμε ότι αναγκαία προϋπόθεση αντιστροφής του αρνητικού οικονομικού κλίματος και της τραγικής εικόνας των δημόσιων οικονομικών, είναι η αποκατάσταση σχέσεων διαφάνειας, λογοδοσίας, ευνομίας και τελικά εμπιστοσύνης.

Κύριε Καραμανλή,
έχω επανειλημμένα ζητήσει να προχωρήσετε – να προχωρήσουμε μαζί – στην καταπολέμηση της διαφθοράς. Έχω πει ότι εάν το είχατε κάνει θα με βρίσκατε αλληλέγγυο και υποστηρικτή απέναντι στα όποια συμφέροντα που πιθανά θα εμπόδιζαν την πολιτεία να βάλει τέλος σε αυτή την πρακτική και αντίληψη.
Έχω καταθέσει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τις προτάσεις μας, προτάσεις που αντλούν και από την ελληνική και από τη διεθνή εμπειρία στην καταπολέμηση αυτού του φαινομένου.
Με βαθύ αίσθημα δικαίου σας ζήτησα να προχωρήσει η Βουλή – να διαλευκάνουμε κάθε υπόθεση που βαραίνει τον πολιτικό κόσμο. Είτε αφορά στην δικιά σας παράταξη, είτε στην παράταξη τη δικιά μας ή οποιουδήποτε άλλου.
Ζήτησα το αυτονόητο. Ζήτησα αυτό το οποίο είχατε προσωπικά υποσχεθεί στον Ελληνικό λαό σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.
Ζήτησα να τιμήσετε τη σημαία της καταπολέμησης της διαφθοράς που προεκλογικά σηκώσατε και για το οποίο ένα σημαντικό μέρος του Ελληνικού λαού σας εμπιστεύτηκε.
Δυστυχώς το αρνηθήκατε και το αρνηθήκατε σταθερά, επίμονα, ανεπίτρεπτα.
Είναι η δικιά σας έλλειψη αποφασιστικότητας που παρατείνει τη σκανδαλολογία, τη σεναριολογία και την αβεβαιότητα στην καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη. Όχι η ομόθυμη στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για διαφάνεια και δικαιοσύνη.
Είναι η δικιά σας πολιτική στάση που υπονομεύει την αξιοπιστία των θεσμών της δημοκρατίας, των θεσμών μιας ευνομούμενης πολιτείας.
Αλήθεια, ζητάτε σήμερα από τους Έλληνες να καλύψουν τα νέα ελλείμματα που δημιουργήσατε, τους ζητάτε να δεχτούν να πληρώσουν τα τεράστια δημόσια χρέη που φορτώσατε στον τόπο τα τελευταία πέντε χρόνια, και από την άλλη δεν παρέχετε καμιά εγγύηση ότι τα χρήματα αυτά θα αξιοποιηθούν προς όφελος του Ελληνικού λαού, για την περιφερειακή ανάπτυξη, για τα δημόσια αγαθά, για τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, για τη στροφή σε μια ανάπτυξη βιώσιμη, πράσινη, για το καλό του τόπου.
Αντιθέτως, συνεχίζετε να συγκαλύπτετε τη διαφθορά των στελεχών σας. Δίνετε το σήμα ότι τα δικά σας σπασμένα θα τα πληρώσει – ποιός; Ο Ελληνικός λαός; Οι Έλληνες της άγονης γραμμής; Αυτοί που τελικά είναι θύματα της νεοσυντηρητικής σας πολιτικής ενίσχυσης των ισχυρών;
Βρίσκεστε σε απόλυτη δυσαρμονία με το δημόσιο αίσθημα.
Σας απευθύνω έκκληση. Μια έκκληση που έκανα και έναν χρόνο πριν.
Να παραπέμψετε την υπόθεση αυτή – κάτι για το οποίο συμφωνούν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης – αλλά και όλες τις άλλες υποθέσεις διαφθοράς που ταλανίζουν τον τόπο, στη Δικαιοσύνη, μετά από τις απαραίτητες κοινοβουλευτικές διαδικασίες.
Ζητώ απλά να αποδοθεί η δικαιοσύνη. Να μπει τέλος στην ατιμωρησία. Να αφήσετε τους βουλευτές σας να λειτουργήσουν πραγματικά κατά συνείδηση.
Είναι ώρα να κάνουμε μια καινούργια αρχή.
Να πάμε μπροστά.
Αυτό που μας κινεί και καθορίζει τη στάση μας, δεν είναι μια ρεβανσιστική ή μικροκομματική αντίληψη.
Η εικόνα μιας κυβέρνησης που μοιάζει όμηρος της διαφθοράς μας πλήττει όλους. Πλήττει το ίδιο το δημοκρατικό σύστημα και την αυτοπεποίθηση του Ελληνικού λαού.
Πλήττει την αξιοπρέπεια όλων μας και καλλιεργεί την ηττοπάθεια σε μια στιγμή που χρειάζεται να δώσουμε ελπίδα και λύσεις στα προβλήματα του τόπου.
Να ασχοληθούμε με την ανασύνταξη της οικονομίας μας και τις νέες προκλήσεις της εποχής.
Η αντιμετώπιση της διαφθοράς δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μια κομματική αντιδικία. Είναι όρος εθνικής επιβίωσης.
Δεν βλέπουμε κοντόθωρα. Θέλουμε να βλέπουμε πιο μακριά.
Αυτό που μας κινεί είναι η βαθειά μας πεποίθηση ότι ένας ολόκληρος κύκλος που πρόσβαλλε τον Έλληνα πολίτη πρέπει να κλείσει.
Όσο και αν ματώσουμε, δεν έχουμε άλλα περιθώρια. Θα βγούμε όλοι καλύτεροι απ’ αυτό, πιο χρήσιμοι για τη χώρα.
Είναι ώρα χρέους και εθνικής αποδοχής των βασικών αρχών επάνω στις οποίες στηρίζεται το δημοκρατικό μας πολίτευμα.
Είναι ώρα ευθύνης για όλες και όλους.

