Στάκαμαν: Δημοψήφισμα!!!

Ας σκεφτούμε λίγο και ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πρώτα σημαντικά απέναντι στην αιφνιδιαστική εξαγγελία δημοψηφίσματος από τον Παπανδρέου.

Δημοψήφισμα που αφορά στα δημοσιονομικά στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Είναι αντισυνταγματικό. Το Σύνταγμα απαγορεύει ρητά δημοψήφισμα που έχει σχέση με τα δημοσιονομικά. Ακόμα και αν γίνει θα κάνει χρέη πανελλήνιου γκάλοπ. Στην ουσία πρόκειται για πολιτικό κόλπο της χειρότερης υφής.
- Πρώτον θεωρούν ότι έτσι κερδίζουν 3 μήνες μέχρι τον Ιανουάριο. Το πιθανότερο είναι να μη γίνει αφού θα θεωρηθεί αντισυνταγματικό και η κυβέρνηση να παραμείνει στο κέρδος χρόνου.
- Δεύτερον, αν ακόμα γίνει, τότε λόγω της αντισυνταγματικότητάς του θα χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν. Αν είναι ΝΑΙ θα το περιφέρει η κυβέρνηση ανά τας Ευρώπας και θα το χρησιμοποιήσει για τη διετή επιπλέον παραμονή της στην εξουσία. Αν είναι ΟΧΙ θα επιδιώξει η ίδια να το βγάλει αντισυνταγματικό και θα κρατήσει το κέρδος χρόνου.

Μα κι αν ακόμα συζητήσουμε για τη νέα δανειακή σύμβαση, τί έχουμε μπροστά μας?
Η νέα δανειακή σύμβαση δεν πληρώνει δεκάρα για τα έξοδα λειτουργίας του κράτους, δηλαδή δε δίνει δεκάρα για μισθούς, συντάξεις, υγεία, παιδεία, κλπ. Αυτά θα τα καλύπτουμε μόνοι μας σαν κράτος με ότι έσοδα καταφέρνουμε να μαζέψουμε.
Από την άλλη η νέα δανειακή σύμβαση καλύπτει το κουρεμένο χρέος μας σε ομολογιούχους – κυρίως τράπεζες, ασφαλιστικές, επενδυτικές. Αυτός ήταν ο λόγος άλλωστε που το κουρέψανε οι Γερμανοί, για να μην πληρώσουνε πολλά. Από την άλλη μας αναγκάζει να μαζεύουμε περισσότερα έσοδα από τα έξοδα του κράτους (αυτό το λένε πρωτογενές πλεόνασμα) για να πληρώνουμε κι εμείς για την εξόφληση του χρέους.
Προσέξτε τώρα:
- Οι Γερμανοί εκβιάσανε τις τράπεζες για κούρεμα με τη δική μας χρεοκοπία. Εμείς δύο χρόνια τώρα ήμασταν ανίκανοι να το κάνουμε.
- Η δανειακή σύμβαση μας βάζει σε πιο βαθιά φτώχεια από την άρνησή της, γιατί επιδιώκει όχι μόνο να ζούμε με ότι βγάζουμε, αλλά να μένει και υπόλοιπο με το οποίο θα τσοντάρουμε στην αποπληρωμή του χρέους. Και θα πει κάποιος ότι είναι καλό και ηθικό να ξεπληρώνεις τα χρέη σου. Ναι, αλλά όταν πρώτα έχουν να φάνε τα παιδιά σου. Δηλαδή, αν έρθουν επενδύσεις και υπάρξει κάποια στιγμή εύκολο πλεόνασμα, ευχαρίστως να δώσουμε για την αποπληρωμή των χρεών. Όμως, η δανειακή σύμβαση ζητά πλεόνασμα το 2012, ακόμα και αν δεν έχουμε να φάμε, ακόμα και αν δεν υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις, ακόμα και αν κλείσουν όλα τα νοσοκομεία και τα σχολεία της χώρας.

Θα φτάσουμε στο σημείο να παραδεχτούμε ότι ο κεφαλικός φόρος επί τουρκοκρατίας ήταν πιο ανθρώπινος…

- Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθούν και όλοι αυτοί οι γερμανικοί αλαλαγμοί περί απώλειας της εθνικής κυριαρχίας των Ελλήνων, που έρχονται να λειτουργήσουν ως παραδειγματισμός για τα άλλα “γουρουνάκια” που άρχισαν να καλοβλέπουν κι αυτά ένα κούρεμα του χρέους τους, με το εξής απλό επιχείρημα: Αν οι τράπεζες φοβούνται τη χρεοκοπία της μικρής Ελλάδας, τότε πώς θα τους φαινόταν, για παράδειγμα, μια απειλή για χρεοκοπία της Ιταλίας? Όμως, εντέλει θα ήταν απορίας άξιον γιατί ένας λαός πρέπει να υπομείνει ένα ανηλεές μαστίγωμα για να διασώσει την αξιοπιστία των διεθνών τραπεζών. Αυτή είναι μία ευθύνη που μοιράζεται ανά τον πλανήτη. Κανείς στον κόσμο δε θα επέλεγε να σηκώσει μόνος του ένα τέτοιο βάρος για να «άρει τις αμαρτίες» του παγκόσμιου τραπεζικού κόσμου.

Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα? Το εξαγγελθέν δημοψήφισμα είναι ένα κακόγουστο πολιτικό-οικονομικό τρικ. Το πιθανότερο είναι ότι η κυβέρνηση θέλει το χρόνο της για να ολοκληρώσει το κούρεμα και την ανταλλαγή ομολόγων και να χρησιμοποιήσει εκ των υστέρων το δημοψήφισμα για να ακυρώσει την επαίσχυντη και επώδυνη δανειακή σύμβαση. Είναι ήδη συμβιβασμένη με το ΟΧΙ, ή τη συνταγματική του ακύρωση και αναλώνει χρόνο για να προλάβει να ολοκληρωθεί το σχέδιο του ελληνικού κουρέματος με την παράλληλη επανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών. Η κυβέρνηση έχει αναλάβει εργολαβικά να σώσει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα στις πλάτες των φτωχών Ελλήνων. Οι πλούσιοι Έλληνες, όπως είδαμε σήμερα εδώ, έχουν ήδη δραπετεύσει στο Λονδίνο και αγοράζουν πανάκριβους πύργους!

Το ζήτημα, όμως, είναι ότι τέτοια πολιτικά τερτίπια δε βγαίνουν, γιατί οι αγορές έχουν τη “μύτη” που χρειάζεται για να τα οσφρίζονται και να τα ακυρώνουν.

RYaN

Single Post Navigation

← Older Entry

Newer Entry →