Η νοηματοδότηση της ιστορίας
Πριν από πολύ λίγα χρόνια συζητώντας σε μια συντροφιά φίλων, κάποιος εξέφρασε την άποψη-παράπονο , ότι δυστυχώς μας έτυχε να ζούμε σε μία εποχή χωρίς έντονα ιστορικά γεγονότα, χωρίς προσδοκίες , χωρίς υψηλά ιδανικά ή έστω ιδεολογήματα , χωρίς να νιώθουμε την ιστορία να γεννιέται. Προφανώς είχε επηρεαστεί από την γαλλική ταινία της “νουβέλ βαγκ” που μόλις είχαμε δει , διαπνεόμενος από όλο το νοσταλγικό μεγαλείο της δεκαετίας του ’60, το οποίο έχει διαποτίσει έντονα όλες τις ιστορικές αναφορές που έφταναν ως εμάς, που δεν υπήρξαμε αυτόπτες μάρτυρες.
Δεν θα περίμενε κανείς ότι η ίδια η ιστορία θα κομμάτιαζε με τόσο παταγώδη τρόπο την άποψη αυτή , καθιστώντας την δική της ορμητική ροή στο επίκεντρο των δικών μας “αδιάφορων” μέχρι πρότινος αναφορών. Η σκηνή που διαδραματίστηκε μπροστά στα μάτια μας είτε στην οθόνη του υπολογιστή, είτε στην τηλεόραση είναι συντριπτική.
Η εισβολή των “οργάνων της τάξης” έχει συντελεσθεί στην πλατεία. Παντού καπνοί , φωνές , ποδοβολητά. Ένα ψηλόλιγνο, μελαχρινό αγόρι με σκουρόχρωμη μπλούζα εμφανίζεται στο πλάνο έχοντας προτεταμένα κάθετα προς τον κορμό του και τα δυό του χέρια, σαν να ικετεύει , η να φοβάται , η να προσπαθεί να κρατηθεί μακριά από μια απειλή. Το πρόσωπό του είναι ακάλυπτο , καθαρό για να αντικρίζει μία ομάδα σιδερόφρακτους , με μάσκες, με ασπίδες, με μακριά ματσούκια , κράνη και βαριές μπότες. Η στάση του σώματός του προδίδει απόλυτη παράδοση , ίσως και τρόμο, παράλυση. Δεν τρέχει , δεν προσπαθεί να ξεφύγει, τι έκανε άλλωστε, απλά στέκεται έτσι, πρόσωπο απέναντι σε μάσκα.
Το ματσούκι υψώνεται ψηλά για να αποκτήσει την φόρα που πρέπει ώστε να πλήξει καίρια με μανία , το ακάλυπτο πρόσωπο , το γυμνό κεφάλι. Το σώμα ξέψυχο, σωριάζεται , ενώ κιόλας τα αίματα κυλούν κατηφορικά με κατεύθυνση την Ερμού. Ο “θωρακισμένος” γίγαντας , απομακρύνεται πισωπατώντας , σαν μια αστραπη συνείδησης να τον διαπέρασε. Προχωράει, κρύβεται ανάμεσα και πίσω από τους άλλους “θωρακισμένους” της ομάδας του.
Είναι τελικά εκπληκτική η ενάργεια με την οποία η ίδια η ζωή επιλέγει τους συμβολισμούς της , η ίδια η ιστορία αναδεικνύει τους ήρωές της.
Ένα σύστημα τυχοδιωκτικό, θρασύδειλο, σάπιο αλλά οπλισμένο με την ισχύ της εξουσίας , απέναντι στο ίδιο του το μέλλον , το νέο και αθώο , το ελπιδοφόρο , αλλά φοβισμένο και άπειρο.
Ένα σύστημα ανίκανο , αμόρφωτο και απαίδευτο , καβάλα σε μία ισχύ που βάρβαρα καπηλεύτηκε, απέναντι στο άγνωστο , στο ασχημάτιστο αλλά αποφασισμένο , στο ημιτελές αλλά ηθικό.
Ένα σύστημα που για να κερδίσει λίγες ανάσες ζωής , είναι αποφασισμένο να συντρίψει το ίδιο του το μέλλον , να καταστρέψει την ίδια του την κοινωνία , να σπαταλίσει το αίμα των ίδιων του των παιδιών.
Δεν αμφιταλαντεύεται , δεν ταράζεται , δεν διστάζει , αντίθετα με ένταση καταφέρνει το καίριο χτύπημα.
Τίποτα δεν θα μπορούσε να συμβολίσει με μεγαλύτερη πιστότητα , αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο στην ελληνική κοινωνία και στην ελληνική νεολαία , από την σκηνή αυτή. Ότι και να διαβάσουμε , ότι και να δούμε από εδώ και πέρα , η σκηνή αυτή θα συμπυκνώνει τόσο απόλυτα αυτά που ζούμε, που θα μας στοιχειώνει για πάντα, υπενθυμίζοντάς μας, ότι η ιστορία είναι αυτό που συμβαίνει ακόμα και καθημερινά.
Αρκεί να έχουμε την ψυχή να την διακρίνουμε και πολύ περισσότερο , να την δημιουργήσουμε.
Pίχνουνε αλάτι οι γριές μανάδες στη φωτιά, ρίχνουνε χώμα στα μαλλιά τους ξερρίζωσαν τ' αμπέλια της Mονοβασιάς μη και γλυκάνει μαύρη ρώγα των εχτρών το στόμα, βάλαν σ' ένα σακκούλι των παππούδων τους τα κόκκαλα μαζί με τα μαχαιροπήρουνα και τριγυρνάνε έξω απ' τα τείχη της πατρίδας τους ψάχνοντας τόπο να ριζώσουνε στη νύχτα Ρίτσος Γιάννης - 
Εξαιρετικής ευαισθησίας και ενάργειας το άρθρο αποδίδει με ακρίβεια το ιστορικό πλαίσιο της εποχής μας.
Μιας εποχής που η ιστορία της γράφεται πλέον ΜΟΝΟ στα ταμπλό των χρηματιστηρίων και την αφήγησή της έχουν αναλάβει κατ’ αποκλειστικότητα οι “σωμόν” σελίδες των οικονομικών ενθέτων!
Δεν θα ξαναυπάρξει ιστορία με πολιτικούς όρους, τουλάχιστον όχι στο ορατό μέλλον. Ιστορία θα είναι μ@λ@κίες του τύπου: “Αρνήθηκε ο Τάδε”, “Υπαναχώρησε ο Δείνα”, “Αναδιπλώθηκε ο Καραγκιόζης”. “Ξιφούλκησε ο Χατζηαβάτης”…
Ακόμη κι αυτό το μπλογκ, δείτε το, βρίθει από αναφορές σε ασήμαντες συμπεριφορές “πολιτικών”, συμπεριφορές που υποδύονται αξιοθρήνητα τις “πολιτικές πράξεις”. Έτσι προχωράμε παίζοντας τελικά το παιχνίδι τους που είναι ρουλέτα ηλιθίων…
Μάλλον αυτή θα είναι στο εξής η ιστορία και έτσι θα γράφεται, χωρίς ΚΕΦΑΛΑΙΑ, μόνο με “πεζά”. “Πεζά” με όλες τις έννοιες. Και μερικά ανοιγμένα κεφάλια θα είναι απλώς η ωραία εικονογράφηση, με λεζάντες όπως: “Φταίει το κακό το ριζικό μας, είπε ο βουλευτής @@χίδης με αφορμή τα έκτροπα”.