 

Το Open Coffee στη Λάρισα!

Επιστολή: Manolis Avagiannis

Γεια σας,

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε τι είναι το Open Coffee γι’ αυτό θα σας εξηγήσω με δυο απλά λόγια.

Ξεκίνησε το 2007 από το Λονδίνο όταν ένα άτομο ανακοίνωσε μέσω της ιστοσελίδας του ότι την επόμενη μέρα θα βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο μέρος και όποιος ήθελε μπορούσε να πάει να συζητήσει σε ένα χειροπιαστό κοινωνικό δίκτυο!

Στην Ελλάδα ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2007 στην Αθήνα και μετράει ήδη 21 επιτυχημένες συναντήσεις με συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό!

Ακολούθησαν η Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ιωάννινα, Βόλος και τώρα και η Λάρισα.

Δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια απλή συνάντηση για καφέ σε συνδιασμό με την ανταλλαγή ιδεών, συνεργασιών, σκέψεων για επενδύσεις, προβληματισμών από νέους επιχειρηματίες, ατόμων που ασχολούνται με τις νέες τεχνολογίες και καινοτόμες ιδέες και οποιοςδήποτε άλλος σε ένα ανεπίσημο κλίμα. Οι συναντήσεις γίνονται μια φορά το μήνα (στη Λάρισα κάθε πρώτη Κυριακή εκτός απροόπτου) στην καφετέρια Starbucks (μέχρι στιγμής) και υπάρχουν συνήθως 1-2 παρουσιάσεις από κάποιο άτομα που ενδιαφέρονται να δείξουν κάτι το οποίο έχουν αναπτύξει ή απλά να παρουσιάσουν μια ιδέα. Περισσότερα μπορείτε να βρείτε στο http://opencoffee.gr

Υπεύθυνοι διοργανωτές στη Λάρισα είμαστε εγώ και ο Δημήτρης Ψαρόπουλος. Και οι δυο είμαστε φοιτητές στο ΤΕΙ Πληροφορικής της Λάρισας.

Μέχρι τώρα στη Λάρισα έχουν γίνει ήδη δυο συναντήσεις τους προηγούμενους μήνες. Η τρίτη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στον ίδιο χώρο (καφετέρια Starbucks, Πρωτοπαπαδάκη 4, Πλατεία Ταχυδρομείου) την Κυριακή 10 Μαΐου και ώρα 18:00. Η παρουσίαση έχει θέμα το στήσιμο ενός δικτυακού τόπου με το WordPress (http://wordpress.org) από τον Βασίλη Κανονίδη.

Μπορείτε να δείτε άρθρα, φωτογραφίες και videos από τα προηγούμενα meetings της Λάρισας εδώ: http://opencoffee.gr/search/larisa/

Απευθυνόμαστε σε σας μιας και είστε bloggers της Λάρισας και έχετε άμεση σχέση με τα θέματα του Open Coffee όσον αφορά το διαδίκτυο και τις νέες τεχνολογίες γενικώς. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι τα θέματα περιορίζονται μόνο εκεί και φυσικά μπορείτε να φέρετε μαζί σας όποιον θέλετε για να γίνει σιγά-σιγά ποιό γνωστό και να υπάρχει αρκετό ενδιαφέρον και προσέλευση σε κάθε συνάντηση! Γι’ αυτό άλλωστε ονομάζεται “Open”, ένα άκρως ανοιχτό και φιλικό meeting που μπορεί να έρθει ο οποιοσδήποτε! Επομένως διαδώστε το σε όποιον ξέρετε που μπορεί να ενδιαφέρετε για τίποτα παραπάνω από μια απλή συνάντηση το μήνα με γνωριμία μεταξύ μας και σκέψεις γύρω από διάφορα θέματα. Η ουσία είναι οι συζητήσεις περισσότερο και όχι οι παρουσιάσεις! Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα!

Μπορείτε να αφήσετε σχόλιο αν θα έρθετε στην συνάντηση εδώ: http://opencoffee.gr/2009/05/01/open-coffee-larisa-iii/ ή να κάνετε attend στο event που έχουμε δημιουργήσει στο Facebook: http://www.facebook.com/event.php?eid=167261125061&ref=mf (και να κάνετε και invite και τους φίλους σας που ενδεχομένως να ενδιαφέρονται!)

Για οποιαδήποτε απορία ή ό,τι άλλο θέλετε να ρωτήσετε μπορείτε να απευθυνθείτε σε αυτό εδώ το email ή στο opencoffee.larisa@gmail.com

Ευχαριστώ!

Γ. Α. Παπανδρέου: “Ο σοσιαλισμός πρέπει να επανιδρυθεί”.

Ο σοσιαλισμός πρέπει να επανιδρυθεί

Οι προοδευτικοί πολιτικοί πρέπει να οδηγήσουν τους πολίτες από την απελπισία στην ελπίδα

Γ. Α. Παπανδρέου |

Πορεία για την Εργατική Πρωτομαγιά χθες στη Βαρκελώνη. Το πανό γράφει: «Πολεμάμε την κρίση»

Είμαι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Στην Ευρώπη η δήλωση αυτή δεν θεωρείται επίμαχη. Μέχρι πρότινος όμως, όταν συστηνόμουν με αυτό τον τρόπο σε Αμερικανούς, η αντίδρασή τους έτεινε προς το «σοκ και δέος». Αν και ο οργανισμός μας αριθμεί 170 κόμματα-μέλη και από τις πέντε ηπείρους, συμπεριλαμβανομένων πολλών που βρίσκονται στην εξουσία, προφανώς ο σοσιαλισμός ήταν μια βρώμικη λέξη. Ευτυχώς, αυτό δεν συμβαίνει πλέον. Το γεγονός ότι ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα εξελέγη, παρ΄ ότι χαρακτηριζόταν σοσιαλιστής από τους Ρεπουμπλικανούς, δείχνει πόσο πολύ έχουν προχωρήσει οι Αμερικανοί στο να αποδεχτούν την ανάγκη για μια περισσότερο κοινωνικά δίκαιη εναλλακτική λύση στον άκαμπτο καπιταλισμό.

Ωστόσο, πολλά από τα μέτρα που ελήφθησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη για να βγουν από τη δύσκολη θέση οι καταρρέουσες τράπεζες και να στηριχθούν οι ασθενούσες βιομηχανίες μοιάζουν σχεδιασμένα για να διαιωνίσουν ένα παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα που είναι πολιτικά διεφθαρμένο αλλά και ηθικά χρεοκοπημένο.

Εστιάζοντας στο να σώσουν τις τράπεζες, οι κυβερνήσεις δίνουν ελάχιστη σημασία στους ανθρώπους που χάνουν τα σπίτια και τις δουλειές τους, τις οικονομίες και τις συντάξεις τους, ως αποτέλεσμα χρηματοπιστωτικών αποφάσεων τις οποίες δεν ελέγχουν. Η αποτυχία των κυβερνήσεων να επιβάλουν αποτελεσματικές ρυθμίσεις σε εταιρικούς κολοσσούς και τραπεζικές ελίτ έχει υπονομεύσει την ακεραιότητα των δημοκρατιών μας. Δεν είναι να απορεί κανείς που οι φορολογούμενοι νιώθουν εξοργισμένοι: κληρονόμησαν τρισεκατομμύρια δολάρια ελλειμμάτων, τη στιγμή που οι τραπεζίτες αποχωρούν με εκατομμύρια δολάρια προσωπικής περιουσίας.

Ο «σοσιαλισμός-σωτήρας» δεν θα έχει αποτελέσματα αν δεν πάει πέρα από τα βιαστικά μπαλώματα. Η πρόκληση για τους προοδευτικούς πολιτικούς είναι να οδηγήσουν τους πολίτες μας από την απελπισία στην ελπίδα. Θα αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη μόνο αν δημιουργήσουμε περισσότερους δημοκρατικούς θεσμούς οι οποίοι να αντικατοπτρίζουν και να ανταποκρίνονται καλύτερα στις πραγματικότητες του 21ου αιώνα. Η επίλυση της παρούσας χρηματοπιστωτικής κρίσης δεν είναι υπόθεση για τεχνοκράτες. Είναι ένα θεμελιωδώς πολιτικό ζήτημα. Χρειαζόμαστε καλύτερη διακυβέρνηση, όχι απλώς καλύτερα ρυθμιστικά μέτρα για το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το θέμα δεν είναι απλώς η αναδιανομή του πλούτου- είναι η ανάληψη ευθύνης. Ο σοσιαλισμός βρίσκεται στην τέλεια θέση για να καλύψει αυτό το κενό ηγεσίας, διότι εμείς μπορούμε να παράσχουμε ένα αποτελεσματικό αντίδοτο στις υπερβολές της παγκοσμιοποίησης.

Απαντώντας στο ερώτημα των Ερενραϊχ και Φλέτσερ αν«έχουμε σχέδιο», η απάντηση είναι: ναι, έχουμε. Στη Σοσιαλιστική Διεθνή βρισκόμαστε εν μέσω μιας διαδικασίας μελέτης και διαλόγου, στόχος της οποίας είναι να δώσει πνοή σε ένα νέο, πράσινο μοντέλο οικονομικής διακυβέρνησης το οποίο να στηρίζει την αειφόρο ανάπτυξη.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο ιδρύσαμε μια Επιτροπή για τα Παγκόσμια Χρηματοπιστωτικά Θέματα με προεδρεύοντα τον νομπελίσταΤζόζεφ Στίγκλιτς και μέλη αρχηγούς κομμάτων, υπουργούς και ειδικούς από όλο τον κόσμο. Στόχος μας είναι να εξασφαλίσουμε ότι οι αγορές υπηρετούν τους λαούς και όχι το αντίστροφο. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούμενοι κάνουμε έκκληση για μεγαλύτερη χρηματοπιστωτική διαφάνεια, πιο στέρεες ρυθμίσεις, το κλείσιμο των φορολογικών παραδείσων και τη δημιουργία ενός Παγκόσμιου Χρηματοπιστωτικού Οργανισμού ο οποίος θα θωρακίσει τους διεθνείς θεσμούς.

Εχουμε αναλάβει εποικοδομητικές πρωτοβουλίες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται ριζικές μεταρρυθμίσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου που θα εξασφαλίσουν ότι οι αναδυόμενες οικονομίες εκπροσωπούνται επαρκώς και ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες δεν θα υποφέρουν, στερούμενες πιστώσεων και κεφαλαίων. Αν και το πλαίσιο κατευθύνσεων που χάραξε το G20 είναι ένα βήμα μπροστά στην αναζήτηση για συντονισμένες, παγκόσμιας κλίμακας απαντήσεις στην κρίση, ωστόσο δεν αντικατοπτρίζει την αλληλεξάρτηση όλων των εθνών.

Η πρόκληση για παγκόσμια διακυβέρνηση είναι μεγάλη. Οι κίνδυνοι όμως που παρουσιάζει η απουσία της όποιας ενέργειας για να δώσουμε ξανά νομιμότητα στους θεσμούς μας είναι κατά πολύ μεγαλύτεροι. Αν αποτύχουμε να επενδύσουμε σε πηγές παραγωγής ενέργειας με χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και δεν νοικοκυρέψουμε τη βιομηχανία, η οικονομική ανάκαμψη δεν θα είναι βιώσιμη εξαιτίας της ταχύρυθμης κλιματικής αλλαγής. Αν αποτύχουμε να εκδημοκρατίσουμε την παγκοσμιοποίηση, τα φαινόμενα φονταμενταλισμού και λαϊκισμού θα διογκωθούν. Αν αποτύχουμε να ασχοληθούμε αποτελεσματικά με τα κοινωνικά προβλήματα και δεν αντιμετωπίσουμε την αίσθηση αδικίας και αδυναμίας που βιώνουν οι άνθρωποι, θα δούμε περισσότερες βίαιες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, όπως αυτές που ξέσπασαν στην Ελλάδα τον περασμένο Δεκέμβριο.

Αυτή η παρατεινόμενη κοινωνική αναταραχή είναι μια επείγουσα προειδοποίηση ότι η Δεξιά δεν μπορεί απλώς να συνεχίζει «σαν να μη συμβαίνει τίποτε».

Ενώ με εκπλήσσει ευχάριστα το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός είναι και πάλι της μόδας, γνωρίζω καλά ότι πρέπει και να επανιδρυθεί. Δεν έχει νόημα να ανακυκλώνουμε παλιές πολιτικές και διαδικασίες ή να μεταρρυθμίζουμε θεσμούς οι οποίοι στο παρελθόν απέτυχαν επανειλημμένως. Εχει έρθει ο καιρός να επανεφεύρουμε τους κανόνες. Ο κόσμος μας έχει αλλάξει και οι πολιτικές μας πρέπει να αντανακλούν τον επείγοντα χαρακτήρα των προβλημάτων μας.

πηγή: Ο σοσιαλισμός πρέπει να επανιδρυθεί

Δήλωση Γιώργου Παπανδρέου στους Φούρνους

Δήλωση Γιώργου Παπανδρέου στους Φούρνους

Πρωτομαγιά και κανείς δεν μιλά πια για τους Αδικημένους.

Δυο μεγάλες ιδέες, δυο κόσμοι, δυο φιλοσοφίες, δυο κοινωνίες, δυο τρόποι ζωής διαπερνούν τον 19^ο, τον 20ο αιώνα και απειλούν να μεταφερθούν και στο επόμενο ως απομεινάρι και απόδειξη χρεοκοπίας του ιδεολογικού κόσμου του νέου αιώνα, που ακόμη όμως, έχει το ελαφρυντικό της ηλικιακής νεαρότητας.

Ο πρώτος κόσμος πηγάζει και συντάσσεται γύρω από ένα Ιστορικό αίσθημα αδικίας. Αίσθημα διαχρονικό και κόσμος διαχρονικός που δεν κρύσταλλοποιείται ιστορικά παρά μόνο κατά περιόδους και με την βοήθεια ιδεών ή σκοπών.

Συνήθως η υπάρχουσα κοινωνική αδικία ταυτίζεται με αδικία σε βάρος του έθνους της δημοκρατίας των θεσμών και άλλων συνεκτικών στοιχειών του κράτους. Η κατάσταση αυτή φέρνει στο μετερίζι του αγώνα κοινωνικούς επαναστάτες και πολεμιστές της δικαιοσύνης.

Πρέπει μάλλον να αντιληφθούμε το αίσθημα της αδικίας και τις αυξομειώσεις ως κινητήρια δύναμη της Ιστορίας

Οι αδικημένοι δημιούργησαν την Γαλλική επανάσταση Την Σοβιετική ένωση την Ελληνική την αμερικανική Επαναστάτη τον σοσιαλισμό, τον κουμμουνισμό. Οι αδικημένοι αγωνιστήκαν για το οχτάωρο, για σοβαρούς μισθούς, οι αδικημένοι πάλεψαν μια πρωτομαγιά στο Σικάγο. Το αίσθημα αδικία έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους για τον Γρηγόροπουλο.

Ιστορική αναδρομή στην Ελλάδα.

Στη  κατοχή Δημιουργήθηκε το ΕΑΜ συνενώνοντας την κοινωνική αδικία και με την αδικία που πήγαζε από την Γερμανική κατοχή. Το ΕΑΜ κατά την διάρκεια του πολέμου ταυτίστηκε με το ΚΚΕ. Πριν την κατοχή η κοινωνική αδικία από μόνη της δεν μπορούσε να δημιουργήσει δυνάμεις Ικανές να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στην τάξη της κοινωνίας με σπάνιες εξαιρέσεις όπως τα γεγονότα στο Κιλελέρ στην Θεσσαλία.

Η ταύτιση του κόσμου της αδικίας με το ΚΚΕ ήρθε μέσα από τον αγώνα για εθνική απελευθέρωση και συμπύκνωσε μέσα της δυνάμεις που στόχευαν και στην μεταπολεμική κοινωνική δικαιοσύνη

Η αποχώρηση των Γερμανών οδήγησε ένα μεγάλο κομμάτι του ΕΑΜ και των ανταρτών στην δικαίωση και στην αποχώρηση . Έτσι μόνο η κοινωνική αδικία συνέχισε να υφίσταται και χρησιμοποίησε την πόλωση για να προκαλέσει ένα εμφύλιο πόλεμο.

Ο εμφύλιος πόλεμος Δεν έκανε διακρίσεις. Το κράτος στράφηκε τόσο σε βάρος των δυνάμεων που μάχονταν την κοινωνική αδικία (ΚΚΕ) όσο και εναντίων αγωνιστών της Εθνικής αντίστασης που βρεθήκαν στο ΕΑΜ.

Η Ήττα και η παρανομία, τα αντίποινα και οι εξορίες γιγάντωσε το αίσθημα κοινωνικής αδικίας και οδήγησε την ΕΔΑ στην εξουσία και στην Δολοφονία του Λαμπράκη.

Είναι σαφές ότι γίνονταν συνεχώς μια πάλη ιδεών με στόχο την δικαιοσύνη που φορούσε εναλλάξ τον μανδύα της κοινωνικής δικαιοσύνης ή της εθνικής αποκατάστασης.

Η χούντα επέτεινε το πρόβλημα γιατί κατά την διάρκεια της μαζί με την ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη κυριαρχεί και η  ανάγκη  για αποκατάσταση της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Υπάρχει όμως και τότε  κόσμος που αισθάνεται την αδικία σε βάρος της Ελλάδας και της Δημοκρατίας αλλά δεν την αναγάγει σε κοινωνική αδικία ή θεωρεί ως ένα σημείο αποδεκτή την αδικία σε κοινωνικό επίπεδο.

Όμως η θέση του ΚΚΕ -να τα ανάγει όλα σε κοινωνικά ζητήματα- δεν αφήνει τον αντιδικτατορικό αγώνα να πλατύνει και να γίνει εθνικός. Ταυτίζει τον αγώνα για την Δημοκρατια με το ΚΚΕ.

Παρόλα αυτά υπάρχει ακόμη σήμερα η αίσθηση ότι το ΚΚΕ ήταν πίσω από όλο τον Αντιδικτατορικό αγώνα ενώ μάλλον δεν ήταν έτσι .

Το αίσθημα της αδικίας είναι η κινητήριος δύναμη της ιστορίας και αυτή που θα δημιουργήσει μεταδικτατορικά το ΠΑΣΟΚ ενώ θα οδηγήσει στην πολιτική συρρίκνωση του ΚΚΕ όταν η αδικία πάψει να υφίσταται εις βάρος του  με την νομιμοποίηση του.

Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ οδήγησε στην δικαίωση ένα μεγάλο τμήμα των πολιτών και όταν αυτό εμφανίστηκε στις κάλπες η αδικία εις βάρος είχε πάψει να υφίσταται με αποτέλεσμα σταδιακά να συρρικνωθεί.  Βγάζοντας από την μέση τον παράγοντα αδικία απόμεινε μόνο η ιδεολογική προσέγγιση του ΚΚΕ με τον κόσμο του και αυτό οδήγησε στην συρρίκνωση του. Στην Ελλάδα αυτό έγινε πολύ πριν την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Ο Ανδρέας αγκάλιασε τον κόσμο της αδικίας και τους ονόμασε μη προνομιούχους  και κάπου εκεί σταματούν όλα.

Σήμερα υπάρχουν αδικημένοι και δεν μιλά κάνεις για αυτούς. Και όσοι το κάνουν δεν μιλούν με ορούς κοινωνικής αδικίας αλλά με όρους ιδεολογικούς. Δεν μάχονται την αδικία αλλά προσπαθούν να εξηγήσουν από πού πηγάζει. Ακόμα παραπέρα κάποιοι αδυνατούν να ταυτιστούν με τον κόσμο αυτό γιατι δεν βιώσαν ποτέ την αδικία αλλά υπήρξαν πορφυρογέννητοι.

Δεν παλεύουν να απαλύνουν την κοινωνική αδικία αφού δεν την αντιλαμβάνονται.

Το αίσθημα αδικίας λοιπόν με διάφορες εκφάνσεις εμφανίζεται συνεχώς μπροστά μας καθώς αναλύουμε την ιστορία.

Ως αίσθημα είναι διαχρονικό μόνο που αλλάζει το περιερχόμενο του. Γενικά μιλώντας θα λέγαμε ότι ο κόσμος αυτός βιώνει

Ανισότητα, φτώχια, χαμηλό βιοτικό επίπεδο, μειωμένη πρόσβαση στην εργασία και στο πλούτο, στην εξουσία, στην υγεία αποκλεισμοί κάθε είδους. Αυταρχισμό του πολιτικού συστήματος, μη συμμετοχή.

Αδικία στο να σε αντιλαμβάνονται ως κομμάτι της μάζας, αδικία, στην σπάταλη ανθρώπινων ζωών και πόρων υπέρ σκοπών, Αδικία στην δουλειά αναξιοκρατία οικογενειοκρατία ρουσφέτι, μετανάστευση εσωτερική και εξωτερική.

και μια Εξορία από παντού μια μοναχικότητα και μια περιχαράκωση αφού κανείς δεν μιλά πια για τους αδικημένους κανείς δεν τους χτυπά την πόρτα Ένας αποκλεισμός.

Η ιδεολογική ήττα του προέρχεται από το γεγονός ότι όλα αυτά να μοιάζουν ότι οφείλονται στην χαμηλή τους εξειδίκευση. Όμως είναι το κόστος της Παιδείας που φέρνει χαμηλή εξειδίκευση. Κόστος δυσβάσταχτο για ένα μέλος της κόσμου της αδικίας.

Το κόστος της παιδεία φανερό που αφορά την άμεση απώλεια εισοδήματος του ατόμου και της οικογένειας του όσο και την έμμεση απώλεια εισοδήματος από την κοινότητα Κράτος καθ όλη την διάρκεια σπουδών του μέλους της.

Το μέλος τελικά αλλά και ο κόσμος του -πλην ελάχιστων εξαιρέσεων- θα αντιληφθεί την ματαίωση και θα αποτρέψει το μέλος από περαιτέρω σπουδές.

Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος αδικίας και χαμηλών προσδοκιών. Τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα παράγουν χαμηλά κοινωνικά στρώματα.

Για το γιο ενός αγρότη, ενός εργάτη, ενός βιοπαλαιστή, ενός μεροκαματιάρη δεν υπάρχει ισότητα ή δικαιοσύνη παρά μόνο συνεχής αγώνας και ελιγμοί για να βρεθεί σε μια καλύτερη θέση για μια στιγμή στην ζωή του και να δώσει κάτι στα παιδιά.

Οι περήφανοι νοικοκυραίοι έπαψαν να είναι και περήφανοι και νοικοκυραίοι και ξεπούλιουνται στα κομματικά γραφεία… για τα παιδιά.

Φαύλος κύκλος που οδηγεί την κοινωνία των αδικημένων να αναπαράγεται βιολογικά με τα νεότερα μέλη της να ακολουθούν τα χνάρια των προγονών τους σε μεγάλο βαθμό και να καταλήγουν νομοτελειακά -θα έλεγε κανείς ως βελτιωμένα αντίγραφα – μέλη στην κοινωνία της αδικίας.

Και είναι αυτή η κοινωνία της αδικίας που οδηγεί την έκφραση του αιτήματος για Ισότητα Δικαιοσύνη. Αίτημα που βρίσκει συνεχώς νέα όρια σε αυτά τα συστατικά στοιχεία του τρίπτυχου ή πολεμά για να κρατήσει τα κεκτημένα της που ενίοτε απειλούνται.

Ο κόσμος της αδικίας προβάλει και συνθλιβεί τις ταυτότητες του έθνους των θρησκειών των πολιτισμών και κάθε συνεκτικού στοιχείου που μπορεί από κάτω του να κρύψει, να καμουφλάρει ή να απαλύνει να δικαιολογήσει την αδικία. Οι μετανάστες είναι η απόδειξη.

Οι πιο μορφωμένοι θα πουν ότι ο κόσμος της αδικίας λαμβάνει ιστορικές διαστάσεις και αποκτά ιστορικό υπόβαθρο. Οι πιο φωτισμένοι θα καταγράψουν την ιστορία ως συνεχή και αέναη πάλη ανάμεσα στην αδικία και στην δικαιοσύνη.

Έτσι ίσως Ιστορία θα γίνει αντιληπτή ως καταγραφή της προοδευτικής διαδικασίας εξέλιξης από έναν άδικο κόσμο προς ένα δικαιότερο.

Μέσα της υπάρχουν δράσεις ή βήματα προς τον κόσμο αυτό και αντιδραστικά επεισόδια ή βήματα προς τα πίσω.

Όσο πιο έντονο γίνεται το αίσθημα της αδικίας τόσο πλησιάζουμε προς την επόμενη επανάσταση που θα έρθει όπως πάντα από αυτές τις κοινωνίες τις ποτισμένες και μεγαλωμένες με την αδικία ταυτιστούν ή χειραγωγηθούν από αστούς που αισθάνονται το ίδιο.

Όταν η κοινωνική αδικία ταυτιστεί με την αίσθηση εθνικής η πολιτικής αδικίας. Αυτή η επανάσταση θα είναι Ειρηνική σε βάρος των βολεμένων

Μια πίκρα θα κυριαρχεί πάντα στο στόμα

Αναζητήστε τις δυνάμεις της αδικίας και τις δυνάμεις των βολεμένων

Αναζητήστε την πρόοδο και την συντήρηση είναι το πρώτο βήμα προς την αλλαγή. Η κοινωνία έχει κάνει ένα βήμα για να σας δείξει ένα πρόβλημα δείτε το γιατί το επόμενο θα είναι κατά Πάνο σας

Μια πίκρα θα κυριαρχεί πάντα στο στόμα όσο κανείς δεν μιλά για εμάς τους αδικημένους.

Η οικονομία είναι το πρώτο ζητούμενο των Ελλήνων όχι το πόσα πήρε ο Παυλίδης και πόσα έδωσε η ΖΙΜΕΝΣ. Αυτή είναι η κουβέντα που αφορά εσάς που τα χαλάσατε στην μοιρασιά.

Η οικονομία θα γεννήσει τους επόμενους αδικημένους και όλοι ευχόμαστε να μην είναι τα παιδιά μας.